QMbutterfly

küçük mutluluklar

2010-02-16T22:10:00.006+02:00

bu ara küçük mutluluklardan yapıyorum hayal dolu kulelerimi. iş dolu, hep yoğun, hep stresli hayatımdan bana arda kalan pek bişey olmadığından, gece uyumadan önce içtiğim ılık sütte buluyorum gün içinde arama fırsatı bile bulamadığım güzellikleri... veya uyumadan önce en sevdiğim diş macununun ağzımda bıraktığı tatta... böyle geçmekte zaman..

uzun zaman olmuş yazmamışım tek kelam. varsın bir uzun zaman daha olsun. ben buralardayım canlar. çalışma hayatı tüm gayretiyle ağzıma sıçsa da, kulemi maviliklere doğru yükseltiyorum. tüm güzellikler uykuya bağlansa da benim için şu sıralar, gün içinde adliye koridorlarından bikaç dakikalığına kaçıp dostlarla yapılan küçük çay molaları veya komando sevgilimle (!) konuşabildiğimiz ender zamanlar da ışıltıları oluyor yağmurlu ve parçalı bulutlu günlerimin.

not: bu arada sevgilimin komando olduğunu da yazmadım sanırım. olsun. bu da böylece duyduk duymadık demedik olduk olsun. gökçeada cart kısa dönem curt birliği komando falan fıstık. üstelik bugün itibariyle şafak 90 ! denizde çölde batakta çatakta her zaman ve her yerde hazır? DAİMA HAZIR. kim? KOMANDOOO! marşları cartları curtları hepsini ezber ettim!

bok atıyorum yorgunluğuma, yoğunluğuma ama, bu kadar yoğun çalışmasam, beklemek daha da işkence olmaz mı:$ allah asker bekleyen annelere, babalara, sevdiceklere sabır versin deyip selam ederim, direkt mehmetçik programı tadına bağladım olayı!

herkese iyi geceler, yıldızlarınız bol olsun!

.

2009-11-12T22:20:00.003+02:00

gece çok geç, arzular şelale diyor şarkıda.. ağlamak istemiyorum ama elimde olmadan patlıyorum, tutma kendini diyorum sonra koyveriyorum..

çok mutsuzum bilog. askerlik sevenleri ayırdı bi süreliğine. çok şükür ki bi süreliğine ve o sürenin kısa dönem olmasını umuyoruz şimdilik. teslim olmaya az bi zaman kala, sevgilim ailesini de görmek maksadıyla aldı başını gitti izmirden. şimdi o canım izmir, nasıl korkunç, nasıl köhne, nasıl basık...

geçirdim otobüse sevgilimi. boğazım düğüm düğüm. çok da konuşamıyorum aslında. sadece bi sersemlik var üstümde.. şimdi kolay aslında. esas olan birliğe teslim olduktan sonrası, yani 15-20 gün sonrası... esas o zaman nasıl tüketir bu izmir beni bilmiyorum.

altınbaş kadehe yağ gibi dolsun...

belki biraz bencilce, farkındayım. ama hep ben onsuz napıcam diye düşünüyorum. abi nihayetinde çocuk askere gidiyor, gülüp oynamaya değil. esas o napsın. ama yine de, kızları da alsalar ya askere. sürünürüm yeminle. hem de nasıl, hiç affetmem. bulaşık da yıkarım, temizlik de yaparım, yemek de.. ama hele bi alsınlar.

saçmalıyorum sanırım. kafam gel git. rüya gibi tüm bunlar. uyandığımda yanımda olsa ya..

hımpf.

haber etsek o yare, gelse bomonti'den.

karar veremedim*

2009-10-09T10:13:00.004+03:00

bir tahliye seyri esnasında hangi birine üzülebilirim ki?

alacağını aylardır tahsil edemeyen ve mağdur olmuş ev sahibine mi?
eşyalarının, bir bir, emek emek aldığı eşyalarının haczedilip muhafaza edilişini izleyen borçlu kiracıya mı?
sırtına bilmemkaç kiloluk eşyaları iplerlesağlamlanmış şekilde indiren ve eşyaların altında ezilen ama ekmek parasını kazanmanın gururunu hem omuzlarında hem yüzünde taşıyan hamallara mı?
takside sıradaki dosyadan hacze çıkacak olan ve her zamanki gibi acelesi olan bendenizin çaresiz bi şekilde beni bekleyen daha bilmemkaç tane işi düşünüşüme mi?

karar veremedim***

ordan burdan sinir harbi yaşatanlar!

2009-09-22T21:52:00.005+03:00

dtp van milletvekili fatma kurtulan hanım diyor ki, öldürülen teröristlerle ilgili: evlatlarımız tek ek imha ediliyor.kendilerinin bu söylemine karşılık, açılımperver hükümet ne der ne yapar (ne bişey der, ne bişey yapar-burası kesin gerçi de!) bilmem ama ben kendisine laflar hazırladım, buraya birini yazıyorum sadece: bizim oralarda bi laf vardır, bildin mi (goradan cem yılmazın bi repliği geliveriyor insanın aklına ister istemez ya, neyse!) YÜZ VERDİK DELİYE, GELDİ SIÇTI HALIYA.

bir de son zamanların "açılım"dan sonra en çok konuşulan diğer konusuna ilişkin şu karikatür*ü buldum internet boşluğunda. başka söze hacet bırakmıyor.

* karikatürün çizeri İbrahim Özdabak olup
kendisinin resmi internet sitesinden alınmıştır.

bayram gelmiş lalalaa!

2009-09-18T10:15:00.002+03:00

az önce bi görüşme yaptım. borçlunun maaşına haciz koyduğumuz bi şirket ki isim vermiyorum ama oldukça tanınmış isim yapmış bi firma söz konusu olan. borçlunun maaşından kesinti yapıp gönderemediklerini, zira borçlunun kısa dönemli çalışmaya geçtiğini bildirmişler, ben de arayıp yollayın bakalım canlar o kısa dönem çalışmaya dair evrakları da biz de görelim demek için şirketi arıyorum. he bu arada dün şirketten birisi büroyu aramış, ben büroda olmadığımdan ve bu işle ben ilgilendiğimden de telefon bırakıp kapatmış. neyse aradım. karşımda bi bayan sesi. epey gergin...

diyor ki, "ben sizi dün aradım ama... ben 9 aydır maaşımı alamıyorum, dün maaşların bugün için yatacğı söylendi fakat bugün yine yatmayacağı bildirildi bize. inanılmaz sinirlerim bozuk kötü bi haldeyim bugün burada kimse çalışmıyor o yüzden şimdi ben size ne söylesem tutarlı olmayacak.." üzgün olduğumu ve geçmiş olsun dileğimi söyleyip kapattım.. insanlık ölmedi değil mi ne de olsa.. ama tabii bu haberden sonra o kadar da emin olamadım. bu kadar köklü bi şirket, 9 ay ve isyan etmiş çileden çıkmış personel...

...

herşeye rağmen, önümüz bayram olduğu için size ferahlık dolu, sağlıklı huzurlu ve tabii sevdiklerinizle geçireceğiniz bir bayram ve nice nice bayramlar diliyorum... büyüklerin elini öpmeyi, onları arayıp ziyaret etmeyi unutmasak diyorum... zira kendimi yaşlanmış ve unutulmuş düşündüğümde içim burkuluyor.. bi de bayramların eski özelliğini tamamen yitirmiş olduğunu düşündüğümde.. o yüzden biraz ucundan sahip çıkalım. :$

öpüyorum canlar. büyüklerimin ellerinden küççüklerimin de gıdısından. nice şeker tadında bayramlar...

here we go again!

2009-09-01T23:02:00.003+03:00

bahsettiğim "aman çarşambalar olmasın!" buydu işte. tatil biter, yarın itibariyle iş kaldığı yerden devam eder... sabah büroda ve akabinde adliyede beni kimbilir hangi işler bekler...?!!

yarın sabah kalkmalar zor olmasın diye bu sabah erken kalkıp hem evi temizleyim, hem cumaya kadar yemeklerimi hazır edeyim diye bu sabah erken uyanayım dedim. önce bokunu çıkartıp yediye kurdum saati. aman tanrııııım dedim alarmla birlikte, saatler mi alındı yoksa benim saatim mi yanlış dedim ilk etapta uyanınca, zira hava yeni aydınlanmakta idi... evet bokunu çıkarmışım diye kafayı vurup tekrar uydum ve dokuzda uyandım. lakin uyumadan evvel saat konusunda emin olmak istedim. evet saat doğruydu ve tarihler bir eylülü gösteriyordu. sonbahar geldi canlar... beklediğim sonbahar, evet.. ancak havalarda sonbahar esintileri henüz kendini belli etmemekte... neyse bekleyip onu da görecek ve söke söke alacağız. tabiat ana sağol, tabiat ana sağol, tabiat ana sağol!

bugün fastfood misali tatilimin son günüydü. evet tadı damağımda kaldı ve evet hemen tükettim ve yetmedi. yetmez de zaten sanırım...yetmez canlar yetmez....

bugün ev hanımı moduna girdim ve evi köşe bucak temizledim. çiçek gibi evimi yarın bensiz, biçare bırakıp büroya gideceğim. tanrıya şükür ki yemeklerimi de hazır ettim.:) hale bak ya, kendimi bok gibi hissediyorum.temizlikler, yemekler, erken kalkmalar falan. annem bu halimi görse iki rekat şükür namazına dururdu herhalde hemen.

neyse ne...

dedim ya, "fastfood tatil"imin son günüydü. yarın yine monoton tempom beni bekler... gazam mübarek olsun. hoşçakal tatil. seninle olmak, kısa süreliğine de olsa çok güzeldi.. görüşmek dileğiyle diyemiyorum, bi daha ne zaman tanrı bilir zira...

neyse ne işte.. biraz daha trajikleştirirsem olayı kusucam.

haftanın ortasında olduğumuz içün iyi haftalar diyemiyorum ama tez elden cumalar diliyorum hepsinize canlar.

iyi geceler, yedi cüceler.

btw

2009-08-28T19:23:00.002+03:00

bi de...

her ne kadar yeni sloganım "aman pazartesiler olmasın!"sa da, tatil sonrası ilk çalışma günümü düşününce, "aman çarşambalar olmasın!" diye dizlerimi dövüyorum evde durduk yere.

bu arada annem decountry story dolayısıyla bu kızın hali hayra alamet değil diye dört dönüyor etrafımdan. gidip salataya falan yardım edeyim de bari göz boyayayım:d

bu ara, ara ara...

2009-08-28T18:39:00.004+03:00

farkındayım ki "ara sıra bazı bazı" yazıyorum ama sizin "gönlünüz çoktan razı " bu iğrençliğime diyerek daha da geğirme moduna sokmuş bulunduruyorum sizi.

sevgiler selamlar efendim nasılsınız yaz günlerinin bitmekte olduğu şu vakitlerde afiyettesiniz inşallah. bizi soracak olursanız, ben ve miskinliğim tatile çıktık. bu ara bikaç günlüğüne "ay o dilekçeyi yazmayı atlamayayım, ay o borçlu yine arıyor telefonu sessize alayım, aman hakim ek süre vermiş mi" telaşına dur dedim. tıpkı mustafa topaloğlunun o nevi şahsına münhasır şarkısı ve eşsiz klibinde "durdurun savaşlarıııuuu" derken elini havaya kaldırması gibi, ben de tüm bekleyen işlerime aynı hareketi yaptım.

neyse ne işte.

şimdi yaz bitmekte ya, sonbahar gelmekte ve ben günbegün aslında bunalımın eşiğine sürüklenmekteyim. bu konuya girmek istemesem de bu ara bütün çabalarım nafile, tüm konular bi şekilde sevgilimin aralık ayında asker olacak olmasına varıyor. neyse ne. derin bi nefes alıp sakinleşmeli ve susmalıyım. ama bence siz beni anladınız.

...hımpf...

tatilin tadını çıkarmaktayım. bir de feci halde playfishin facebooktaki oyunlarına abanmış durumdayım. playfish'in son bombası country story de bunlardan biri. neredeyse yemiyor içmiyor bu oyunu ve canım tarlamı düşünüyorum. yalnız bu pay-pal kullananlara ayrıcalık tanınmasına acayip bilenmiyor değilim ha!

neyse ne. yine de oyun güzel. hala oynamadıysanız ve çok canım sıkılıyor boş vakitlerimi nasıl değerlendirsem bilemiyorum diyosanız koşun. lakin çok yoğunsanız ve bir de diğer yanınız playfish oyunlarına frambuazlı pasta gözüyle bakıyorsa, bir süre daha kendinizi korumayı başarsanız bile dayanamayıp oynamaya başlayacaksınız direnmeyin derim. en azından ne kadar erken başlarsanız o kadar level eritmiş olursunuz değil mi:)

bu da benim kafayı yemiş olduğumun somut kanıtı oldu sanıyorum.

selam ederim efendim.

bakış açısı

2009-08-17T14:15:00.001+03:00

"pazartesi"lere bakış açım konusunda daha yaratıcı veya daha iyimser olmayı istiyorum ama.. yani, olmuyor istesem de...

zihinden döküntüler/çıkıntılar.

2009-08-16T23:24:00.004+03:00

rahatsızım ben. bundan daha öte bi ifade yöntemi gelmiyor zira aklıma.

bir pazar gecesi ve ben daha günün ortalarında yaşamakta olduğum anları kendime çoktan işkence etmeye başlamıştım zaten. bilgisayarın başından kalkıp, duş alıp, uyuyup uyanıp (!) pazartesiyi karşılayacak olmanın verdiği korkunç sancı bütün bünyemi zehir gibi sarmalamış durumda. pazartesi sendromundan kurtulmanın bi yolu var mıdır? yoksa ben bir ömür boyu daha pazartesiden haftasonunu düşleyerek mi geçireceğim?

bu arada geçen hafta sıcakların bizi biraz rahatlatmasının ardından tekrar mı bastırıyorlar, bilemiyorum?! zira ben menopozlu kadınlar gibim oldum.

bi de sonbahar gelse sanki pazartesileri daha normal karşılayacağım. ama bu yapış yapış sıcakta insan doğru düzgün pazartesi bunalımı bile yaşayamıyor.

bu arada stephenie meyer'in göçebe'si hala elimde sürünüyor ve ben bu durumdan hayli rahatsızım (herşeyden rahatsızım gerçi bu yeni bi şey değil!) ama alacakaranlık serisinden sonra bu kitaba niye ısınamadım çözemiyorum. zaten bir yanım da grange'ın kolonisine başlamak için sabırsızlanıyor. allahtan ki yarım kitap bırakmaya tövbe etme aşamasındayım (henüz etmedim!:)) o yüzden başlamayacağım, hayır hayır!

pazartesi! nolur hoşgel ve yormadan git olur mu? çünkü şimdiden seni bitmiş ve salı sabahını kucaklıyor oluşumun hayaliyle yaşıyorum..

herkese iyi haftalar.

iki ara bi dere

2009-08-14T21:30:00.005+03:00

ilk önce orta okul yıllarıma mı dönüyorum noluyor lan dedim ama sonra bunun o zamanlarki gibi bişey olmadığı-olmaması gerektiği (!) fikrine yoğunlaştım. ya bu murat dalkılıç denen adam ne şirin ne tatlı bişeydir. ne bileyim ben ayıcık gibi, pofuduk gibi, şirinlik kumkuması bişey. bi de bana hep pet sosyetedeki karakterleri anımsatıyo. adamın şarkılarını bile dinler oldum zira. misal masal gelir lafontenden, lafontenden, tenten, tenten... =)

bu arada hala evimi yerleştirmeye çalışıyorum. sevgilimin güneş yanıkları geçer geçmez heryeri bi dip bucak (anne lafı) temizleyip yerleştirme işlemlerini ve eksik gedik tamamlamasını da yaptım mı, bu yeni ev artık tamamiyle benim evim gibi olcak. ev ne önemli şey ya?!

benim şu an yemek masasınıı hazırlamam gerekiyodu, sevgili kola almaya gitti bunun karşılığında ben de tek başıma masa hazırlamayı kabul ettim ama geldi gelecek kapı açılırsa hiç şaşmam! o yüzden gidip hazırlayım bari yoksa şimdi on saat: hiç şaşırmadım zaten vs vs =))

haftasonu geldi ondan bunca sevinç kumkuması. herkese iyi haftasonları. görüşürüz canlar!

güneş yanığı

2009-08-11T11:22:00.003+03:00

güneş yanığı güzelim bronz cildimi, kırmızı soyulmakta olan patates misali bi burunla taçlandırmış bulunmaktayım.

kaç yıldır burnum soyulmuyordu. sanırım bu haftasonu güneşte kalma olayını biraz abartmış bulunmaktayım. gerçi güneşin altında uyuyakalma durumunu desem daha doğru olur zira haftasonu iki günlüğüne araba kiralayıp sevgilimle denizlere kaçma olayı neticesi bana bir adet bordo renk burun olarak döndü.

araba kiralama olayı tam bi riskmiş bunu bir kez daha gördüm. duydum değil gördüm sevgili okuyuk. şimdi olaylar şöyle cereyan etti.

cuma günü, iş çıkış artık bünyede patlama tatil ve tuzlu su özlemi patlaması yaşamış olan sevgilim araba kiralayıp o muhteşem arabayla eve geldi. araba iknbinsekiz model chevrolet. gayet şık görünüyor falan. gelecek planlarımıza (!) katabileceğimiz araba şeklinde konuştuk ettik. cumartesi sabahı erken saatlerde düştük yola. yol bizi nereye götürecekse oraya gitmeye karar verdik ve neticede ilk durağımız dikili oldu. güzel bi plaj, şezlonglara yayılmaca ve güneşin tadını çıkarmaca falan fıstık. gün sonunda kaymak tenli sevgilime tatil dönüşü 1. derece yanıktan 3 gün rapor verileceğini tahmin edemeyşimiz neticesinde ertesi gün de rotayı çeşmeye çevirdik. çeşmede pazar günü bizi yerden yere vuran rüzgar dışında hiç bir sorun yaşamadık... lakin rent a car'cılara çok sözdük desem yeridir.

bu haftasonundan çıkardığımız ders nedir şimdi sevgili okuyuk?

güneşe dayanıklı cildimiz olsa dahi, eğer burnumuzu seviyorsak güzel başımızı şemsiyenin altında bırakmak çok akıllıca bi davranış olur(du!)

sevgilişko gibi kaymak gibi bembeyaz cildimiz varsa, bebek poposu gibi cildimizi kakao yağıyla güneşe abanmaktansa, yüksek faktörlü güneş kremleriyle koruma ve periyodik şekilde güneşe çıkma şeklinde davranmak da oldukça akıllıca olur(du!)

rent a car'dan araba kiralayarak sadece uzun farları yanan bi arabada yolculuk yapmamak da öyle..

ve bizim yaptığımız gibi, herşeye rağmen tatilin tadını çıkarmak tabii...

...

tatil bitti, pazar gecesi eve dönüşte pazartesi sendromuna maruz kalan bendeniz herkese çemkirdim, sevgilimin güneş yanıklarını ve davul gibi gerilmiş burnumu ciddiye almadan sinir harbi yaşayarak pazartesi sabahını karşıladım.

böyle işte..

çalışmaya başladığımdan beri haftaiçlerinden nefret ediyor oluşum, cumartesi-pazarların bi çırpıda gelip geçişi, haftasonunun en azından üç güne çıkarılmasını delice istiyor oluşum bi tesadüf olamaz değil mi?

yaz geldi geçmekte.. staj günleri bitmekte ve emeklilik de böyle böyle gelir herhalde değil mi?

hoşkalın cancağızlarım. selametle.

çemkirik.

2009-07-30T21:38:00.006+03:00

ay ben artık bu işlerle idare edemeyeceğimdir. yoğunluk sinir stres vesaire zımbırtıları bünyemi feci halde hırpalamakta iken, sevgili biloğumu ihmal etmişimdir. içimi boşaltamamak fena halde canımı yakmakta iken, adliyede ve gün içinde bulduğum minik aralarda çantamda taşıdığım minik defterime çok karmaşık duygular barındıran şeyler karalamaktayımdır.

izmirin sıcakları tüm izmirlileri günbegün eritmekte iken, stajımın son bir kaç ayında stajyerliğin ne mal bişey olduğunu görmüş bulunmaktayım sevgili okuyucu. stajyersen, hele bir de hakim-savcı değil de avukat stajyeriysen, bi boksun. (bu noktada fazla abartmış olabilirim ama bok kelimesini kullanmasaydım tatmin olmayacaktım. kullandım çok rahatladım şimdi, evet.) dediğim gibi, stajımın son ikibuçuk ayına girmiş bulunmaktayım. daha dün gibi şuralarda vizeydi finaldi diye sayıklayışım değil mi cancağızım... ne bileyim ben, ah ne bileyim ben (bir zamanlar fırtınalar estirirdim)

bu yazımızın konusu sitem ve deşarj olmak üstüne olacağından epey sızlanma ve yer yer üstü kapalı sövmeler mevcut olabilir spoiler vereyim de benden söylemesi.

bir kere bi "takipçi" kavramı çıkmış, almıi başını yürümüş, takipçiler de öyle zira. öncelikle bunu idare edemem anne. sonracığıma iki üç yıllık avukatların, yılların tecrübesi konuşuyormuş gibi ahkam kesmesini de idare edemem. stajyerlerin ezilmesini de idare edemem. insanlara laf yetiştirip onunla bununla sidik yarışına girmeyi de idare edemem zira kimseyle laf yetiştirme konusunda sidik de yarıştıramam arkadaş. ay ben çok sıkıldım bu stajyerlikten, stajı da idare edemem. sıcağı da, adliyeyi de, icra müdürünü de!

yukarıda bahsi geçen takipçiler avukat katipleridir efendim. çok fazla icra işi olan bürolar artık icra işlerini avukatlardan ziyade takipçilerle götürüyorlar. birincisi icra işi çok koşturmacalı ve yorucu bi iş, ondan takipçilere ihtiya. duyuluyor. ikincisi, artık bazı takipçiler zaman zaman avukatlardan daha iyi iş çıkartıyorlar. ama nasıl? bunu da açıklayacağım.

icra müdürleri, müdür yardımcıları, memurları. sözüm size. şimdi icra dosyasında alacaklının avukatı icra müdürlüğünde takibini açar, bundan sonrasında icra müdürlüğü de işlemlerini alacaklı avukatının talepleri doğrultusunda gerçekleştirir. yani talep olayı çok büyük bi hengamedir. takipçiler artık sürekli icra dairelerinde dosya takip ettikleri için müdür yardımcılarıyla (ki bunlar bu talep konusunda sizin işinizin düştüğü bir numaralı insanlardır!) kanki olmuş durumdalar. genelleme yapmayayım ama çoğu icra dairesinde bu böyle. hadi daraltayım biraz, izmir adliyesi için konuşayım. müdür yardımcılarıyla takipçilerin kanki olması dolayısıyla, takipçi müdür yardımcısına işini daha kolay yaptırırken bir avukatın orada öylece talebine karar verilmesi için beklemesi tam bir küfür. bilmeyenler hatta bilip de kendini çok 'sevenler' diyebilirler ki şimdi, 'sen işini yaptırmayı bilmiyosun'. merak etmeyiniz efendim öğrendik artık bir yıllık avukatlık stajımızın son demlerindeyken, nerde kimin nabzına neye göre şerbet verilir hepsini biliyoruz. lakin yediremediğimiz de budur işte, neden şerbet veriyoruz. neden herkes kendi işini düzgün, layıkıyla yapmıyor ki?hele de icra müdürlüklerinde, müdür yardımcılarıyla takipçiler arasındaki laubali diyaloglara hiç tahammül edemiyorum. 'allah cezanızı verecek' diyorum onlara ibrahim tatlıses türkçesiyle.

kafamı bi toparlayabilsem çok şey konuşup çok taş dökeceğim eteklerimden ama taşlar biriktikçe ağırlık yapsa da dökemiyorum bir türlü. kafamda bi ton şey. yarın yapılacak işler, nasıl yetiştirecek oluşum, büroda stres, adliyede gerilim, sıcak bi yandan, bi yandan eteklerimdeki taşlar (dökemediğim, dökmeyi beceremediğim!)... vesaire...

izmir yanıyor canlar.

ilk kez, beş yıldır, bu kadar uzun süre izmirde kalıyorum yaz mevsiminde. sıcağın erittiğini biliyordum gördüm de, bu kadarını bilememiş görememişim. görmez olaydım yine de ama ben sana mecburum bilemezsin diyorum kendisine. (sevgilim izmirdeyken nasıl giderim uzacıklara.)

izmir yanıyor canlar. bir kaç gündür akşamları serin rüzgarlar esmekte, penceremizden gelip kalbimizi fethetmekte. bir kaç gündür uykumu almaktayım ben de...

uzun zamandır yazmıyordum, sustuklarım büyümüş içimde:Dbu arada evimi taşıdım. artık ev arkadaşı kavramını sildim lugatımdan ben:) evimin çok güzel bi terası var, orada sonbaharda çok çaylar demleyip yağmur damlalarının düşüşünü çok izleyeceğim. ama şimdilik sıcak gecelerde biraz serinlik bulabilmek için daha ideal oluyor.

bu arada evimi taşıyınca, kitap okuduğum tek zamanımı da yitirmiş oldum utanarak ve üzülerek söylüyorum. utanıyorum çünkü kitabı sadece yolda büro/adliye ile ev arasında okuyordum. zaman dengesi çok iyi ayarlanmıştı bu iki mesafe arasında. bir ton kitap tükettikten sonra, taşınma işleminden sonra mesafeyi kaybedince, kitaplarımı da kaybettim... okuyamıyorum:( ve üzülüyorum tabii.

bu aralar çok meşhur, alacakaranlık serisini istemeye istemeye ve beğenmeyeceğim şeklinde yoğun bir önyargıyla başlayarak son kitaba kadar bi solukta okudum. çok dillere pelesenk oldu diye okumak istemiyordum aslında bi de vampir falan tamam canım diyordum ki... şafak vaktini almak için d&r'a koşarken buldum kendimi. ve evet, ben de ikinci filmi sabırsızlıkla bekleyenlerdenim!=)

yazara çok inandım, çok güvendim, derken seri bitince göçebe'ye başladım bin bir heves. o esnada evimi taşıdım. kitap okumalar sekteye uğradı. bir de onca okumuş olmama rağmen hala kitaba ve karakterLER (!)e ısınamadğım için hala elimde sürünüyor kitap. aslında okuyup bitirmeyi çok istiyorum, beni gaza getirecek önerileriniz var mı? mesela 'oooo oku oku! çok heyecanlı sonu!" vs gibi. ya da " aaa çok salaksın yarım mı bırakıyosun okuduğun kitabı" gibi:) yarım bırakılan kitaplara için kan ağlar zira.

bu esnada başkaca hususlar; "the legend of the seeker" diye bir dizi varmış, başımıza saran arkadaşlara selam olsun. biz de sevgilimcimle bir sezonu devirmiş bulunmaktayız. fantastik öğeler içeren (ne bu be belgesel tanıtımı gibim oldu!) bu diziyi biz pek sevdik, bi denemez misiniz. ('şimdi reklamlar' gibim de oldu biraz.)

...

ay aman çal çene bitti laflar işte. benden şimdilik bu kadar canlar. yine daldan dala atlayıp bir ton şey yazdım ama bu konuda yapacağım hiçbişey yok zira dikkat eşiğim facia zayıf.

neyse işte. sıcaklarlar ve stajla idare edemiyorum desem de aslında idare etmeyi öğrendim. bunca yazdığım şey aslen sitem ve deşarj.. yoksa düşe kalka idare etmeyi öğrendim. çoğu zaman yaman gibi ben de bağırıp çağırdım ama kendi kendime. sustuklarım içimde büyüdüğünde patladım ama iyi de oldu. zira iş hayatı hiç insanın içine atmaya değcek bişey değilmiş bunca kısa tecrübemde bunu gördüm bunu aha burda söylerim arkadaş.

laf bitti diyorum, bitmiyor. uzadıkça uzuyor. sıcak basıyor. pc bile yanıyor. benden böyle selam söyle.

iyi geceler.

falan fıstık

2009-06-24T22:31:00.003+03:00

esselam ve kelam hemen.
...

:tehdit:ben burdan yetmişmilyona seslenmek istiyorum. otobüslerde cakata cukata sakız çiğnemekten vazgeçin canlarım ciğerlerim. yoksa bir gün çok feci şeyler olucak sorumluluk kabul etmiyorum. bu seni ilk ve son uyarışım yetmişmilyon. akıllı ol. bi de kulağına takıyosun kulaklıkları, ağzımdan ne çeşit sesler çıkıyor diye düşünmeden tam gaz gidiyosun. sana çok pis bileniyorum bak haberin olsun. :tehdit:

efendim. kötü bir girizgah oldu lakin pek güzel selamlara ne zaman müsait ne benim zavallı kollarım ve gözlerim. evrak çantası taşımaktan (abi ne var o çantada inanmıyorum iki üç dosyayla kütük gibi oluveryor hemencecik!) elimde nasır çıktığından ve ömrü hayatımda nasır denen şeyle ilk kez karşılaşmış olmamdan kaynaklanan mağduriyetimden mi bahsedeyim, nette yıllar yılı olmuş vakit geçiremeyişim, üstüne adam gibi müzik dinleyemeyişim ve iyice zıvanadan çıkışım, izmirin sıcaklarından hagaden beynimin sulanışı gönlümün bulanışı. vs vs...

bir zaman var ki yazamadım biliyorum canlar. lakin zaman geri dönüş vaktidir. bu sıcaklardan bir türlü kurtuluş yoksa, zaman dert yanma vaktidir. klavyeye sarılıp içini boşaltma vaktidir. ve elbette o sakız çiğneyen ağızların, üstüne utanmadan bi de balon yapan dillerin koparılma vaktidir. ilgi ve bilginize sunar herkese daha yakın haftasonları dilerim. tanrı sizi çılgınca sakız çiğneyen insanlardan korusun.

sinsiyırli gamze.

dipnot: nette bütün vaktimi petsociety çılgınlığına kapılmış olarak geçiriyor oluşumu ne siz sorun ne ben söyleyeyim. tıp.

smart blogger ödülüsü

2009-05-03T11:52:00.006+03:00

'tam dayaklık'ım ama kendim diye kıyamıyorum. lakin ne denilse yeridir gayri, hele ki teletabiye karşı boynum kıldan incedir. (bu kıldan ince lafına da çok gülerim yalnız bu arada, boynunun kıldan ince olduğunu düşünsene abi sağa dönüceksin, pat boyun devriliyo iki dakka durmuyor durduğu yerde falan. olmaz olsun!)

fi tarihinden kalma bir mim var idi. biraz da şundan beklettim belki. benim smart blogger ödüllerim çok net, ama onların ikisine de veremiyorum sanırım. hem ne biçim mim bu kuzum, gönül rahatlığıyla yazamadıktan sonra.

neyse benden günah artık gitsin, şutlayayım şu mimi hele.

şimdi şöyle oluyormuş. misal ödülü pat diye kucağınıza atıverdi birisi.

1- first of all diyorum arkideşlerim, "ödülü size veren kişinin adını yazıyorsunuz." peki canım.

~bu kıymetli ödülü, çok kıymetşinas teletabi yollamış bendenize. çok teşekkür etmekle birlikte esasen ödülümü kendisine vermek istediğimi belirtirim. kurallar gereği kendi ödüllerinizi size yollayan birisine yolayamıyormuşsunuz. bağrımıza taş basıp başka smart bloggerlar bulacağız elbette. tekrar teşekkür ederim sevgili teletabi. mucize bilogumu da ödüllendirmiş olmanız gurur kaynağı oldu efendim. pek teşekkürler. http://ayild.blogspot.com/

2- daha sonra "ödül verdiğiniz kişileri yazmalısınız." bittabii ki.

~ en net iki ödülüm teletabi ve prettyinpink'e olmakla birlikte, pretty daha önce mimlenmiş ve teletabi de dediğim gibi beni mimlemiş olması dolayısıyla olmuyor, olamıyor. dolayısıyla ben ödüllerimi çok keyifle okuduğum başka bloglara veriyorum.

~ilk ödülüm, yarı deli yarı stilize ve o haliyle onu okumayı çok sevdiğim birini, üç noktalarına anlamlar yüklediğim ve anlamlardan umut çıkardığım kişi:) bettypufpuf'tur kendisi. diyabetty'sini de merakla beklediğimizdir. ödülüm bettypufpuf'a. http://bettypufpuf.blogspot.com/ - http://diyabetty.blogspot.com/

~az görünür olsa da bu aralar, kaldırım serçesini okumayı da çok seviyorum. aslında o hep yazsın istiyorum, hikayecikleri bitmesin istiyorum.. diğer ödülüm kendisinedir. http://www.lisamariesimpson.com/

~bir de herşeyi oradan okuduğum site. eski alışkanlığım, dizi bağımlılığım, nerde ne olmuş ordan takip ettiğim ama en çok onun yorumuyla sevdiğim site. ranini'nin kaleminden, http://www.buradanokuyun.com/

ödülleri de dağıttıktan sonra son aşama.

3- "bu ödüle layık gördüğünüz kişilere bunu bildireceksiniz."

~hemmen!

iyi pazarlar ola.

kapıyı anahtarla açmak *

2009-04-27T22:04:00.006+03:00

diğer çocuklar okuldan eve döndüklerinde, evde yemek kokusu vardı. ben eve döndüğümdeyse, ev karanlık, sessiz ve henüz yuva değildi.

başka çocuklara kapıyı açarlardı, belki okul kapısından çıkışlarını seyrederdi annesi evlerinin balkonundan. benim anahtarım vardı ve annemlere kapıyı ben açardım.

ben çalışan bi ailenin çocuğuyum ya da esasen çalışan bi annenin kızıyım. çocukken anneme hep söylermişim, "başkalarının anneleri hep evde, onların eve girince 'eve girmiş' gibi oluyorum ben, ama bizim evimizde öyle olmuyor. çalışmasana sen de. anne sen de evde duran annelerden olsana.."

olmadı tabii. tabii ki olmadı.

...

benim annem ve babam devlet memuruydu. hani şu sabah sekiz, akşam beş olanlardan.

...

başkalarının anneleri çeşit çeşit yemekler yapardı (bir de başka evlerde yediklerim hep daha tatlı gelmiştir bana), annemse eve geldiğinde önceki akşamdan yaptığı yemekleri servise hazırlar, masayı donatır ve özenle hazırlardı akşam yemeğini. ama ben yemeği beğenmez, salataya maydanoz koyduğu için annemin yemeğini de burnundan getirir, türlü şımarıklıklar yaparak masayı terkederdim. sonra gönlümü almaya gelirdi yine tüm yaptığıma rağmen annem veya babam.. dayanamaz masaya dönerdim, ama yine de her bir yemeğe ayrı ayrı türlü bahaneler bulur kötülerdim.

başkalarının annelerinin evinde hep gün olurdu cart olurdu curt olurdu ve dolayısıyla türlü börekler pastalar olurdu. annem muhakkak her hafta kurabiye pasta vb yapardı ama ev anneleri daha çok şey yaparlardı. anneme kızardım, yapamıyorsun hiçbişey. hem ev annesi değilsin, hem güzel pasta yapmıyosun diye.

...

diğer çocuklar okuldan eve döndüklerinde o gece evde neler olurdu bilmem. ama bizim evde benim türlü huysuzluklarıma rağmen, birlikte oyunlar oynanır, annemle babam da benimle çocuk gibi saklambaç oynar, ekmek-peynir oynarlardı. babam kasetlerini her gün dağıtmama aldırmayıp benimle birlikte kaset kapaklarından çeşitli şekiller çıkarmak için yanıma gelir benimle ilgilenirdi.

annem her sabah kahvaltıya uyandırdığında her git başımdan deyişime karşılık bi öpücük kondururdu yanağıma.. babam her türlü kaprisime nazıma huysuzluğuma tahammül ederdi. annemin sabrını anlatmak imkanı göremiyorum çünkü hayatta tanıdığımen sabırlı insan kendisi ve tasavvur edilemeyecek bir sabrı var. mesela içtiğim suyun bardağını sürekli o toplardı arkamdan. yatağımı her sabah özenle toplayıp çamaşırlarımı katlaması, düzenli olarak yıkadığı çamaşırları ince ince emek emek ütülemesi, her akşam yemek yedikten sonra işin ve günün yorgunluğu yetmiyormuş gibi bir de ertesi gün için yemek yapması, sadece kendi hayatını değil, babamın ve benim de hayatımı düzene sokması ve benim gibi memnuniyetsiz huysuz uyuz bi insana tahammül göstermesi.. sayamayacağım daha nice özelliği var aslında annemin. o diğer anneler gibi değil, çünkü hiç bir anne diğer anneler gibi değil...

...

ve babam, tanıdığım en naif karakterli insan. en adam gibi adam.

...ve bugün dünyaya gelsem, yine aynı anne babanın çocuğu olmak isterim. çünkü onların benle duyduğu gurur, aslında benim onlarla duyduğum gururun sadece küçük bi yansıması..

...

bi sabah uyandım; annem yoktu yanımda, arkamdan yatağımı toplayacak. dağıttığım kaset kapaklarını da babam değil bendim toplayacak olan. sonraki sabahlarda, istemsizce yatağımı düzenli olarak toplamaya başladığımı farkettim. ve etrafta kalmış su bardaklarına, yerlere atılmış çoraplara, düzgün açılıp kapanmamış perdelere tahammülsüzlüğümü de.. babamın kızdığım bütün özelliklerini kapmıştım çoktan ve annemin kurtulması için söylenip durduğum alışkanlıklar hayat biçimi olmuştu benim için.

...
farkında olmadan hayatıma verdikleri şekil, olabilecek en güzeliydi.
...

peki ben onlar kadar iyi bi ebeveyn olabilir miyim? yorgun argın eve gelip hazırladığım yemekleri beğenmeyen çocuğuma anlayış gösterebilir miyim? değil anlayış göstermek, isyan edip masadan kalktığında ardından giderek onun gönlünü almaya çalışabilir miyim? kendi sorumluluklarını zor kabullenebiliyorken; bu ülke, insanlarına böyle kolay (!) yaşam şartları sağlıyorken, bir de (çok sevdiğim bir laf vardır biraz argo ama kullanmazsam çatlarım tam duruma göre zira) sıçtığım bok kalkmış bana çene yetiştiriyorken metanetimi, sabrımı ne kadar zorlayabilirim bilmiyorum.
...

tabii ki yolun başındayım. ama annem de düşününce aslında yolun çok başındaydı, babam da öyle. ve ben bana gösterdikleri 'sonsuz sabır, sevgi, anlayış, saygı, limitsiz güleryüz'e minnettarım. tanıdığım en harika iki insana ithaf olsun bu yazım da... umuyorum ben de böyle bir ebeveyn olabilirim..
iyi ki varlar...

_________

*"kapıyı anahtarla açmak" hıncal uluç'un sevdiğim bi yazısının başlığıydı. üstüne çok fazla düşündüğüm bi eylem bu. çok ağır, çok basit görünebilen ama çok komplike. ya da bana hep öyle şeyler çağrıştırdı, tüm bu yazdıklarımı düşünürsek...

~çocukluk anlatmakla bitmez. ben de bikaç bikaç yazmak istedim çocukluğuma dair bazı şeyleri- daha çok aileme dair oldu ama zaten çocukluk aslında aile değil midir ve aile de insanın hep çocukluğu? bundandır 80 yaşındaki annenin 50 yaşındaki kızına hala çocukmuş gibi yaklaşması..
hayat ne tuhaf.

hoşçakalınız efem.

renklikalem'le desti izdivaç*

2009-04-26T20:12:00.008+03:00

cümleten iyi akşamlar efendiler. kelamlarıma, herkese iyi bi hafta dileyerek başlamak istiyorum zira yarın pazartesi ve şimdiden karabasan gibi üstüme çöktü bile !

yazmayalı neler neler olmadı ki... misal, bloXoo'dan saba uğramış buralara, hayat emaresi göremeyince geri dönmüş. lakin iyi dileklerde bulunmaktan geri kalmamış, baharın buralara da uğramasını dilemiş. ben de öyle umuyorum, şimdilik.

sitem etmek istemiyorum zamansızlıktan, yorgunluktan, yoğunluktan. prettyinpink gibi (mi acaba?orda mı?) ben de bi yok oldum, uzunca bi süre hem de. hiç bişeye bok atamam. dediğim gibi bu tamamen benle ilgili bişey bence; nedenini henüz çözemedim ama kelimeler bi yerlere saklandılar, benimle oyun oynuyorlar şu sıralar...

dedim ya yazmayalı çok şey oldu. bunlardan en güzeli aslında denizi, namı diğer bebişkomu, babişkoma takdim etmem oldu efendim.

bir pazar günüydü yine. geçen hafta mı yoksa daha önceki hafta mı, günler günlere karışmış, zaman bi tuhaf akmaktayken hesap edemez oldum. neyse ne işte.

babam üstü kapalı olarak biliyordu aslında ama benden duyması gerekmekteydi. iş başa düştü, kelimeleri toparlayamadan pat pat söyledim babama. bütün gün kem küm kem küm tek kelime edememişken gün batmak üzereyken annemin kaş gözlerine dayanamayıp gözümü karartıp konuya girdim. ama doğru kelimeleri hala daha bulamamıştım. sonra pat diye dedim ki "şimdi durun! çok önemli bişey söylicem! ama gerçekten çok önemli ya niye dinlemiyosunuz dikkate almıyosunuz beni! bak söylüyorum valla!"

neyse babam bi toparlandı durdu baktı ve o an işte heyecanlandığını anladım, sanki bunu bekliyordu. "baba beni artık başka biriyle paylaşmaya hazır mısın?" sonra babamın ifadesinden bunun yanlış giriş cümlesi olduğunu anlayıp kıvırmaya çalıştım; "yani ama yine de çoğunluk hissem her zaman senindir biliyosun o yüzden üzülmene gerek yok". ama noldu? toparlayamadım. babamın şaşkınlığı, benim heyecanım, annemin biraz cesaretlendirici daha çok da gaza getirici bakışları eşliğinde bu şekilde başlayan bi konuşma, babamın "aklıma gelen başıma geldi" demesi ve yüzünün bozulması, terlemesi, garsondan peçete istemesiyle devam etti.

ama sonu güzeldi, babam benim ne hissettiğimin önemli olduğunu, her kararımda (o an; 'ağır ol yeğenim sanki evleniyoruz' diye geyiğe vurduysam da, 'ilk kez benle böyle konuşuyosun anladım ben anlayacağımı' deyip susturdu beni bu arada) benim yanımda olacağını, denizin iyi bi çocuk olduğunu vs vs (işte en önemli kısmı da buydu!=)) ifade eden ve neticesinde de onaylayan bi tavırla bitti konuşamamızın bu kısmı. tabii anlatırken çok kısa kestim haliyle ama öyle güzeldi ki o an, bu anı sizinle hem paylaşmak istemedim (kıskandım hep benim olsun bana özel olsun diye), hem de çok fazla paylaşmak istedim (mutluluğum heyecanım daha da katlansın diye).

durum böyleyken böyle efendim. bu konuşma annemle babamın izmire gelip beni ziyaret etmesi esnasında oldu, artık babam buraya geldiği için mutlu mu oldu pişman mı oldu orasını bilemeyeceğim :0)) -not:farkındaysanız, babam yüzüğü hala bilmiyor. annemse, "bak bunu pat diye söyledin, dur bakalım onu da böyle aniden söylersin yine sen" dedi bununla ilgili. ne ima etmeye çalıştığı konusu ise hala muamma benim için, yani bunu söyleyerek laf mı soktu bana dersiniz? :) gülerek söyledi ama sözler de çivi gibiydi sanki. tuhaf kadın. bilmem artık.

başka başka şeyler de oldu elbette. stajımın ilk altı ayı, yani adliyede olan kısmı 23 nisan itibariyle bitmiş bulunmakta ve ben 23 nisanda çocuklar gibi şendim! ikinci altı aylık kısım daha yorucu olacağa benzer ama ben bu yola başkoydum. ne olacaksa olsun, hazırım-diyebilmek isterim ama henüz emin bişekilde söyleyemiyorum ne yazık ki. gerçi herhalükarda bu iş ya yapılacak ya yapılacak!

aman neyse yine ne anlattığımı da ne anlatacağımı da karıştırdım, kelimeler bir gelip bir gitmekte, kafamı allak bullak etmekte. ben giderim rengim kalsın, breh dostlar da beni hatırlasın. (veda gibi oldu lan bu yok öyle bişey)

bu sabah gazetede gördüğüm bi haber. themis. adalet tanrıçası yani. olay şu, heykelin gözünü açmışlar, tarzı da değişmiş. peki, "şalvarlı adalet tanrıçası heykeli" gerçek mi, yoksa anayasa mahkemesi başkanı ve 'diğer' herkes bizimle dalga mı geçiyor. daha nicebilinmezlere gebe şu ülke. hey gidi.

sevgiler.

okumalar:

jeffrey moore- sinestezya (çok şükür bitti, şaka gibi bi kitaptı ve haksızlık etmek istemiyorum ama bence kapak kitabın içeriğinden daha güzeldi.)
ayşe kulin-veda (şu an okumaktayım. ayşe kulin okumaya geç kalmışım!akabinde umut'u okumaya başlayacağım.)
katre-i matemi aldım (henüz okumaya başlamadım) hem de iskender pala imzalı! kitap fuarından ben de nasibimi aldım ve dolayısıyla çok mutluyum!

mim kim dim tim *

2009-03-29T18:29:00.006+03:00

aradan kaç zaman geçti, benden az olsa da kendisinden kaç post okuduk bilemiyorum lakin yüzümü kızarttım yazıyorum efenim. çok sevgili teletabi mimlemişti bir vakit bendenizi. eğer kulaklarım çok çınlamasaydı elim yine de gitmez idi bu klavyeye =) -ne yazık ki genellikle ve sadece müzik dinliyorum bu ara pc başındayken sanıyorum..

bu arada bu mimde bi nevi karakter analizi gibim bişey seziyorum çok geç olmasaydı cevapları ya da neye karşılık geldiğini öğrenmek isterdim lakin şimdilik yalnızca mim cevaplamaya yüz buluyorum kendimde- bi daha bu kadar mim bekletirsem mimim olmasın bi daha aha buraya yazıyorum. hıh.

1-)Paraşütle atlamaya karar verdiniz ve ilk atlayışınızı yapmaya hazırlanıyorsunuz. Yerde sıranızı beklerken yukardan atlayanları seyrediyordunuz... Aklınızdan neler geçiyor?

-ya bişey olursa şimdi. yapmalı mıyım allammm?!

2-) Sıranız geldi ve uçak üç bin metreye yükselirken siz de kendinizi hazırlıyorsunuz. arkanıza hiç bakmadan önünüzde açılan kapıya geliyor ve kendinizi aşağıya bırakıyorsunuz. Aşağıya atlarken ne diye bağırıyorsunuz?

-şimdi hayal ederken bile olduğu gibi kal atışlarım hızlanır. aşağıya atlarken de o heyecanla hayıııııııır falan diye bağırırım sonra da atlayış uzun sürerse eğer içimden dua ederim allaam nolur ölmeden yere iniyim tek parça halinde yareppim amin derim. sonra bu anın tadını çıkarmadığım için sonra çok pişman olacağımı düşünür etrafı seyretmeyi falan denerim ama olmaz ve yine dua etmeye başlarım. belki de çoktan bayılmış falan olurum. çok sakat. şimdi bile başım döndü şaka maka.

3-) Güvenli bir biçimde yere indiniz.Paraşütünüzü toplarken bir eğitmen size doğru geliyor ve birşeyler söylüyor.Eğitmen ne söylüyor?

-"uyanın! uyanın uyanın! çok güzel bi iniş yaptınız uyanın korkucak bişey yok" der muhtemelen çünkü ben yere indiğimde yarı baygın kendimi atmış olurum=)
sonra da toprağı falan öperim sanıyorum:O)

selam ederim teletabi ve af buyrunuz gecikme için. :$

son bi şey, seçim sonuçlarımız az biraz sonra açıklanmaya başlayacak. o vakit hepimize şimdiden hayırlı olsun. cumhuriyetin dünkü manşetinde yer alan bir ibare vardı: "siz oy kullanmazsanız... kim kullanacak?" altında da şunlar yazılıydı: "28 mart 2004 seçimlerinde istanbulda 2 milyon 918 bin 686 kişi oylarıyla büyükşehir belediye başkanını seçti. 2 milyon 65 bin 729 kişi ise oy kullanmamayı seçti."* bilen bilir. "olasılıksız"dan bana kalan hoşuma giden bi hededir bu. jasper caine abimize selam olsun.

anne kucağı

2009-03-24T23:01:00.003+02:00

karşıyaka adliyeden, izmir adliyesine geçerken minibüste farkettiğim bi detaydı anne kucağı. belki çok kez farkında olmadığım için yeterince ve yerince özümseyemediğim.

2-3 yaşlarında var ya da yok bi erkek çocuğu annesinin kucağına oturmuş, göğsüne bastırmış başını soğuktan da tüm olumsuz dış etmenlerden de kendini öylesine güzel koruyor ki.. işte o an o çocuk olmak istedim ve yol boyunca o çocuğun nasıl sanki oraya yapışıkmışçasına, sanki orası onun için varmışçasına yerini buluyor düşünüp durdum. aslında halimden memnunum evet ama, önüne geçemediğim bi şekilde zaman zaman böyle garip bi his oluşuveriyor içimde işte. okuldan çıkıp arkadaşlarıyla oynamaya koşturan çocuk ben olsam, annesi ödevlerini yapmıyor diye kızan çocuk olsam, liseden çıkıp erkeklerin veya başka kızların dedikodusunu yapan kız olsam, derse gitmek için otobüse binip otobüste mayışan üniversite öğrencisi olsam, keyfine göre okula gitmiyorum diyebilen ve evde kalıp film seyretmeyi, miskinlik yapmayı tercih edebilen kişi olsam, annesinin göğsüne yerini bulup orada kendine kusursuz bi dünya kuran çocuk olsam....

böyle şeyler işte.. küçük şeyler..

yağmur damlalarının sesi ve agætis byrjun

2009-03-22T10:38:00.005+02:00

izmirin dinmeyen yağmurları dinmemekte, devam etmekte.. bi pazarı daha devirmekte, pazartesinin başlıyor oluşunun matemini tutmaktayım erken erken.. gidip kahvaltı etmeden önce herkese güzel bi gün dilemek istedim. evde de olsa yapılabilecek çok fazla şey olduğunu göz ardı etmemek lazım zira. (hoş, yine seminer insanı olduğum için gidip seminere katılacağım öğleden sonra ama du bakalım buna da bi çözüm bulmaya çalışacağım, miskinliğim tuttu çok fena hele de bu yağmurda hiç dışarı çıkmak istemiyorum)

kahvaltı menümü oluşturacak olan yumurtalı ekmek, tereyağ, peynir, zeytin ve organik domat (annem eskiden bu domateslere piç domates dendiğini, hor görüldüğünü, satılmadığını falan söylemişti) fakir bi kahvaltı sofrasını canlandıracak tek bişey biliyorum: o da lost. yeni bölümünü sabırsızlıkla beklediğimiz lost'un 9. bölümü namaste nihayet yayınlandı. bilmem ne derece sorularımıza yanıt verecek ama senaryo ve kurgu olayında iyice kendini aşan lost, izlediğim tek dizi bu aralar. (hey gidi çılgın dizici hallerim nerelerde şimdi?!)

yağmurlu bi pazar sabahına en iyi giden melodiler de jehaan barbur, sigur ros falan olsa gerek-kendimden biliyorum-

bi de geçen sabah otobüsten inmiş hızla büroya doğru giderken söyleniyordum kendi kendime falan ne bu sabahın köründe toplantı deyi. sonra önümden yaşlı bi teyze geçti ama nasıl yavaş yürüyor falan. sonracığıma acık poliyannacılık gibim oldu lakin hızlı yürüyebiliyor oluşumdan dolaayı acele ederek yürüyor olmamdan mutluluk duyarak daha bi istekle yürüdüm o yolu. amaan bu da böyle bişey işte. sabah maahmurluğu olmasından bunları düşünüyor olmalıyım.

herkese güzel pazarlar. yağmurun tadını çıkarın bence. (sahleeeeep!)

nerelerdeyim?

2009-03-15T21:12:00.007+02:00

hangi kelimelere, hangi nedenlere sığınmalı.. sığınmalı mı yoksa durumu ifade etmeye mi çalışmalı.. yoğunluk falan fıstık tamam da belki de illa kısa da olsa bi arada yazabilirdim elbette ki ama olmadı olamadı. nihayet uzunca bi aradan sonra iki kelam edeyim istedim.
cuma gecesi saatler on ikiyi gösterdiğinde terminaldeydik, antalyaya gitmek üzere otobüsümüzü bekliyorduk. antalyaya gidecek olmamızın nedeni de, çok değil bundan bikaç ay önce birlikte aynı sıkıntıları yaşayarak mezun olduğumuz canımız kanımız arkadaşımız dilberimizin mezun olur olmaz evleniyor oluşu. =) küçük bi kıskançlık yaşanmadı değil, evet. herşeyin bunca yolunda gidişi ve gönlüne göre oluşu onun adına harikaydı. garip olan, sanki arkadaşımı bi yere gidiyomuş, bizden kopuyormuş gibi hissedişimdi. ama beyazlar o kadar yakışmıştı ki ona, düğünün olacağı otelin odasında onu hazırlanırken orada öyle heyecanlı görünce hem duygulanıp hem delicesine mutlu olmamak mümkün değildi.

bu arada ilk kez çok yakın bi arkadaşımın düğününü gördüm. bu esnada da kendimi büyüdüğünü kabullenmek istemeyen zıpır bi çocuk gibi hissettim.

şimdi gel gelelim aklımda kalan küçük notlara.

antalyaya kamil koçun rahat hattıyla gittik. rahat hatta polar veya battaniye olmamasını çok ayıpladım, kınadım (nilüferde vardı yanılmıyosam, buradan yetkililere seslenmek istiyorum!) şimdi öte yandan mola yerinde otobüsün kapısını açık bırakmalarından mütevellit, tam çılgınca sızmış kendimden geçmiş derin rüyalara dalmıştım ki üstüme kar yağarken uyandım (anneciğime selam ederim, kendisinden öğrenip sevdiğim bi sözdür zira: uyuyanın üstüne kar yağar.) sonra muavine çemkirdik falan ama iş işten geçmiş, uykumuz bölünmüş, sabahın 4ünde çok mağdur olmuşuzdur. öyle bişeyler işte. yetkililere teessüf etmek istiyorum buradan. evet. buradan.

gelelim antalya kısmına. antalyaya en son orta okul vakitlerimde gittiğimden dolayı sadece side'de bungalov evleri ve plajının şahane olduğu, bi ton gidip gidip denizin derinleşmedği falan gibi şeyler dışında bişey hatırlamıyorum. ama gittim gördüm ki antalya terminali tam bir fiyasko.

bi de şey demek aklımda bikaç vakittir. seçim propogandası derdine bu kadar para saçılacağına daha ele avuca gelir şeyler yapılsa daha iyi olmaz mıydı? du bakalım. gün ola, devran döne diyeyim şimdilik. çok doluyum bu konuda da, kelimelerimi toparlayabildiğim ya da belki kelimelerimin taştığı bir gün çıkar bişeyler. velhasıl olayı sidik yarışına döndürdüler. sokak başı bi ton abukluk görmekten, saçma sapan reklamlar görmekten sıkıldım.
bi de bu aralar neler okuyorum: angalta kigalşe diye bi kitap okudum; sevgilinin ısrarları neticesinde. kitabın adını duymamış olmanız normaldir. yazar sevglinin memleketinden, lüleburgazdan olduğu için biliyoruz biz de... kitabın arkasında yazan şu bikaç satır size fikir verir mi bilmiyorum ama sümerlerin zamanında küçücük bi kesiti anlatıyor işte bu kitap: "Tarihin her döneminde, dünyanın her yerinde güçlülerin egemen olduğu bir toplum yapısı sürerken, ezilenler de insanca yaşayacakları bir dünya kurmaya çabaladılar. Ezenlerin tarihi yazdığı, ezilenlerinse sadece yok olduğu gerçekler yaşandı."
sonrasında, ahmet ümit'in anlatımına duyduğum özlemi gidermek için patasana'yı -adını çok merak ettiğim ve fakat uzun süredir beklettiğim kitabın adı, hititlerde yazarın başyazmanı olan patasana'dan geliyor imiş- okudum. o da gayet keyifli bi kitaptı. her zamanki gibi ahmet ümit son dakikaya kadar katilin kim olduğunu sakladı. kitabın sonunda afallamış bir okur bıraktı.
ve şimdi, patasanadan sonra, ruh avcısı'nı okuyorum. günler çalışarak, yarı zamanlı müzik dinleyip kitap okuyarak, daha çok vakitsizlikten ve yorgunluktan sızlanarak geçmekte benim adıma.

bi de biloğumun yeni şablonu için hiç yorumda bulunmayışınızdan dolayı da size de teessüf ediyorum çok sevgili okur. bundan böyle daha mesafeli olalım lütfen. gidiyorum ben. kendinize iyi bakınız hoşkalınız. hıh.

not: bi dolu kitap aldım bu arada. okuma aşkıyla yanıp tutuşmaktayım. kitap alınca çocuklar gibim mutlu olmaktayım. neyse neyse. hıh demiştim en son.

anlam & sinir harbi

2009-02-17T21:56:00.002+02:00

tespitte bulundum;

~ sevdiklerimiz olmadan hayatın anlamı olmadığına ve dolayısıyla varoluş sebebimizin çok basit ve net, sevdiklerimizle hayatın tadını çıkarmak olduğunu farkettim.

~ bir de "sora sora bağdat bulunur" gibi son derece özlü bi sözümüz mevcut, evet. ama sanırım bu sözü gerçek anlamıyla düşünürsek, kişinin yaşamını aramaya adaması gerekecektir. tıpkı bugün bilmem kaç nolu noteri ararken farkedişim gibi; birine sormadan kendi kendime arasaydım herhalde daha çabuk bulurdum yolumu.

bu da böyle bişey işte. sevdiklerimizle geçireceğimiz, yollarımızın hep açık ve net olacağı günlere.

the ring.

2009-02-15T13:46:00.007+02:00

başıma gelebilecek en güzel şey,en büyük şansım, canım sevgilim; sevgililer günümüz kutlu olsun. seni çok seviyorum bebişkom!

aslında 14 şubat olması münasebetiyle değil ama, yine de harika bi zamanlama oldu. biz de yüzüklü sevgililer kervanına katıldık dün itibariyle. söz diyorlarmış buna sanırım ama sözün medeni hukuktaki hükmü nişan olduğundan, henüz zort diye kendimizi nişanlı da ilan etmek istemediğimizden, ailelerimizin de haberi olmakla birlikte şimdilik sadece kendi kendimize yaptığımız bi merasimdi dünkü.

bu esnada da gözlemlerim ve tespitlerim oldu: kuyumcular çok para kazanıyormuş, herkesin delice bi yüzük bilezik ıvıdık zıvıdık velhasıl altın alma durumu sözkonusu imiş, çok fazla kuyumcu varmış, kuyumcu gezmek hiç zevkli değilmiş, ve sonuncusu hepsinden önemlisi: sevgilime yüzük çok yakışıyormuş!

anlayacağınız 3 yılın sonunda, mutluluğumuza mutluluk katıldı. katlanarak da artması dileğiyle.. sizin de sevginiz, sevgiliniz, mutluluğunuz daim olsun canlar.. sevgililer gününüz kutlu olsun!

mütemadiyen kaşifim!

2009-02-13T19:48:00.016+02:00

uzunca zamandır beklettiğim, az kalsın tarafından çok pis çemkirilmeye uğrayacağım prettyinpink * mimi vardı. çok beklettim, çok direndim ama kendim de kendime engel olamadım. uzunca zamandır mim** konusu aklımda olduğu için belki de, kendi kendime sürekli bu oyunu oynuyorum; örneğin yolda yürürken, otobüste giderken, biriyle konuşurken sürekli içimden aa şöyle şöyle olduğunu keşfettim falan deyi düşünüyorum. nihayetinde, yazıyorum. düşündüklerimin ne kadarını yazdım ya da yazdıklarımın ne kadarını düşündüm bilmiyorum ama ortaya böyle çok karmaşık bir o kadar saçma liste çıktı. buyrun afiyetle tüketin.

müziğin hayatımda 'çok' kavramıyla açıklanamayacak denli büyük yer ettiğini,
müziksiz yaşam düşünmek istemediğimi,
müzik olmadığında farkında olmadan saldırganlaştığımı veya mahzunlaştığımı veya bunalımlaştığımı,
aslında kötü biri olmadığımı, =o)
insanları hayatıma + birmilyon krediyle soktuğumu, sonrasında kredileri azalmasın diye onlardan çok kendim mücadele ettiğimi ama yeri ve zamanı gelmişse de üzüle üzüle veya sinirlerim bozula bozula 'güle güle şekerim' diyebilmeyi becerebildiğimi,
ailenin her bişeyden ama her her her bişeyden daha önemli olduğunu,
lakin bir de kendimin de herbişeyden daha daha önemli olduğumu,
çalışkan olmadığımı ama yapmam gereken işi de en iyi şekilde yaptığımı,
cicili bicili şeyleri çok sevdiğimi,
süslü bi damarım olduğunu,
müzik konusunda dur durak bilmez bi iştahım olduğunu,
yaşım ilerledikçe sonbaharı da sevmeye başladığımı,
blog yazmayı sevdiğimi,
yemek yapmayı da en az yemeyi sevdiğim kadar sevdiğimi, mutfakta vakit geçirmenin benim için bir nevi terapi olduğunu,
alışveriş yapmayı her dişi beşer gibi çok sevdiğimi ve bitmek tükenmek bilmeyen alışverişime rağmen sürekli de giyecek bişey bulamadığımı,
yeni bişey aldığımda onu üstüme yapışıncaya, kokuşuncaya kadar giydiğimi ve sonra bi köşeye atıp bi daha onu o hevesle giymediğimi ve hatta belki hiç giymediğimi,
yemek konusunda -kereviz ve enginar dışında- hiç de seçici olmadığımı,
20 yaşından sonra -bu insanlık için küçük, kendim için büyük bi adımdı- maydanoz yenebileceğini, üstelik sevilebileceğini,
gitgide anneme daha çok benzemeye başladığımı,
kızsam da zaman zaman, babamın bilimum o kızdığım özelliklerinin kendimde de bir bir türüyor oluşunu,
annemin ve babamın günün birinde söyledikleri sözleri gün geçtikçe anladığımı ve onlara hak verdiğimi,
ilkokul aşkımın olmadığını ve ilkokulda daha çok futbol, taso, bilye oynayan bi sokak çocuğu olduğumu,
insanları + milyon krediyle başlattığım için çok kazık yediğimi ama yine olsa yine yaparım dediğimi,
kaybettiğim herşeyde kazandığım bi dolu şey olduğunu,
bazı atasözlerinin saçma olması yanında bazılarının ne denli güzel söylenmiş olduğunu,
müzik hastalığımın babamdan gelmesi bakımından babama her halükarda borçlu olduğumu,
yapıcı yanımı annemden alıp, sinirli yanımı babamdan alıp bu ikisini harmanlayarak homojen bi karışım yaratmayı başarabildiğimi ve sonucun hiç de fena olmadığını (kendimi mi övüyorum burda?!) =)
tembel olmadığımı ama çok çalışkan olduğumun da söylenemeyeceğini,
yeni bi alışkanlık olarak uykuyu seviyor oluşumu,
last.fmin harika bi icat olduğunu,
kitap okumanın büyüleyici olduğunu, yeni yeni bi dolu dünyalar kurulduğunu, yazarların hayalgücüne hayran kaldığımı,
sinemanın hakikaten yüzyılın buluşu olduğunu,
vefanın artık yalnız semt adı olduğunu,
sütün boy uzatmaya yetmediğini -kendimi bildiğim bileli içiyorum ulan, bir vakitler yeniyetme iken dedemi uyur uykusundan uyandırıp süt istemişi gecenin bir vakti köy yerlerinde, sonra dedem birilerinin hayvanından süt sağdırmış falan bu denli psikopatım da görüldüğü üzere ama hala bi hobbitim- tüm bunlara rağmen sütü çok sevdiğimi,
kokuların ve seslerin özellikle de müziklerin hayatımdaki yerini anlara bölmüş olduğumu, anları da başta şarkılar olmak üzere, koku gibi bi çok soyut şeyle hatırladığımı,
çocukluğumdan beri çok konuştuğumu ve çok konuşmanın bizde aile yadigarı olduğunu -annem duymasın=))
çok konuşmamın bana ekmek kapısı olduğunu ve mesleğimi de farkında olmadan duruma uygun seçtiğimi,
kafama bişey taktığımda o günü kendime bok edeceğimi ve bu huyumdan nefret ettiğimi,
yolculukları çok sevdiğimi,
içimde susmak bilmeyen bi kuş olduğunu ve sürekli bik bik bik öttüğünü,
kendi kendime konuşmayı sevdiğimi, biri varsa ve deli olduğumu düşünmesin deyi suskunsam yani illa konuşacaksam, içten içe konuşmalarımı zihnimde döndürdüğümü,
çenemin işte tüm bu ve benzeri nedenlerden ötürü bi türlü kapanmak bilmediğini,

keşfediyorum mütemadiyen...

şimdi mimin en az yanıtlamak kadar keyifli olan kısmına geldim:mimlemeye.

çok sevgili; koşan kaplumbağa , siminya , betty puf puf . mim dalgasından birer damla gelsin üstünüze konsun canlar. selam ederim.

* oldu mu? jhdhasgfs yirim! :o)
**teletabi çemkircek şimdi de bana farkındayım, ama aklımda aklımda aklımda =)

babil'de ölüm, istanbul'da aşk

2009-02-08T14:15:00.003+02:00

endîşe-i akldan cüda kıl

aşk ile hemîşe âşinâ kıl

"zaten aşk ile gizliliğin yan yana bulunması dikkat çekmezdi. 'çünkü gerçek aşk, gizli olandır.' dedi içinden."
"hem fuzuli aşkı anlatırken hep acıdan, lemeden, ayrılıktan, yanmaktan, parçalanmaktan bahsediyordu. aşk ayrılığının bir azab olduğunu söylüyor, sonra da azabın 'a-z-b' kökünden türediğini, bunun da lezzet demek olduğunu söylüyordu. demek ki aşkın azabında bir lezzet vardı ve dertleri zevk edinmeyince aşkın tadı çıkmıyordu. ben ki tarihin tanıyıp tanıyacağı en büyük aşıkın öyküsünü taşıyordum, elbette kays kadar acı çekecek ve acı çekmekle onun varlığında yaşayabilecektim."
"bir sarmaşık diyordu o aşk için. 'aşk' sözcüğü zaten sarmaşık demekmiş. bir sarmaşık çınarları , servileri nasıl sarıp sarmalarsa, aşk da öyle sarıp sarmalarmış çınar gibi yiğitleri, servi boylu dilberleri. ve her sarmaşık, sardığı ağacı kuruturmuş sonunda. dıştan yemyeşil ve güzel gösterirmiş ama içten içe kurutur, çürütür, çökertirmiş. "
"insanlar niyetlerine göre iyi veya kötü, güzel veya çirkin olabiliyorlar, eşyaya bakış açıları da buna göre oluşuyordu. ruhlarını şeytana satanlar ile rahman'a adayanlar da işte bu ince çizgi ile birbirinden ayrılıyordu. birileri zamanı çoğaltıyor, diğerleri harcayıp tüketiyordu çünkü. birileri iyi şeylerle hayata anlam katarken, diğerleri hayatın kötülüklerine tapıyordu."
"tanıklık bilmek demekti. kalplerde olanları bilmek ise ağır bir yük... çünkü bilgi, öldürücü savaş silahları kadar tahripkar olabiliyordu bazen."
"demek insanların ihtirasları bilimi boğmaya başlayınca, gerçeklerden ziyade kurallar öne çıkıyor, hakikat yoldan sapmaya başlıyordu."
"yanan ile yakılanın da, yandıran ile yakanın da hep bir olduğunu o gün farkettim.herkes kendi kaderini yalnız başına yaşıyordu ve ömür bir yanıştan ibaretti. değil mi ki ezel gününde bütün aşıklar 'evet!' cevabını 'bela!' diyerek dillendirmişlerdi, şimdi elbette bela ile sınanacak, aşklarını bir gömlek daha yğkseltebilmek için kalplerini kor alevlerde yakacaklardı."

çocuk olmanın dayanılmaz hafifliği

2009-02-06T17:55:00.003+02:00

bazen çocuk olmayı, çocuk kalmayı, mesela hayatın daha basit olmasını istiyorum. örneğin, adliyeden çıkıp büroya geçmek için taksiye bindiğimde kıbrıs şehitlerinden geçerken cıvıl cıvıl insan topluluğuna katılmayı, orda kaybolmayı ya da kordonda deniz esintisine karşı nargile içmeyi; veya adliyeden çıkıp taksiye eve gitmek üzere binmeyi, kendime akşamüstü çayı keyfi yapmayı -bürodaki keyf, evdekinin yerini tutabilir mi sizce?- istiyorum. eve gelip yemek yapmayı, eve geldiğimde yorgun olmamayı, evde zaman geçirebilmeyi istiyorum. galiba şu konumda çok fazla şey istiyorum.

not: iki tane mimim -prettyinpink&teletabi- var farkındayım ve unutmadım -zira en sevdiklerimden mim pıtırtıları ! - lakin toparlandığım ilk anda yazacağımdır. şimdilik hoşkalasınızdır.

ntv tarih

2009-01-31T09:33:00.005+02:00

bugün ayın son günü ama olsun, bulabilirseniz bayiilerde, köşe başındaki dergicide, kitapçılarda falan fıstık bulunuz edininiz eğer içinizde tarih seven bi damar varsa: ntv tarih. baskısı da, renkleri de breh breh çok güzel. şimdilik fiyatı da iyi *ama ileriki sayılarda artacağını söylüyor bana içimde bi ses. umarım hep bu halini koruyan bi dergi olur, hep ilk sayısı gibi keyifle okutur. ntv işin içine girince olacakmış gibi de geliyor bana ama, haydi bakalım. eğer arşiv yapmak isteyiseniz, durmayın gezin dolanın bugün ilk sayısından edinmeye başlayın. selam ederim, iyi cumartesiler dilerim. bugün kendinize sırf kendinizi çok sevdiğiniz için bi güzellik yapmayı da unutmayın=)

sonradan gelen düzeltme: paniğe mahal yoktur efem. -teletabi'ye uyarı için tesekkürler- şubat ayı boyunca ilk sayısını bulabilirsiniz, zira kıymetli evrak misali koşarak edindiğim dergi meğer şubat sayısı imiş. severek okumanız dileğiyle. her nerede okunuluyor ve okutuluyorsa.

sigara

2009-01-27T21:44:00.005+02:00

bazı anlar vardır, hiçbişey tat vermez. sıkılırsınız öylesine işte. bu ara sıkılmaya bile vakit bulamıyorum ya o da ayrı. bir yoğunluk, bir yorgunluk. işten eve gelince amaçsız kalıyor gibiyim şu günlerde. sevgilimin yanımda, yamacımda olmaması da belki etkendir buna. iş dolayısıyla almanyada şu anda ve ben onu inanılmaz özlüyorum. hiç bişey tat vermiyor şu an ve müziğin bile beni doyuramaması en çok canımı sıkan.

haftasonu da öylesine geçti zaten. cumartesi biraz büroya uğradım, daha sonra da seminere (seminer sevdası da yeni çıktı bende bakalım, hayır olsun! o sertifikaları napcaksam artık?! büromun duvarına ascam diye gaza geldim de bakalım..) gittim ve seminer bitip eve geldiğimde gece vakti olmuştu çoktan. sonrasında da sevgilişkomun bavulunu hazırlamakla geçti, zaten yorgun ve de -her daim hali hazırda- uykusuz olduğumdan uyudum falan feşmekan. pazar sevgilimi uğurladım. :( sonra da işte yine seminerde fink attım. seminer aslında gayet verimli ve faydalıydı da.. aman işte haftasonu öyle geçti yani; ne dilediğim gibi geçti, ne dinlenebildim.. bi baktım pazartesi geldi. yeni bi hafta. üstelik sevgilimsiz geçirmek durumunda olduğum bi hafta. bi yandan grip, bi yandan yağmurlar (hem de nasıl yağmurlar! izmir o bildiğim bol yağmurlu izmir oldu yine!), bi yandan büro, bi yandan uykusuzluk, bi yandan bişeyleri rayına oturtma çabası, kendime vakit ayırma sancısı, bi şeylerin yolunda gitmediğine dair kendi kendime kurutnu yapıp içimi sıkmam falan.. havalardan mıdır nedir bi sıkıntı hakim sürekli bende..hımpff=/

bir de şeyi farkettim, öğrencilik hayatımı özlüyorum ben... yani yolunda gitmeyen bişeyler, somut bi asap bozukluğu nedeni olduğundan falan da değil üstelik.. ama özlüyorum işte. öğrencilik hayatı neydi, arkadaşlar, okula gelip gitme, en çok sıkıntının sınav dönemlerinde olması falan. tamam daha kötüleri de var belki biraz haksızlık ediyorum kötü durumda olanlara ama öyle işte. her bişey rayına oturcak değil mi sonunda? otursun..

bi de sevgilimi özlüyorum. hep yanyana olmak gibisi yokmuş bence.. belki buradayken de sürekli birlkte değildik, nihayetinde ayrı geçirilen zamanlar daha fazla iş dolayısıyla ama akşam olup eve geldiğimde onu görecek olmanın verdiği rahatlık daha başka işte..

bi de erdem yener'den belki çaldı mı böyle zamanlarda, ne yapılır..?

haybeden sayıklamalar

2009-01-18T17:50:00.005+02:00

evde vakit geçirmeyi, yemek yapmayı, yaptığım yemeğin tadına-tuzuna dudağımın ucuyla bakmayı, kendi demlediğim çayı içmeyi özlüyorum ya da şöyle söyleyeyim, işten eve geldiğimde yemek yedikten hemen sonra halden düşmemiş olmamayı diliyorum şu günlerde. düzenli bi hayat kuramadım henüz. ve daha önce söylemedim sanırım size, evet size sevgili okuyucu (ne bu resmiyet lan?!), yeni bi büroda çalışmaya başladım bana şans dileyiniz. önceki büroyu ne ben anlatayım, ne siz sorunuz lakin şu an gayet mutluyum ve haticeye değil neticeye bakalım yahu deyip gerisini fışşşt diye elimin tersiyle itiyorum. yeni büroya ve yeni dosyalara alışma aşamasında harika avukatlarla birlikte çalışıyor olmaktan dolayı da inanılmaz mutluyum bu arada. hem mesleki hem insani anlamda üstelik... böylece bişey daha keşfediyorum işte; evdeki huzur hani inanılmaz önemlidir (ki genelde öğrenciler ve öğrecilik hayatında ev arkadaşıyla kalanlar falan fıstık için misal..) falan ya, işteki huzur çok daha önemli sanki. nihayetinde hayatının çok büyük bi bölümünü işte geçiriyorsun. beni ele alacak olursak; sabah 9buçukta büroda oluyorum, akşam 7-7buçuk arası çıkıyorum. bu da demek oluyor ki eve gelinceye kadar saat 8 oluyor (allahım izmirde olmaktan dolayı bi kez daha mutluyum bu ulaşım meselesinden dolayı, mesela istanbulda olmayı düşünemiyorum bile!) nihayetinde yemek yiyip mayışıyorum ya da biraz daha vaktim olursa biraz kitap okuyup müzik dinliyorum, az biraz nette dolanıyorum falan derken saat çoktan 12 olmuş oluyor ve ben yastığa başımı koyduğum 'an'dan sonrasını hatırlamıyorum bile. hatta çoğunlukla; gözümü kapatıyorum, saat çalıyor gözümü açıyorum! (bu size de oluyor mu? 'yalnız değilsin' desteğine ihtiyacım var bu konuda sanırım) delicesine dilediğim bütün albümleri dinleyebildğim, bi dolu dizi/film izledim günler nerede kaldı? bu hep böyle mi gidecek ya?! derin bi of çekmek istiyorum eğer öyleyse. neyse sözü şuraya getirmeye çalışıyodum yani günün sadece 3-4 saati evde geçiyorken, diğer 10 saat büroda geçiyor. oha diğer on saate uyuyo muyum ?!! - üff tabii ki değil. bi de sabahın köründe uyanıp uyanmaya çalışma durumum var benim tabii. başaramadığım şeylerden biridir, çıkmaya 15 dakika kala kalkıp hazırlanıp çıkmak. sabah dışarı çıkılacaksa, erken kalkılıp güzelce uyku açılacak, meyve suyu içilecek falan feşmekan, ağır aheste hareket edip hazırlanacak zaman kalacak yani. dolayısıyla 7de uyanıyorum. (düşünüyorum da, annem yıllarca -kendimi bildim bileli- 6da kalkıp kahvaltı hazırlayıp hepimizi uyandırmakla meğer ne kutsal bi şey yapmış!!!)

dolayısıyla bir acayip haller içindeyim şu aralar. bu arada bakmayın sızlanmalarıma; sağlığım huzurum şukela, sevgili de yanımda, işim de gayet istediğim gibi.. ama evde geçirdiğim zaman dilimini dilediğim gibi kullanamıyor olmak canımı sıkıyor.. bu konudaki tavsiyelerinize, söyleyebileceğiniz herşeye feci halde ihtiyacım var. evde geçirdiğim 4 5 saati (uyku saatimi mi daha geçe çekmeye çalışmalıyım acaba?) ne yapsam, ne etsem de daha verimli geçirsem? siz, yıllardır ya da üç gündür beş gündür çalışan insanlar, yemeklerinizi nasıl yiyor hatta yemeden önce onları nasıl yapıyorsunuz? bi gece önceden yemek hazır etme olayını m uygulamalıyım. yemek yapmaya da zaman ayırırsam, 'yap-pişmesini bekle-ye-topla' aşamasından hemen sonra da 'uyu' gelmez mi o zaman? peki ben ne zaman akşam çayı keyfini yapıcam, ne zaman hadi bu gece biraz film izleyim, biraz dizi izleyim diyebilcem, ne zaman bu akşam dışarı çıkayım sıkıldım diyebilcem? hımpf. bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olayım misali, bana faydalı olabilecek öğüt verenin duacısıyım valli. saygılar sevgiler cancağızlar. öperim.

not:bi nevi şuur kaybı esnasında yazılmıştır.

what a wonderful world!

2009-01-13T23:12:00.003+02:00

0- inişleri çıkışları seviyorum. tamam itiraf etmeliyim, çıkışları daha çok seviyorum.
0- sürprizleri seviyorum. ince düşünülmüş olması herşeyden daha önemli tabii. sürpriz yapmayı da seviyorum ama bir itiraf daha, bana yapılan güzel sürprizleri daha çok seviyorum.
0- sabahları uzun uzadıya kahvaltı etmeyi çok seviyorum, uzunca zamandır yapamasam da orda bi kahvaltı seremonisi var uzakta, yemesem de içmesem o kahvaltı beni beklemekte uzakta..
0- erken uyanmayı bi sevip bi sevmiyorum. lakin görünen o ki, bi ömür erken uyanmak uzanıyor boylu boyunca ömür çizgisine.
0- lenslerimin gözümü alerji yapmasını, gözlüklerimi takmayı sevmiyorum. gözlüklerimi takmadığımda görememeyi de sevmiyorum. dolayısıyla gözlük takıyorum ve onunla iyi geçinmek için seviyor gibi yapıyorum sanırım bu ara. yoksa ansızın buhar olabilir, yağmur damlaları nokta nokta beliriverebilir. bunlar olabilir.
0- rüya görmeyi seviyorum. rüyalarımı not almayı daha bi seviyorum. onları sınıflandırıyorum. yeni bi kategori eklenmiş bulunuyor taze taze: fantastik. bu kategoriyi seviyorum. ben de bu yeni renkli rüyalarımda fantastik canavarlarla düelloya tutuşup, değişik korkularla yüzleşiyorum.
0- omzumun, sırtımın, belimin ağrımasını sevmiyorum.
0- zamansızlıktan mızmızlanmayı sevmiyorum ama şu ara müzik dinlemek için dahi kendime mucizevi zamanlar yaratıyorum. bunu sevmiyorum. müziğime dokunulmasından nefret ediyorum.
0- müzik açıkken uyuyakalmayı çok seviyorum. gece uyku arasında karanlığa gözlerimi açtığımda müzik hala çalıyorsa kendimi dünyanın en mutlu insanıymış hissediyorum. benden daha şanslısı, daha mutlusu olabilir mi diye düşünecek cinsten üstelik.. sabah dinlenmemiş uyanırsam, geceki mutluluğum mızmızlığa dönüşebilir; huysuz sabahları da sevmiyorum yani.
0- miskinlik yapmayı seviyorum. miskinlik kurallarını da ayrı bi postta yazmak farz oldu artıkın.

bunca zaman oldu canımlar, kıymetlimisler (evet the lord of the rings birmilyonuncuya tekrarla izlendi, bütün replikler anımsandı, hepsi konuşmaların bilimum bölgelerine düzenli bi şekilde kullanılmak üzere serpiştirildi.) size kendimden haber vermez, sesimi soluğumu çıkarmaz oldum. meşguliyetten, zamansızlıktan, yorgunluktan şikayetçiyim şu vakit. durun hele bakalım. ben de durayım. alışır buna da bünye herhalde. hımf.

güneş doğuverdi bu hafta. meteoroloji deyi ki, izmir dolayısı çarşamba ve perşembe günüsüleri yağmur görecekmiş, neyse ki barajlarımızdaki doluluk oranı geçen seneye oranla epeycene artmış. sevindirici haber. çok pis güncel konulara da değinirim.

biraz uykum var, biraz yorgunum. yarın hafta ortası. herkese iyi çarşambalar, cumanız çabuk gelsin (tatiltatiltatil!) gelmezse de işleriniz yolunda gitsin... iyi geceler olsun canımslar.

hımpf!

2009-01-07T23:10:00.003+02:00

anlamsız bi iç sıkıntısı yaşamaktayım. adını sanını bilsem onu yoketmek adına çaba göstercem ama onu da beceremiyorum. bi dolu şeyler oldu, aslında bi dolu olmadı da ben büyütüyorum çoğunlukla. herşeyi büyütme, bişeyi ıncığına cıncığına kadar irdeleme, çeşitli anlamlar yükleme gibi huylarımdan vazgeçtiğimde herşey daha güzel olacak.

olacak.

bilbo nasihatı

2009-01-02T09:40:00.007+02:00

ilk duyduğumdan beri beni etkisine almış bi Bilbo Baggins sözü daha. bir diğeri için de şunları demişim zamanında: hobbit olmak.
bu günlerde kitabı okumaktayım; sevdiceğin yılbaşı hediyesiydi, kitabın tek ciltlik düzenlemesi. arasına da bi not sıkıştırılmıştı. onu burada söylemeyim artık=) ama kitabın arasından hiç ummadığım bi anda çıkması tam bi sürpriz oldu, hemi de en güzelinden.. romantik bi nottan ve birlikte geçirilecek nice yılların dileniyor oluşundan daha güzel bi yılbaşı hediyesi olmaz bence ama tabii kitap da bi hayli sevindirdi beni:)

birazdan dışarı çıkacağım ve dışarı çıkarken her daim olduğu gibi yine Bilbo'nun sözü düştü aklıma: Asıl tehlikeli olan Frodo, kapıdan dışarı çıkmaktır. Yola adımını atarsın , kimse seni tutamaz ve eğer devam edersen kim bilir adımların seni nerelere sürükler...

selametle.

2009

2009-01-01T00:12:00.004+02:00

yeni gelen yıl herkese gönlündekini vermesin de, hep bi en hayırlısı ne ise onu versin, emi.. herkese sevgiler.

sağlıklı, huzurlu, mutlu ve sevdiklerinizle nice güzel senelere canlar.. ailenizle, sevdiklerinizle, sevenlerinizle hep dolu dolu senelere. sağlığa...

2008-12-27T12:06:00.002+02:00

bir çocuğum, küçük;

düştüm,

dizlerim kanadı.

120 filmi

2008-12-13T12:15:00.008+02:00

dün gece 120'yi izledik.bu aralar sürekli ailecek film seansları yapmaktayız, bayram münesabetiyle bir araya geldiğimizden ve tv'de izlenecek çok da ilginç bir şey olmadığından mütevellit.

filmin ilk yarısı öyle böyle geçiyor, suya sabuna pek de dokunmadan. diyaloglar çok zayıf, o dönem ruhu iyi verilmemiş, böyle tabiri caizse okul müsameresinde bi piyes tadında gibi geldi bana. sinema filminden çok tv filmi gibi. oyuncu kadrosunun kalitesi apaçık ortada olsa da filmi sanatsal ve teknik anlamda kurtarmaya pek yetmemiş diye düşünüyorum. yine de sanatsal anlamda mükemmel bir film değil belki ama bu izlenenler kurgu değil; birebir bizim topraklarımızın, ülkemizin, geçmişimizin, çocuklarımızın yaşadıkları diye düşününce herşey başkalaşıyor. senaryonun beslendiği konu çok etkileyici olduğu için zaten bi süre sonra teknik eksiklikleri de görmüyor insan. filmin ikinci yarısı esas konuya giriş aşaması. zaten dediğim gibi inanılmaz çarpıcı bi konu olduğu ve herkes az biraz bildiği için ağlamaya meyilli oturmuştuk koltuklarımıza. sonrasında da tüylerimiz diken diken, bazen ağlayarak, bazen utanarak ve çoğu zaman gururla izledik.

bir de müzikler çok yerinde olmuş; özhan eren'i hem film için (yönetmeni), hem müzikler için bi tebrik etmek lazım. ilk etapta erkan oğur olduğunu düşündüm. bağlama sesi öyle pürüzsüz, öyle içli geliyordu ki.. hakikaten müzikler çok güzeldi, belki biraz daha uzun verilebilir, müziğin ruhu çok daha fazla sahneye katılabilirdi. yine de çok güzeldi.

özge özberk dönem filmlerinin/dizilerinin vazgeçilmez ismi oldu bu arada. ama öyle de tatlı bi yüzü var ki ve öyle iyi ki işinde, rolünün hakkını veriyor. hele ki 120'de sona doğru kardeşinin başında beklerkenki ağlama sahnesinde tüylerim diken diken kalakaldım. -spoiler- nişanlısı süleyman teğmen'in öldüğünü öğrenince yani tam olarak -spoiler-

sonuç olarak belki bu konuda çekilmiş olan/olabilecek en iyi film değildi fakat çok klasik olsa da bu toprakların nasıl ne şartlarda kazanıldığını, canı pahasına korunulduğunu, yaşları 12-17 arası 120 çocuğun nasıl donarak can verdiğini ve ne uğruna hayatlarından vazgeçtiklerini çok iyi anlatmışlar. hoş, bu konuyu her kim nasıl anlatırsa anlatsın çok iç yakan olaylar her halükarda.

nihayetinde emeği geçen ve böylesi eksik olduğumuz ve kimsenin henüz düşünmemiş olduğu bi konuyu filmleştiren herkesin ellerine sağlık..

herkese iyi haftasonları ve güneşli günler dilerim=)

gezdim, gördüm, tanıdım.

2008-12-12T22:27:00.013+02:00

bir eve gittim önce.. ev taştandı, taşta hayat vardı. küçük kapının ardında, evin küçük insanları vardı.

o küçük insanlardan biri karşıladı beni. ışıl ışıl gözleri vardı. konuşmaları kendine hastı, anlaşılması da zaman zaman zordu. ama çocuk gülümseyişi herşeye yetiyordu.en küçük kardeş, 5 yaşındaydı. hepsi birbirinden küçüktü ya gerçi..

minik elleri ve gülen gözleri vardı kara kızın, gülen zeytin gözleri. biraz çekinir gibiydi hayattan, ama yarım yamalak haylaz gülümsemesini eksik etmedi yüzüme bakarken.

gözler umut doluydu. aynı gözler sanki biraz da hayatı sorguluyordu. verebilecek cevap yoktu. şimdilik yapılacak da.. hayatın, bu zeytin gözleri yenmemesini dilemekten başka... ablaları 11 yaşında. genç kızlığa adım atmakta. çocuk gözler, gözler genç bir kız olmaya hazırlanır gibi.. biraz büyümenin verdiği sıkıntı, biraz da kendini hayata yakıştırmanın verdiği gurur mu var dersiniz?sonra hayata dokunmaya hazırlanan minikleri öperek ayrıldım evlerinden.. önümde uzun bir yol ve dinlemem gereken bir dolu şarkı vardı. ıslığımla eşlik ettim melodilere.

famous blue raincoat...

2008-12-12T13:15:00.004+02:00

deliye dönüp ne yapacağınızı bilemediğiniz, gözünüzden yaşlar akarken elinizin kolunuzun bağlı olduğunu farkettiğiniz, nedir nedendir olduğunu bilmediğiniz tabularınızın oyuncağı olduğunuzu düşündüğünüz oldu mu hiç?

içinizin düğümlendiğini, işte bu düğümün de arafta kalmanıza neden olduğunu?

susmanın en güzel çare olduğunu düşündünüz mü, kendi içiniz acıyarak ama bi başkasını acıtmayarak?

did you ever go clear?

kuaför sohbetleri

2008-12-12T02:21:00.004+02:00

bugün kuaföre gittim ve ne kötü ki yine klasik kuaför sohbetlerine maruz kaldım. tam bi facia. örneğin saçımı kestirmişimdir, özellikle uçlarından alın çok kesmeyin falan demişimdir (ki bunu demenin önemini bundan az çok muzdarip olmuş her dişi bilir) kuaförde çalışan yeni yetme tazelerden biri de bunu duyar, aklı sıra gelir saçım kesilirken 'ooo e sen uçlarından istemedi miydin? epey kısalmış bu yaa! aaa! tüü! haa! gitti senin saç!' diye haykırır ve sonra pis pis sırıtır. aklı sıra şaka yapıyor ya. çok cici ya. işte bu sohbetlerden öhğ geldi artık sanki.

size de bunun gibi şeyler olmuyor mu?

şimdi kuaförüm çok uzun zamandan beri gittiğim, sevdiğim de bi kuaför. şu zamanda kuaförün önemini, en özel gününde yabancı bi yerde hiç kuaför bilmemesinden ötürü en şık görünümlü yere gidip tam bi fiyaskoyla ayrılanlar bilir (ben bunu bizzat yaşadım!). bu yüzden kuaför dediğin kolay iş değil; nazının sözünün geçmesi, birbirinizi tanımış olmanız, aranızda bi uyum olması falan lazım. tamam. iyice hayat memat meselesi haline getirip abarttım farkındayım. neyse, önemini vurgulamak adına şeettim yani. işte kuaför bulmak kolay olmadığı ve kuaförümden çok memnun olduğum için de hiç bi yere kımıldamayıp hep aynı kuaföre gidiyorum. öyle ki, izmirde kuaför olayına hala alışamadım. saç kestirmeler, boyalar, balyajlar hep-hep-hep balıkesir'de! föndü, ıvırttı, zıvırttı falan falan işte izmirde. gerçi farketmiyor, çok kuaföre giden bi insan da değilim, zaten inanılmaz sıkılıyorum kuaförlerde. o yüzden saçımla ilgili temel ihtiyaçlarımı karşılamak için yıllardır aynı kuaföre giderim. ama yıllardır da hep aynı espriler, hep aynı rahat tavırlar. nedir bu şimdi ? ben senin en çirkin halini bile görüyorum, bu saçın hali ne, aa saçın ne pis dıştan baksan ne havalısın yavrum havan mı söndü tavırları. saçla ilgili bitmek tükenmek bilmeyen vaazlar. bakım yapalım mı üzerine osrarcı bi sorgulama aşaması. nedir yani? tamam biraz abarttım. ama eğer maruz kalınan manzara karikatürleştirilse, herhalde replikler bu şekilde olurdu diye düşünmüyor da değilim. bu dediklerimi de kendi kuaförüm için değil genelleştirerek söylüyorum, çünkü bütün kuaförlerde böyle bi hava mevcut aşağı yukarı.

benim kuaförüme gelirsek.. bahsettiğim replikler kuaförün kendi ağzından çıkmıyor elbette, kendileri yapanlar da vardır da neyse ki kuaförüm hakikaten çok kafa dengi, çok iyi. ama o kalfa, çırak vs. her ne nam adı altında olursa olsun (ulan dilekçe gibi oldu bu!) çalışanları yok mu?!! bahsettiğim tarz da işte onlara ait.

bugün saçımı kesitirirken aynı lakayt ifade mesela. kötü olan şu ki, bunu tamamen içgüdüsel yapıyorlar. yani bilerek yaptıklarını sanmıyorum, son derece doğal bu sohbetler onlar için. saçını boyatan kadına saçı yıkanırken, gayri ihtiyari "aaa ne biçim bi renk olmuş hay allah kızıl olmıcak mıydı sizin ki? nasıl bi turuncu olmuş bu böyle! (dehşet ifadesiyle) " şeklinde yapmacık şaşırma ve korkutmaya çalışma tavırları gibi. karşısındaki de 5 yaşındaydı henüz çünkü. hoş, günümüz bebeleri cin gibi maşallah, artık onlar bile kanmaz bunlara veya eğlenmezler, işte her neyse. bunu bi kez yaparsın belki, belki bi kez daha. ama bu sürekli ve farklı şekillerde de cereyan ederse, "yazık bizeee!" derim kimse kusura bakmasın. kaçın, canınızı kurtarın.

aidiyet ve aile

2008-12-09T21:04:00.004+02:00

bugün neyi düşündüm biliyor musunuz? bilmiyorsunuz tabii. laf işte.

bu bayramlar içimi bi tuhaf yapıyor, garip bi şekilde mahzunlaştırıyor beni. bi süredir böyle yani. büyükannemi kaybettiğimden beri.

o; gitmek istiyordu, bekliyordu da zaten, üstelik özlemle bekliyordu. büyükbabamın özleminden gem vuruyordu zaman zaman. neyse, gitti işte. bilmiyorum bize yakın mı, uzak mı ama iyi olduğunu düşünüyorum, biraz da inanmak istiyorum.

bugün düşündüğüm bunlar değildi elbette ama büyükannem aklıma gelince bu sorgulamalarım ve mırıldanmalarım ister istemez meydana geliyor işte. buna bi son vermeliyim belki de artık.

düşündüğüm 'aile'ydi, 'aidiyet' hissiydi.
düşünsenize, sizi hayata bağlayan insanların çoğunu (özellikle de hayat arkadaşı derler ya, onun kaybı daha büyük bi yoksunluk olmalı.. ) bir bir kaybetmişsiniz, belki de acımasız bi tabir gibi gelecek ama sizin devriniz çoktan sona ermiş. sizden sonrakilerin ve hatta daha sonrakilerin (bu böyle gider işte..) devri yaşanmakta. hiç bilmediğiniz bi hayat akıp gidiyor dışarıda. yani sizin en son sokağa çıktığınızdan, en son bakkaldan ekmek aldığınızdan, pazara çıktığınızdan bu yana dünya çok fazla yol almış. öyle ki, sizin yüzünüzden oluşan kırışıklıklardan, sırtınızın kamburundan ve gitgide küçülen bedeninizden daha çok...

bi odadasınız; çocuklarınız var, torunlarınız geliyor kimi zaman ziyaretinize, arada ezan sesi duyuluyor uzaktan ama o da eskisi gibi olmayan bir makamda... sokağın sesleri sizin hatırladığınızdan çok farklı.

bi odadasınız; duvarda bi resim var, tarihini bile unuttuğunuz bi zamanda çekilmiş, torunlarınızdan öğreniyorsunuz bu resmin 30 yıl önce çekildiğini... resimdeki adam size özlemle bakıyor, siz de ona öyle.. ama sizi ondan uzak tutan bir şey var hala: hayat dolu bir nefes.

bi odadasınız... duvarda aynı resim ve etrafınızda insanlar. oda soğuk, oda karanlık. ışığa yürümektesiniz... ve son nefesiniz dudaklarınızın arasından çıktığında, adam duvardan yine sizi izliyor. bu defa adamın yüzündeki tebessümün hakkını veriyor odadaki manzara sanki, sizin de yüzünüzde benzer bi gülümseme... yüzünüzdeki tebessüme inat, etrafınızda ağlayanlar, sizi çok özleyecek olan insanlar var.. ama siz; sonu kendi devrinize, gençliğinize, aşık olduğunuz adama ve işte asıl tüm bunların özüne, gerçek aşka, herşeyin kaynağına ulaşacak olan huzur dolu bir yolculuktasınız. belki haberlisiniz herşeyden, belki tamamen habersiz. ama gerçek olan bişey var ki, o da size ait yeni bir devirin başladığı. belki ait olduğunuz eski devir değil, ama size ait bir devir. sizin devriniz.

büyükannemin yalnızlıktan şikayet etmesini daha iyi anladım sanırım. biz varken de bu şikayeti sürerdi, farkettirmemeye çalışsa da... korkunç bir şey olmalı. tamam; çocuklarınız, torunlarınız var etrafınızda ama.. ama işte bir şey eksik artık. büyük bir şey. ikamesi mümkün olmayacak denli büyük bir şey.

büyükannem bu eksiklikten usanmıştı, sevdiklerine ne kadar belli etmemeye çalışsa da onu bekleyen, onu çağıran biri vardı. yaşamayı ne kadar sevse de, bir şeylerin özlemi ağır basmıştı. ve sonunda, yağmurlu bir nisan günü çekip gitti ardında devrine ait olmadığı bir zamanı ve onu deli gibi özleyecek insanları..

ait olduğunuz devri ve ailenizi kaybetmemeniz dileğiyle...
iyi bayramlar diliyorum.

kulağımdaki melodi:

redd - nefes
feridun düzağaç - buralar soğuk
almora - tılsım

yemekteyiz, yemektesiniz, yemekteler!

2008-12-06T22:55:00.008+02:00

t.c.

qmbutterfly bilogsipot okurları

yazı no:2008/1206

bugünlerde çoğu kişiden duyduğum bi program. yemekteyiz. izlemişliğim yok lakin bi bölüm neymiş ne değilmiş deyi azıcık izledim (zira son derece ilginç bi şekilde tv izlemez oldu qmbutterfly artık, hayırlara çıka halim.) neyse efendim ne diyordum, bugün işte aha bu pirogramda gibi bi sofra hazırladım, amanın da nasıl özendim bi de. şöyle ki:

bayram tatili icabı erken kalkmalara bir virgül koydum, üstüne güzel bir kahvaltı serpiştirdim, bir miktar aile saadeti de eklendi mi tadından yenmedi bu cumartesi. annemle babamla sarmaşık misaliyiz maşallah (rivayet olunur ki, qmbutterflyın eski hırçınlıkları kalmamış, hem serpilmiş pek de olgunlaşmış tü tü tü tüü) sonracığıma azcıkın bayram öncesi gezmelerine gittik anne sultanla, dönüşte de anneanne sultana uğradık, kadın evde değil tabii, biz de aradık hazretleri cepten, dedim sultanım nerdesin, biraz gezmeye çıkmışmış biz nerdeymişiz duruma göre buluşabilirmişiz. neyse birbirimize yakın yerlerde olduğumuzu öğrendik, buluştuk falandı filandı. bir içimden koptu dedim bir yemek yapmalı artık mezuniyetimi hep onlar mı kutlayacak beni. demem o ki, hazır anneanne sultanın yanında yenge sultanı da görmüşken, dedim hatunlar beylerinizi de alın bu akşam yemektesiniz.

hemen koşarak seyirttim eve. bir sofra hazırlamışım amma dillere destan. (kendimi de överim, acımam yoktur) anne sultan da, baba bey de sözkonusu halimden pek memnun olacak ki, bütün gece mutluluk sarhoşu halinde garip bi tebessümle baktılar yüzüme. yedik içtik, epeyce hoşbeş ettik. galiba yemek işini hakikaten kıvırdım. üniversiteye girdiği ilk sene makarna ve menemen dışında hiçbir şey yapamayan bendenizi hayretler içinde nostalji yaparak düşündüm ben de. bu esnada dayı beyden değişik bi yorum geldi, kızlar babalarına mesaj vermek amaçlı yaparlarmış bu tür yemekleri; bilirim ben senin ne demeye getirdiğini bu yemeği, bizi alet ediyorsun değil mi diye bi kahkaha patlattı. benim vaktim gelmiş, yemek de yapabiliyomuşum, hatta baba gör bak deyi yapmışım yemeği. bu tabii işin şakasıydı, bi ton güldük ettik falan. onca gülmecenin sonrasında birden ciddileşen ve mahzunlaşan babam, benim kızım yapmaz öyle şeyler dedi, bi de acıklı bi bakış fırlattı. kıyamam. hemen konuyu değiştirmek için de kendi yemeklerimi övsünler diye diğer aile bireylerine de söz verdim, nasıl bakalım yemekler diye soraraktan. çakal qmbutterfly. neyse işte. demem o ki pek mes-uğdum. aile saadeti denen duygu buram buram tütmekte iken burnumda, ilaç gibi geldi bugün. sonra vakit aldı başını, biz de çekirdek aile olarak kaldık evimizde. tanrım herbir ademkızına ve oğluna huzur bahşet deyi dualar etmekteyim.

bu arada masumiyet müzesini bi süre rafa kaldırdığımı; leyla'nın evini bitirdiğimi ve hatta bab-ı esrarı da okuduğumu belirteyim. sonra merak etmeyiniz.

leylanın evi'ni klasik zülfü livaneli okurlarına ve hatta okumayanlarına dahi tavsiye edebilirim, çok kalın olmayan, kısa bir zaman dilimini anlatan, istanbulu ve boğaziçini bugünüyle ve dünüyle anlatan bi kitap. leyla da paşa torunu bi osmanlı hanımefendisi. leyla'ya ne denli üzüldüm, ne denli rüyalarıma girdi evini geri alıp alamayacağı, ne denli hırs yaptım bilendim kötü karakterlere kitaptaki anlatamam. geçti bitt hepsi ama kitabı kapattığımda yüzümdeki tebessüm ve içimdeki huzuru leyla da yaşamış olmalı diye düşündüm. leyla sanki zamanın birinde tanıdığım biri çünkü artık.

bab-ı esrar içinse çok fazla bişey söyleyemeyeceğim çünkü ikinciye okumak istiyorum. güzel olmaktan daha derin şeyler barındırıyordu. bu yüzden tekrar okuyacağım işte. bildiğimiz ahmet ümit tarzından epey uzak bence. bu kez polisiye olayın derinliklerinde kalmış, yok bile diyebiliriz ama yine de araya bi soruşturma serpiştirilmesi iyi olmuş. sayfaların arasında, başkomiser nevzat'ın cevval yardımcısı zeynep'le karşılaşınca eski bi dostla karşılaşmışçasına gülümsedim. son olarak kitabın filmi de çekilmeli bence. okurken film gibi canlandı olaylar gözümün önünde zaten. kitap bitince de ana karakterin yaşadığı duyguları ben de tüylerim diken diken yaşadım resmen. velhasıl, güzeldi kitap. ama dediğim gibi, güzel olmaktan daha fazlası vardı.

benden şimdilik bu kadar canlar. şimdiden herkesin bayramını kutlar, büyüklerimi de küçüklerimi de bir güzel öper, en güzel bayramlar bizim olsun dilerim. sağlıklı, huzurlu ve gönlümüzce yarınlara. iyi geceler, iyi pazarlar olsun..

!dinle: 'koptu kervan'a kulak verin.

not: dilekçe formatıyla kaynaşmaya, bütünleşmeye çalışmaktayım. stajının bu zamanlarında dilekçe işlerine de artık ufaktan girmiş bi qmbutterfly var karşınızda. hiç belli etmiyorum değil mi=))

!dumur

2008-12-03T15:51:00.003+02:00

ülkemin, hele de izmirimin (üstelik) 'polis'leri, yanlarından geçtikten sonra ardımdan birbirlerine "ulan paran olcak bi güneş gözlüğü alcan, sonra böööğle bakcan ardından'herrrkesin' .." diyorsa (diyor mu?heraldaysa?voink!) .. sonra gayet lakayt bi şekilde gülüşüyorlarsa... PES!

o güneş gözlüklerini gözüne geçirmeyi bilirim desen olmaz, dava açıp süründürsen uğraşmaya gelmezdönüp muhatap olup sinirlerini bozduğuna değmez; iş büyüüür büyür.. de.. n'olacak bu ahval ve şerait? de haydin çık işin içinden çıkabilirsen.

imza: yıllardır gelişmekte olan çağdaş T.C. vatandaşı qmbutterfly

bab-ı esrar

2008-11-27T21:07:00.004+02:00

heyecanımı paylaşayım istedim. bab-ı esrar sonunda çıkmış!!!
işten çıkmış yorgun argın eve dönerken kitapçının vitrininde gözüme bildiğiniz çarptı! gördüğüm anda çarpılmış gibi olmamdan ötürü bunu söylüyorum. o heyecanla ağzımdan çıkıveren "ohaaa!" nidası etraftan meraklı ve kuşku dolu bakışlar almama neden oldu lakin tutamazdım kendimi bir tür patlamaydı bu dolup dolup taşma, coşmaydı bu! nihayetinde koşarak kitabı aldım ve bağırıma bastım. yaşasın ahmet ümit, yaşasın polisiye, yaşasın yaşamak dedim ve hayat dolu bi insan oluverdim tüm yorgunluğuma rağmen. leyla'nın evi bu gece biraz gayretle (ki az bişey kaldı zaten) nihayetlendirilip, bab-ı esrar okunacak. hatta ya okunacak, ya okunacak! =0)
hoşkalınız canlar. geceniz ve yarınınız güzel olsun..

okumalar

2008-11-26T22:06:00.003+02:00

" pornografik filmler neredeyse tıp fakültesinde okutulan bir anatomi dersi gibi kadın vücudunda girilmedik nokta bırakmamıştı.
bütün bunları aşık veysel'in 'aşk nedir?' sorusuna verdiği 'seversin, kavuşamazsın, aşk olur' cevabıyla karşılaştırınca ne kadar saçma geliyordu." (sf.151)

"leyla'nın evi"ni okuyorum zülfü livaneli kaleminden, muhteşem hayal gücünden, akıcı dilinden, yalın anlatımından.. masumiyet müzesi'ni askıya aldım, bu ayrı bi post konusu olsun bence bu konuda biraz doluyum ama somutlaştıramıyorum fikirlerimi tam olarak ve yanlış ifade etmek de istemiyorum. ama masumiyet müzesi pek benlik değilmiş sanırım, belki çok erken karar verdim belki önyargıma hemen teslim oldum bilmiyorum. böyle işte. iyi geceler canlar...

okuyun: zülfü livaneli - leyla'nın evi

dinleyin: quadro nuevo - antakya

mırıltı

2008-11-25T23:38:00.003+02:00

ne de güzel oluyor, hayat kara bulutların ardından gülümseyiverince...

uyku öncesi kendi kendime mırıldandığım sözlerdi bunlar. size de söyleyeyim dedim. hayat bazen çelme takıyor, bazen yolumuza güller seriyor.. gerçek yüzü hangisi bilmiyorum ama meret kendini affettirmeyi çok iyi biliyor.

iyi geceler herkese..

'okuntulu' börekler & umut edilen miskinlik

2008-11-23T20:33:00.004+02:00

evde seferberlik ilan edildi. mutfakta bir poşedin içine oturtulmuş kabın içindeki kurabiye ve börekleri midesine indirmiş olan ev arkadaşımda bunları geçen hafta mezuniyet için izmire gelmiş olan annem ve anneannemin getirmiş olduğuna yönelik kuvvetli inanç ve öyle olmasına dair umut, onların getirmediğine emin olduğumuzda yerini koskoca bir şüpheye bıraktı. bir de anneannemin "aman kızım onları yemeyin! kimin getirdiği belli değil okuntuludur onlar yemeyin kızım sakın atın onları kabıyla falan birlikte uzaklaştırın evden hemen" şeklindeki psikopatça yaklaşımı sayesinde ev arkadaşım iyice gözü dönmüş, ne yapacağını düşünür şekilde evde dört döner hali almıştı. geçen hafta annesinin kargoyla yolladığı koliden çıkmadığına da emindi emin olmasına ama, bizimkiler getirmediyse, annesi de yollamadıysa ve eve gelebilecek bilimum kişilere sorup da "hayır, getirmedim ben" cevabı aldıysak; peki şimdi ne olacaktı? çok şüpheci yaklaşımlarda bulunduk; ya ev arkadaşımın bu aralar yoğunluk dolayısıyla dalgınlığından kaynaklı anahtarı kapının arkasında unutma süreçlerinde biri eve girip o poşedi mutfağa bıraktıysa, ya birileri bize tuzak kurdu ve büyü yapılmış börekleri mutfağa bıraktıysa (bunu gerçekten gülerek de olsak düşündük!hayır, zaten eve girebilecek kimse getirmemişti ve getirdiyse de neden büyülü olsun ama işte bunu bi an için de olsa düşündük!), ya şöyleyse, ya böyleyse vs vs.. düşündük, taşındık.. bu börekleri kimin getirmiş olduğunu ve üstelik ev arkadaşımın bunları bir güzel afiyetle yemiş ve bir de arkadaşına ikram etmiş olduğunu bir türlü açıklayamıyor, hem delice gülüyor eğleniyor hem de feci halde meraklanıyorduk.

sonrasında gülme krizimiz ve bir türlü açıklayadığımız düşünceler geçtiğinde mantıklı bi şekilde geçen haftalarda eve giren çıkanları düşündük.. ve sonrasında aradığımız şüpheli şahısı bulduk! sınıf arkadaşım, bildiğiniz dilber. bu hatunceğiz, geçen hafta tam mezuniyet vakitleri yani tam ev arkadaşımın annesinin kolisi ve annemlerin bize ulaştığı vakitler yani, sabah kuaföre birlikte gitmiştik kep töreni öncesi. dedi ki bana dilboş, "bak börekti çörekti annem bişeyler koydu yanıma, törene gitmeden önce bunları yiyelim". ben bunu hayal meyal hatırlıyorum ama o koşturmacada anlamadım bile. sonra biz apar topar kuaförden çıkıp bizim eve çıktık, ben topuklu ayakkabıyla yürüyemediğimden dolayı eve topuksuz ayakkabılarımı giymek için gitmeye feci halde ihtiyacım vardı. tabii eve çıktığımızda annem o iki dakikada hemen bize çay may bişeyler zorla tıkıştırdığı için dilberin börekler öylece kaldı orada, buncağızım da bırakmış onları bizim mutfak masasının üstüne, ev arkideşim de bunları annemlerin getirdiği börek çörek sanmış almış buzdolabına koymuş bozulmasın diye. sonrasını zaten biliyorsunuz. böyleyken böyle işte.

haftasonu direksiyon sınavını da atlatmış, herkesin yüzyıllar önce hallettiği ehliyet alma işini ben de nihayet çözüyorum sanırım. işte tur atıldı vs herşey iyi güzel geçti. bu arada haftasonları dinlenemiyor oluşum fena halde canımı sıkmaya başladı. neyseki önümüzdeki haftasonu için (şimdiden bunu düşünmek erken de olsa, hayaliyle yaşıyorum valla) evde pinekleme, pijama terlik televizyon takılmaca planları yapıyorum. ziyadesiyle dizi tekrarlarını izlemek, mayışmak, çay falan demlemek, pijamalarla kokuşmak istiyorum. koşturmaca, hafta içi gün boyu anlaşılmazken cuma geceleri omuzlarımda bin tonluk ağırlıklar halinde kendini gösteriyor. neyse, işte mutlu mesut miskin haftasonu hayalleriyle kendimi avutuyorum.

yağmurlar kendini epeyce göstermeye başladı. yağmurumuz bol olsun, barajlarımız dolsun dolsun... sonrası öyle bişeyler işte.

benden bu kadar. dizilere dalmak, dizi izlerken sızmak, sabah geç saatlere kadar uyumak falan istiyorum. olmuyor, olmuyor, olmuyor..........

yağmur

2008-11-17T21:00:00.004+02:00

yağmur vardı bugün.

otobüsteydim ve eve dönüş yolundaydım. gün bitmiş, 'kalem' tükenmişti, yorgundu. hava bütün gün karanlıktı, adliye koridorları basıktı. yağmur bulutları üzerimizdeydi ve güneşi saklıyorlardı. güneş her inat edişinde bir karartıyla örtbas ettiler onun direnişini, yenildi, çekti gitti.

otobüsteydim ve eve dönüş yolundaydım. metrodan çıkmış ve hemen metro çıkışındaki otobüs durağına koşmuştum, kalkmakta olan otobüse yetişmek üzere. sesler geliyordu, yerde birikmiş yağmur damlalarına attığım her adımda ve ışıklar yanmaya başlamıştı şehirde. şehir puslu, yorgun ama inadına güzeldi. telaş kol geziyor, herkes evlerine yol alıyordu.

otobüsün ışığı aydınlatsa da yolu, buğulu bir şehirdi camdan görebildiğim. sonbahara nihayet teslim olmuş bir şehirdi. ve ben onu mutlulukla karşıladım, ben şehrin bu halini şarkılarla kucakladım. yağmur şarkılarıyla kucakladım...

bugün yağmur vardı ve ben otobüsteydim. korkmadım damlalardan otobüsten indiğimde başıma üşüşürler diye. özlemle kabul ettim onları, eve kadar bana eşlik ettiler. damlalar şefkatliydi, bereketliydi.. damlalar sevecendi, şehri çok özlemişler belli ki ama hırpalamadan, özenle sarmaladılar onu; bu kavuşma için damlalar nazik ritmler çalıyordu. benim müzik çalarımdaysa yağmur şarkıları çalıyordu.

Get Your Own Player!

ABMO evi vardı bi, hatırlayan var mı onu?

2008-11-13T19:37:00.005+02:00

*kalabalık otobüslerde bulunmaktan nefret ettiğimi söylemiş miydim? kim hoşlanır ki zaten?! laf işte. şu an kalabalık ve havasız bi otobüste ciğerlerimle birlikte hayat mücadelesi veriyoruz. eğer bu satırları okuyorsanız, mücadeleden muvaffakiyetle çıkmış, eve ulaşmış ve bunları size iletebilmişiz demektir.

*bu arada ani fren yapan şöferlere de yeri gelmişken birşey söylemek isterim. ah şöfeeeer şöferrr ! hrrrr !

büsbüs öncesi metroda aklımdan geçenler: son derece normal ve biyolocikıl bi olay olmasına rağmen bugün metroda hapşuran bi kadından çıkan sese, kimselere belli etmemek adına kendimi kasıp yanak ve çene kaslarım yeni bi çığır açıncaya kadar sessiz sessiz güldüm. evet bunu yaptım.metro gözlemlerim devam edecek !

akıl dediğimiz not defterini iyi kullanamadığımı bir kez daha gördüm. zira aklımdan geçen bi dolu şeyden sadece bir-iki tanesini aktarabilmiş olmak .. jshdsd...

açım ve daha fazla yazamayacağım. kendime en azından bi makarna yapsam hiç fena olmayacak sanki? makarna. hımpf. haydi eller havaya öyleyse; şöyle biyrun:

bileder!

2008-11-12T19:07:00.005+02:00

bulduğum miniminnacık bi arada iki üç kelam edeyim istedim. geçen gece yazacaktım aslında, hem öyle istemiştim ki işten dönerken metroda hesaplamıştım yazacaklarımı kelimesi kelimesine.. yazı kalmadı, söz uçtu; anlayacağınız eve geldiğimde çoktan kendimden bezmiş olduğum için değil bişeyler yazmak kendime gelmek amaçlı müzik dinlemek için bilgisayarı zar zor açtım... bildiğin yoruluyorum onca sakincene hayattan sonra. neymiş efendim, ikinci öğretim öğrencileri şanslıymış. ikinci öğretim olmak zevkliymiş. okula devam zorunluluğunun olmaması şahaneymiş. bunca rahata alıştıktan sonra, kendini bi anda bu yoğunluğun içinde buluvermek, rugan ayakkabıların içinde sıkılmış ayak gibi hissetmeme neden oluyor. bu kötü bi benzetme oldu lakin yerinde oldu ve böyle hisseden biri için bu benzetmeyi yapmak bile fena sayılmaz der, an itibariyle edebi yönümün zayıflığına söylenmeye başlayanlara da teessüflerimi iletirim.

geçen gün onca hararetli yazmak istediğim şey metroda gördüğüm adamın biriydi. gül, gül öldüm şeklinde bi kalıp kullanacaksam eğer, budur herhalde. iki kişi bindiler metroya ve tam karşıma oturdular. tabii ister istemez sohbetlerini duyuyorum. bu arkadaşımıza isim vermek istemiyorum, veremiyorum zira. türünün en önemli örneklerinden olduğundan saygı duyulası biri sanırım. o an,olayların sıcaklığıyla anlatmak isterdim, şimdi kuru kuru bi anlatımla karşılaşırsanız o yoğun etki altından az biraz çıkmış olduğumdandır. :))) burda gülüyorum ister istemez, yine o ifade, mimikler, el kol hareketleri, konuşmalar vs geldi aklıma. bu iki arkadaş, çok eskilerden tanışlar anladığım kadarıyla ama uzun vakitlerdir de görüşememekteler. bu esnada bizim entel gözlüklü, tekkaşlı , bay çene askere falan gitmiş, epey bir hikaye biriktirmiş anlatmaya. bunun için de metroyu uygun görmüş. ne güzel etmiş, akşam akşam çok güldürdü beni. "bileder" diyor her bir cümlesine başlarken. diğeri de ağzı açık dinliyor bu esnada tabii. bizim bay çene, ağzı açığın omzuna atmış kolunu, elini de bileğinden sarkıtmış falan yandan yandan anlatıyor. bi yandan da camdan kendine bakıp saçlarını falan düzeltiyor. açık ağızlı olan tek kelime etmedi 15 dk boyunca, "hadi ya, eee" falan gibi kemkümler dışında. bayçene tek kaş başladı anlatmaya, yok komutanın karşısına çıkmış da, "bileder" demiş ben demiş bilmemnerden geldim demiş adamı hasta etme demiş, adama resti çekmiş yani, "valle bille" yapmış bunu yani. sonra bişeyler bişeyler dedi yine böyle jön edasıyla konuştu, saçlarını da düzeltmişti falan. neyse sonra " e bileder sen bilmiyon deme benim askere nasıl gittimi, hahaha sorma bileder hiç sorma du bak onu da anlateem ben sana ama var ya bileder nasıl iş benimki valle sorma! şimdi ben gittim oraya cebimde üç kuruş para yok, bileder dedim ki olmacek böle, gittim otele, geceliği altmış milyonmuş. hehehe (durum1: bu esnada başını eğerek kıkırdar ve o kadar eğlenir ki elinin ucuyla ağzını kapatır, gözler kısılmıştır, tekkaşlar havadadır.) şimdi bileder, gittim otele dedim ki bak babam dedim, benim çantalarım burda kalsın ben de o arada hem bi yemek yiyim dedim, hem de düşünmüş olurum dedim. taam dedi bunlar bileder, çıktım ben neese orda gittim çorbacıya. bileder bi işkembe çorbası yemişim ama var ya oof hehehe (durum1). sorma bileder mis gibi yedim sonra bi de yorgunum ya ben orda uyumuşum". o zaman dilivarağzıyoksümüğüvar arkadaş (buna da gelecek sıra, az biraz sabır) yani bildiğiniz bizim açık ağızlı, sordu tabii çorbacıda mı uyudun ki falan diye. daha soramadan devam etti konuşmasına bayçene: " şinndi bileder orda ayakta falan uyumuşum ben, yorgunum ya hehehe bileder görmüyo ki gözüm yatak döşek uyuyuvermişim vallee. neyse sonra çıktım ordan çorba da sıcak sıcak iyi geldi. bileder sonra orda bi turist gördüm, böle uzun saçlı falan ama bilmiyo tabe türkçe, hello dedim hemen, ver ar yuu dedim, sonra düzelttim gramar kurallarına uymuyom ya haha bileder sen de bilmiyon ingilizce orda ver ar yu fırom dedim lazım ya, neese bileder biz bunla bak adamla sen konuş, konuş bi muhabbet buna da çorba içirdim sonra ben dönüp çorbacıya, adamın kalcak yeri yokmuş bileder sonra gittik bunla başka bi otel bulduk ne kadar hacım dedim, günlüğü 6 milyonmuş, hemen gittim öteki yerden aldım çantalarımı gittim oraya tomla birlikte kaldık, he bileder adamın adı da tom bak biz hala daha görüşürüz mektup arkadaşı olduk hep yazar bana hey gidi be ne günlerdi hahah valle bileder bi 15 gün ben orlarda tomla takıldım hahaha türk misafirperverliğini gösterdim haha bi de işkembe çorbası içirdim bilederim adama yaa onlar bilmezler ağzının dadını bileder anlamadı pek sevmedi ama iyi bi çocukcağızdı tom da işte nese bileder oyalandım ben orlarda öyle işte sonra gittim teslim oldum birliğe ama bileder çok olay bişe varya ama olay adamım ben ya olay olunca böle olüyö bileder.." ayh daha fazlasını yazamayacağım artık içime daral geldi. adam gittiği çorbacının adını bile söyledi, bi de neydi onun adı ya du bileder eee ıııımm falan diye düşündü, çok mühim bi ayrıntı çünkü! sonra çankayadan geçerken durdu, hınzır bi ifade geldi yüzüne:D sonra bileder dedi yine, biz dedi senle buralarda bi yerde bira içmiştik nerdeydi o be dedi, elcevap: biz senle hiç bira içmedik ki. " ya bileder hatırlıyorum burlaada bi yerdedi, allaeallae, neresidiki. bileder hani neresiydi şöle böl hedehödö.. bileder gene içem mi be. hede hödö.. bileder ben bi kere işte birlikteken haftasonu içtim gittim birliğe, iki bira içmiştim sarhoş değilim ama güzelim yani böle enadın mı bileder hehahehe çok olay ya"

artık sinir bozukluğu ve gülme krizi arasında dolaştı duygu eşiğim. tek ben mi, yan koltuklardan da alevli meyve tabağı göndereceklerdi bu şova sanırım. derken en son bizim açıkağız, bayçeneyi dinlerken gözünün içine bakabaka kolunu burnuna sokmasın mı! (bakınız dikkatinizi çekeceğim, burnunu karıştırmak bu noktada kibar bir hareket kalır!) önce sağ, sonra sol tarafı kontrol etti sonra hööppff şeklinde nefesini dışarı verdi bişey kalmışsa kucağına düşsün falan diye midir nedendir bilinmez.. allahtan son duraktı. koşarak uzaklaştım ordan. tahammül limitim dolmuştu zira. bu buzdağının görünen kısmı bu arada. anlatamadığım, unuttuğum ve atladığım bir dolu ayrıntı var. bunları 15 dkya sığdırdığı için, entel gözlükleri için, parmak kalınlığındaki 'tekkaş'ları için, şimdi "mistır" çene için saygı duruşu.

ay yeter. günler geçmekte, adliye ve büro işlerini günbegün kolaylamaktayım. yoruluyorum elbette, ama herşeyin güzel olacağı şeklinde telkin ediyorum kendimi. bi de yaptığım işi sevince, daha iyisi olamaz sonuçta.

bu haftasonu kep töreni ve nihayet mezuniyet balomuz var. entarimle peri kızı gibi süzülebilecek miyim yoksa haftaiçinin yorgunluğu yüzünden ölmüş perişan düşmüş olup geceyi derbeder şekilde mi geçireceğim göreceğiz.

eneee! az kalsın unutuyordum. empati yıllaaar yıllar sonra (!) nihayet bitti geçen hafta. ama biraz yıkım oldu sanırım benim için. tamam mükemmel kurgu falan filan olabilir ama boşluklar var çoğu yerde, bi de sanki olasılıksızdaki gibi hissedemedim ben pek, biraz yarım kalmış gibi geldi bana. bi de sonunu tahmin etmiş olmam da cabası oldu, o yüzden empati hüsran oldu benim için. kısmet bi dahaki adam fawer kitabına diyeyim artık..

bi de masumiyet müzesine başladım, bi gerilim almış kadar oldum. kemal, niye aldatıyosun oğlum gül gibi nişanlını? ya sen füsun kızım, niye gidip öylecene teslim ediyosun baban yaşındaki adama kendini? neyse dur bakalım ne çıkacak orhan pamukun müzesinden. önyargımı eritebilecek mi bakalım sayın pamuk.. daha çok başındayım kitabın. okuyacak çok vaktim de yok ama bulduğum en küçük aralarda dahi okuyorum işte. yoksa çekilmezleşebiliyor hayat... bi de dinleyebileceğim her an müzik dinlemeye çalışıyorum, bütün gün dinleyemediğim bir dolu şarkılara, türkülere yanıyorum mesela... takip edemediğim, dinlemem gereken falan bişey olursa siz bari beni uyarın olur mu?

benden şimdilik bu kadar canlar. kendinize en güzel şekilde bakın, çünküm bi tane daha siz yoksunuz. sevgiyle kalın, bi de hoş kalın..

let the butterFLY.

2008-11-06T21:50:00.004+02:00

hay bu başıma gelenlerrr deyi alişanlaşmak istemiyorum blogcaazım. amma velakin, cümbür cemaatin ! yani pek yorgun, pek sızlangaçım bu ara.

tansiyon der sevdicek ama ben tam teşhis koyamadım kendime. arada gözümün önünden bişeyler gelip geçiyor sankim, başım dönüyorumsu oluyor gibim, tam anlamış değilim işte.fekat can sıkıcı bişey. pek yorgunum efendim. pc-kitap-müzik üçgeninde geçmekte olan hayatım fazlasıyla alengirlendi,koşturmaca ve yoğunluk. bu da bünyede biraz gel git yarattı sanırsam. korkunç bi hayata yöneliyorum galiba; saat 10,00da uyumak, rüyalarımda hangi mahkemenin hangi katta olduğunu çözmek, sabah uyanıp apar topar duş alıp giyinip çıkmak vs.. epey düzenli bi hayatın koynundayım anlıycan blogcaazım lakin öyle düzenli ki, takım elbisenin kıyılarına kadar varıyor bu ahval ve şerait. şimdilik temkinli yaklaşıp etek-ceket, panteelon-ceket karışımlarını kendi siiporvarimsi elbiiselerimde bütünleyip giyiyorum. altım kumaş pantelon, üstüm gömlek hırka falan gibim. gömlek hırka kombinasyonu. zeman zeman sekretervarimsi havaları hissetmeyi değilim bu kombinasyonla. hele bi de babetlerimin kimileri adliye koridorlarında vesaire yerlerde yürürkene tıkır mıkır sesler çıkartıp, sallantılı küpelerim ahenkle şıkırdıyorsa.. demem o ki canlar, asortikim, asortiksin, asortik! tisko tisko tisko tisko yeaaah!

^_*

ve günler günleri kovaladı, cuma geldi hoşgeldi. gerçi hoş mu geldi bilinmez, direksiyon çalışması zıbırtısı olduğundan kelli balıkesir yolcusu kalmasın diyor ve yarın akşam iş çıkışı ve aynı zemanda mezuniyet entarimin nihayet bütün provalar sonrası son halini aldıktan sonra büsbüsüme binip uyuklama-sızma yer yer kafamın cama çarpıp tık-tık-tık sesinden sonra doğrulma aşamalarından sonra balıkesirde yatağımdayım. sonuç: tüm haftanın yorgunluğu sonrası ölüyorum. bir de direksiyon zımbırtısı çekcek halim zerre yok amma hem bir aile ahbap sevinsin görsün beni, annem iki üç mıncırsın falan feşmekan, hem babam beni özleyip gizli gizli içlenmelerine ara versin. he bak ne dicem.allaeem ya. babam demişkene. bi de telefondaki konuşmaları vardır babamın yirim bu adamı deyim ben sie canlar. kızıııııım kömür gözlüüüüüm nasılmış benim bitaneeeem. aman da şöle böle. nasıl datlu ya. ama yanına gidince illa iki üç çemkiririz birbirimize. küççük kızanlığımdan beri en sevdiğim sosyal aktivitem babamla çemkirişmek. hihih. sonra babama trip atmak, sonra da barışmak! tek çocukum agresifim gompleksliyim ulan!

neysem. böyleyken böyle işte. nihayet az biraz zeman sonra ki muhtemelen balıkesir yolculuğum vakitlerinde empatiyi bitirmiş olacağım. çokzel! yüzelliyılda bir kitap bitirmeye başladım. kahrol düşman! müzik de dinleyemiyorum pek. dedim ya hâlim (burda a'nın şapkası fötr) hâl deel. hayırlara çıkar yareppi. bi de valentinus'un kim olduğunu tahmin ediyorum bence ben. ve eğer doğruysa bir de buna başka bi ekşın katmadılarsa, sonunda çok güceneceğim adam fawer amcaya. gerçi güvenirim kendilerine. çok meraktayım dostlar, çok.

emeeeen! ben gidiyorum kali. uyku vaktim geldi. şu anki pek şahsi iletim: esneyip duru*

hadin selamet ilen. soranlara selam.

open your eyes...

2008-11-02T17:19:00.005+02:00

sakin bi pazar geçirdim, tam da istediğim, özlediğim cinsten... iki alakasız film izledim bugün. star wars serisinin ilk fimi, geç olsun güç olmasın dedim ve sonunda izledim. ilk film. '77 yılında adamlar bu tip filmler çekerken bizimse o vakitlerde yeşilçamın benzersiz filmleriyle uğraşıyor oluşumuz ne ilginçtir değil mi..? misal dünyayı kurtaran adamı düşündükçe içim bi hoş oluyor. neyse efendim günün ikinci filmi de milyon kereye izlesem yine de sıkılmayacağım, özellikle de müziklerine aşık olduğum bi film: vanilla sky. her izleyişimde, daha julianna gianninin sözlerini duyunca başlar gözlerim yanmaya.. ardından bir ıslaklık zapteder göz çukurlarımı... sonrası malum, gelsin peçeteler..

-what is happiness to you david? to me, it is now; being with you. i fucking love you. we did it 4 times yesterday. i swallowed your cum. that means something!

when you sleep with someone your body makes a promise whether you do or not.

pek datlu bi pazardı, evet. mısır bile patlattım bugün film seansları için. lakin gün devam etmekte. birazdan dışarı çıkıp pazar gecesi neler getirecek bakıp görülmeli. sonrasında da yeni ve yine yorucu bi haftaya merhaba için güzel rüyalara dalmalı... hem "ekşi olmasaydı tatlının değerini anlayamazdık" değil mi?

herkese iyi haftalar şimdiden... sağlıcakla...

!dinle: julianna gianni – i fall apart

bluebird of happiness

2008-11-01T15:04:00.003+02:00

yapmak istediğim ve yapmam gereken o kadar çok şey var ki, haftasonu gelince hangisini yapayım diye kalakalıyorum ve bu şaşkınlıkla zaman öyle çabuk geçiyor ki ben bir dahaki haftasonunu beklemekten başka bişey yapamıyorum nihayetinde.

ancak bu haftasonu en azından bocalama süreci askıda kaladursun, ben beni en mutlu edecek en çok doyuracak şeyi yapmayı seçtim. bilgisayarı aldım kucağıma, açtım müzik klasörünü, gönlümün çektiğince dinliyorum... ve halimden oldukça memnunum.

bu arada hala alışamadığım bir hayatın karakterini canlandırıyorum sanki. sabah erken uyanmacalar, akşam için yapılan onca plana rağmen sızıp kalmalar, müziksiz geçen anlar, okumak için elime aldığım kitabın bikaç dakika sonra elimden kayıp düşmesi sonucu uyanışlar vs vs... şimdilik pek hoşuma gitmese de kendimi alışacağım yönünde telkin ediyorum. gerçi tüm bunlara rağmen, sevdiğim bi mesleği yapıyor olmak duble şukela... bu açıdan bakarsak da kesinlikle bi şükretme sebebidir.. emeeen! ne bileyim karışık azcık haleti ruhiyem bu ara işte...

akşam günlerdir herkesin ağzına sakız olmuş, izleyenlerden hakkında pek olumlu şeyler duymadığım ve bu yüzden epey şaşırdığım ve nihayet gidip kendim fikir sahibi olmak istediğim mustafa'yı izlemeye gideceğiz. görelim bakalım neymiş ne değilmiş.

benden şimdilik bu kadar. sağlıcakla kalın, iyi haftasonları...

not olsun bu: hayatıma kal gelmiş olmakla birlikte farkedeceğiniz üzere kelimelerime de kal gelmiş bulunmakta. kem küm şeklinde çıkıyor ağzımdan kelamlar. lakin kırıp atacağım zamanla, du bakalım acık geçsin, rutinim henüz 'sevgili rutinim' olmadı ki... geçecektir değil mi?

perde perde rezilliğe rağmen yazıyorum!

2008-10-26T20:35:00.001+02:00

bu adliyede öğle arasında iken kafeteryada yazılmış bir yazıdır.

önümde fincan, hafiften çayımı yudumlarken en manzaralı (manzara dediysem de, yol-sanayi ve dağın yamacında kurulmuş bornovanın uzaktan ilk kez dikkatle baktığımda hiç farketmediğim itici görüntüsü..) günlerdir beynimde dönüp duran, dilimin ucuna kadar gelip bi türlü yazamadıklarım var, nete girebilmek korkarım ki lüks halini almaya başladı. daha da korktuğum, müzik dinlemenin de lükse kaçması. birkaç gündür neredeyse hiç dinleyemiyorum. belki de canımın bunca sıkılması bundan...

size söylemedim dimi canlar? çalışmaya başladım. adliye stajı bi yandan devam ededursun, ben kendim için daha faydalı olacağı kesin olmasından ötürü bir avukatlık bürosunda çalışmaya (yani tam olarak staj diyemeyiz buna) başladım. büromdan çok memnunum henüz bikaç günlük tecrübem olsa da. ne diyeyim, devamında da iyi olur umarım.. ben bürodan ve avukatımdan memnunum da acaba avukatım benden memnun mu düşünceliyim:b insan bütün gün 'o nasıl olacak, bunu nasıl yazacağım, şunu anlamadım' vs bi dolu soru/sorunla karşı karşıya kalınca memnuniyet sözkonusu olmasa gerek. ama ne demişler efendiler, bilmemek ayıp değil öğrenmemek ayıp. ben de öğrenmemeyi ayıplıyorum.

~

bu arada artık adliyede kolay kolay kaybolmuyorum. tüm mahkemelerin katları ve bloklarını gösteren krokiden aldım! :)

~

tezatlık¨¨
ben daha hakimden çekinedurayım bence, hatta hakimler de kendilerine efendim denilmesi ile ego patlaması yapadursun. ama bunlar olurken de, mesele bütün duruşma boyunca karasineğin teki hakimin burnuna, yüzüne ve keline konadursun. evet bunlar bence oladursun. dursundursundursun.
alakasız not: bu -durmak çekimini her kullanışımda iğrenç bi şekilde aklıma yüzüklerin efendisindeki isildur gelir. sajfasjfbd

~

elimde bi dosya var. onu inceliyorum. konuyla ilgili yargıtay kararı bulma konusunda bana yardım edebilecek baba yiğit arkadaşlar!help mi pliiz.

~

havalar ufaktan soğumaya başladı izmirde de. zaten sabahları da güneş geç doğuyor. uyanıyorum, hava karanlık. korkunç! kış geliyor. ayakları sıcak tutma vaktidir. bir de geceleri (ben her ne kadar akşam olup eve gelip yemek+dizi stratejisini öğrencilikteki kadar rayına sokamasam da, 'sevgili' rutinimi yaratabilmek için canla başla savaşacağım!) patlamış mısır+meyve+çay+dizi/film zamanıdır. yalnız planlar doğrudan boğaza yönelik. haydin bakalım.

~

bu arada cumartesi günü ehliyet sınavına gireceğim bir de. henüz hiç çalışmadım. balıkesire giderken yolda şu kitaba gözatsam yeter mi sizce?

sağlıcakla kalın. ben icra müdürlüğüne gidiyorum. hem de kaybolmadan.

~

demişim yirmidört ekim tarihinde, saat oniki onüç dolaylarında.. sınav oldu bitti. artık yolculuk çalışmaları yeter yetmez bilemem işte. zaten cuma günü alelacele bloga yazamadım bunları. sonra da eve varır varmaz yastığımı bulduğuma şükürler ettiğim için feci derecede sızmışım. sabah olup uyanınca da sınavdı bilmemneydi.. sınavdan çıkıp izmire döndüm. oldu mu size cumartesi. cumartesi gecesi de yine kırmızıya gidip şu geçenlerde size bahsettiğim grubu dinlemeye karar verdik lakin arkadaşlar o gece çalmıyolardı orda. hayal kırıklığı içinde kıbrıs şehitlerini arşınlarken puntaya girdik. öncesinde perspektif, sonra da çalarsaat vardı. gayet de iyiydi. sonra da kokoreçimizi (alsancak dönüşü allahın emri) yiyip eve geldik.

~

bloggera erişim zımbırtısı epeyce sinirimi bozdu. yazmakla yazmamak arası gidip geldim sonra yine içimi dökmenin en iyisi olacağına karar verdim ve artık ustası olduğumuz erişimi es geçme yollarından biriyle bloğuma girdim. cidden, nereye gidiyor bu işler? herşeyin böylesine bayağılaştırıldığı zamanlardayız, tamam. ama daha nelere sansür koyulacak, hangi özgürlüklerimiz kısıtlanacak, hangi zevklerimiz baltalanacak? peki daha ne kadar düşünebileceğiz, düşündüğümüzü söyleyebileceğiz?

~

jane birkin dinleyin canlar, arabesque albümündeki kemanların tadını çıkarmaya bakın. belki bi nebze iyi gelir bu sinir harbine..

iyi haftalar, kelimelerimin ulaştığı ve ulaş(a)madığı herkese...

şaka olsun!

2008-10-26T20:15:00.002+02:00

yakında serbestçe ulaşabileceğimi bilsem de size -ki aslında belki de kendimi kandırıyorum- ben yine de yazmaya devam edeceğim.. ama bıkmadık mı ktunneldan vtunneldan bilimum kodlardan vs.. kahretsin, yine sansürcü zihniyet! ve en yüz karası durumlardan biridir kesinlikle... komik ama gülesim gelmiyor hiç. daha çok düşündürücü, sorgulatıcı.. çok klişe ama cidden nereye gidiyoruz biz?? sırada ne var? "düşünmenize, beyninize erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir" mi?

sahi, özgürlük denen bişey vardı bi ara, onu gören oldu mu?

ce-eee!

2008-10-19T19:44:00.005+03:00

stajım başladı. perşembe günü itibariyle resmen stajyer avukatım. sabah 7de kalkmalara, rahatsız ve ömür törpüsü (ayağımın arka derisinin törpüsü de denebilir!) ayakkabılara, adliye koridorunda hakikatli kayboluşlara (allahtan ki adliyenin bi planımsı zımbırtısının fotokopisini çektirdim, en azından hangi mahkemeler hangi katın hani blogunda kısmına bi nebze daha hakimim.)

ilk gün koşuşturmacayla geçti. askı süresinden sonraki baro-adliye-tekrar baro-tekrar adliye sürüncemesinden sonra nihayet saat 3 olmuş, ayağımın arkası morarmış lakin bu işte, kendim gibi stajını benimle aynı günde başlatmış bir grup insanla kader ortaklığı yaparak muvaffak olmuştuk.

stajım icradan başladı. savcılıktan başlayacakmış gibi geliyordu hep. belki de öyle olsun istediğimdendir. icra mahkemeleri oldukça sıkıcı zira. salı ve perşembeleri duruşmalar varmış -hukuk duruşmaları. ne hikmetse hakim ceza duruşmalarına stajyer almıayıp kendi odasında yapıyormuş. neyse canıma minnet. dakika başı adliyeye koşturmaca fikrine henüz adapte olamadım zaten. saat 3 olduğundan hakim ertesi gün başlamamı söyledi, ben de cuma günü oldukça rahat bi şekilde sabah 9 gibi evden çıktım. tabii çemberimde gül oya için sabahın 7sinde çoktan uyanılmıştı zaten ve akabinde güzel bi kahvaltı bile edilmişti. adliyeye gittim, hakim bilmem nerde bilmem ne konferansına katılacağından ötürü yoktu. kalemde vakit geçirdim. gel zaman git zaman işler tükendi. zaten çok da bi fonksiyonu yok icradaki stajın gibi geliyor bana, başkalarından da duyduğum kadarıyla. öğlen kafeteryada oluşmuş kantin ortamının ardından kaleme inip çıkacağımı söyledim ve çıktım. kalemdeki çalışanlar çok cici o yüzden hiç bi sıkıntı çekmiyorum. hakimle de problem yaşamayacakmışım gibi duruyor ama olursa da hallederim umarım, zira ilk zamanlarki umutsuzluğumla savaştım, kazanan ben oldum!

günler günleri henüz pek kovalamadı ama yine de başlamış bulunmaktayım nihayetinde. miskinlik güncelerini bi süreliğine kapatacakmışım gibi duruyor. bekleyip görelim.

haftasonu pek hoş geçti efendim. bütün kızlar toplanamadık ne yazık ki (bundan bikaç ay öncesinde olduğu gibi..) ama yine de oldukça keyifli bi haftasonuydu. oldukça derinlere daldığım vakitlerde, içlenip içlenip dışıma taştığım anlarda da buraya iki üç kelam etmişim oldukça kısa satırlar olsa da benim için bu denli bişey ifade eden, kimlerde ne uyandırmış/uyandırıyor/uyandıracak acaba deyi burada da bişeyler gevelemişim işte.. gevele"miş"im diyorum zira gel-git dönemlerden birinde az biraz şuur kaybı neticesinde dökülüvermişler. neyse böyleyken böyle işte.

bir de dün gece alsancakta -kıbrıs şehitlerinde- kırmızı deyi bi yere gittik, allam allam naısl güzel bir müzik, nasıl da birbirine aşıkmış gibi bütünleşmiş iki enstruman, gitar ve yan flüt.. flüt çalan arkadaş kimi şarkılarda neyini çıkardı yerinden ve öyle bi sızlattı ki içimi o ney sesi.. bütün gece mest olmuş bi şekilde cennetteyim sanarak dinledim şarkıları.. gidip görmeyenlere duyrulur, sardunyas tadında ama ben sardunyastan daha çok sevdim. gidiniz, görünüz, bir kadeh de benim için içiniz. (meyve suyu da olur ayol, maksat gönüller bir olsun)

neyse efeem haftasonu dediğin göz açıp kapayıncaya kadar geçti. bu arada felaket bi pazar geçirdim ne hikmetse, kurban olduğum pazar beni uzun zaman sonra ilk kez bağrına basmadı, bütün gün bi baş ağrısı karabasan gibi üstüme çöktü. neyse şimdi olağan akşam çayımı içince belkim de iyi olurum. iyice aile moduna adım atmış görüyorum kendimi hayır olsun. aileden gelen akşam yemeği-çay-meyve üçlemesinden sonra kendimi ister istemez o yolda ilerlerken buluyorum sanırım. haydin hayırlara vesile ola.

herkese iyi haftalar dilerim. yarın pazartesi, canınızı daha az sıkmaya çalışın, zor da olsa.. güzel mamalar yiyin, moralinizi yüksek tutun, serin geceler için üstünüze kalınca şeyler almayı unutmayın ve çay için, çay içirin. deneyin: ben çaya tarçın da koyarım, pek datlu olur.

not: eneee unutmadan! mezuniyet balosu için kendime entari aldım, pek hoş. pek sevindiriğim yani.

haydin gittim artıkın, kalın sağlıcakla.

++

2008-10-19T01:10:00.003+03:00

siyahtır gece, kırmızıdır mekan... ve ruhlardır mekana bir tutam hayat katan...

duyularımla ve hatta tüm benliğimle hissedebileceğim en güzel şeydir şarkılar. ilahtır. yaradandır. eksik olmasındır. çünkü candır.

özdür.

+

2008-10-18T02:41:00.001+03:00

hayat sadece 'hayat' değildir.

"ve sen...hem en güzel rüyam

hem kabusumsun

...boğuluyorum"

(demiş şair...)

portuga

2008-10-15T00:09:00.005+03:00

"...şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. acı, insanın yüreğini paralayan, sırrını kimseye anlatmadan birlikte ölmesi gereken şeydi. kollarda, kafada en ufak güç bırakmayan yastıkta kafayı bir yandan öbürüne çevirme cesaretini bile yok eden şeydi."

demişti zeze, 'şeker portakalı'nda...
(portuga'nın ardından)

kayıtsız kalmak mümkün değil

2008-10-13T19:48:00.004+03:00

tespitte bulundum efendim. kayıtsız kalmamın mümkün olmadığı üç şey : yemek , en sevdiğim dizi , müzik .

uzun zaman sonra yemek yapıyorum ve yemek yapmayı çok seviyorum! bi kez daha kararsız kaldım, yemek yemeyi mi yoksa yapmayı mı daha çok seviyorum deyi ve sonra ayırt edemediğim için ikisine de aşık olduğum fikrinde karar kıldım.

bu sabaha inanılmaz güzel başladım. staj günlerine çok yaklaştığımız şu günlerde erken yatma ve sabahın köründe uyanma politikamın hakikatli bi meyvesini elde etmiş bulunmaktayım; amaçladığım konuda değil lakin daha heyirli bi iş oldu bu benim adıma. tikat tikat! sabahın köründe bulunabilecek fırının en güzel boyozu, en taze kumrusu ve izmirin en duru anları dışında bi güzellik daha varmış ki bugün itibariyle kanal d ekranlarında hafta içi her sabah (saat 7.00'de) yeniden gösterilmeye başlanmış diziymiş bu da: çemberimde gül oya. bütün bölümlerini yüzellimilyon kere izlemiş olsam da izleyebildiğim müddetçe bu tekrarını da izleyeceğim. izlediğim en güzel diziydi ve hatta gelmiş geçmiş en güzel dizi olduğunu bile iddia edebilirim, o denli seviyorum. misal "ah sultan, hancıların sultan" diyim de izleyenlerin duygularını kabartayım. bi de şunu izleyin de tam olsun olmuşken. ola ki bu diziyi hala izlemeyenler varsa uykularından feragat etsinler, izlesinler derim. üniversiteye başlayıncaya kadar bütün okul hayatım boyunca ailemle sabahları kahvaltı ettim. kahvaltı masasındayken genelde haberler izlenirdi. bu sabah düşündüm de, okula/işe gitmeden önce izlenebilecek en güzel şeydir belki de bu dizi.. görecelidir olabilir. ama yine de candır!

bu aralar benim için en candan kandan olan üç şarkı da, sigur róstan geliyor: Svefn-g-englar , Njosnavelin , Ágætis Byrjun.

miskinlik günceleri: hobbit olmak

2008-10-09T15:42:00.010+03:00

miskinliğin sonu yok, bunu bi kez daha anladım. bugün sabahın yedisinde ayaktaydım, inip fırından güzel bi kumru aldım kendime ve buz gibi bi meyve suyuyla birlikte mideye indirdim. sonra eve gelip nasıl en iyi miskin olunabilir fikrinden yola çıkarak günümü böyle değerlendirmeye karar verdim. bir kez daha 'miskinlik yapmayı çok seviyorum!' diye geçirdim içimden ve yeniden kıvrıldım yatağa, aldım kitabımı elime (empati; bu ayrı bi post konusu olacak. kitap çok heyecanlı ve bi o kadar karmaşık bi şekilde ilerliyor!) ve sabahın sessizliğinin ve duruluğunun tadını çıkardım. okuma sonrasına kısa bi süre uykuya yenik düşmüş, uyuyakalmışım.

sonra yüzüklerin efendisi serisini -yeniden- izlemek için bundan daha iyi bi fırsat olamaz diye düşündüm ve oturdum ilk filmden, yüzük kardeşliğinden başladım. izlemeye başlar başlamaz da iki üç kelam bişey yazayım diye küçük bi ara verdim, çünkü yazmam gereken bişey olduğunu düşündüm. demiştim ya 'hayatımın geri kalanına bushmen olarak devam etmek istiyorum!' deyi, düşündüm ki hobbit olarak devam etmek de hiç fena olmazdı. ne demişti shire'lı bilbo baggins: 'It is no bad thing to celebrate a simple life!' (basit bir hayatın tadını çıkartmak kötü değildir!)

not: tüm direnişime rağmen, geçen akşamki dnr ziyaretimde, orhan pamuk önyargımı kırarak masumiyet müzesini aldım. inanılmaz merak ediyorum. empatiden sonra okunacak ilk kitap! sahi, okuyan var mı?

not not: ahmet ümit'in yeni kitabı bab-ı esrar çok yakında (kasım-aralık gibi) kitapçılarda yerini alacakmış arkadaşlar! çok mutluyum ve çok sabırsızlanıyorum.

yolculuk

2008-10-07T23:38:00.005+03:00

sanıyorum yolculuklarda 7/24 bişeyler yazabilirim. beynim adeta harekete geçiyor, ki böylece mantıklı mantıksız bir dizi düşünce çeşitli şekiller alıyor. hem de tabiri caizse daldan dala atlıyorum düşünürken. ama neredeyse tüm yolculuklarda düşündüğüm ortak bişey var: müziğin ne kadar üstün bir şey olduğu. tam tabiri bulabilmek için başımı kaldırıp yollara, geçmekte olan arabalara, dağlara ve nihayet sağ taraftan bana sonbahar gülümseyişi fırlatan güneşe baktım. ama başarılı olamadım. hayır, bu duyguyu ifade edebilecek doğru sözcüğü bulamadım. 'üstün' dedim sadece. ama bu bile o anki hislerimin tam karşılığını oluşturabilecek kadar esaslı değil. yani aslında müzik yine bütün yolculuklarımın en kutsal eklentisi oluyor.

yola çıktığımdan beri aklımdan yine bi dolu şey geçti. önceli gündelik hayat telaşları gelir her zaman, havaydı suydu, akşam ne olacaktı vs.. ardından yol akıp gittikçe fikirler de akıp gider (bu aşamada müzik seçimleri çok büyük rol oynuyor!!!) yol devam eder, artık kronikleşmiş telaşlarınızdan aıyrılırsınız. aslında genelleme yapmak istemiyorum, benim için böyle işliyor yolculuk içlenmeleri...

kısa mesafelerde, şehir içindeki yolculuklarda çok derinlere inmez düşündüklerim, daha çok insanları gözlemlerim. yorulmuş ve sızlanmaya başlamış çocuğunu kucağına almakta olan anne, duraklarda otobüs beklemekte olan insanlar, yol kenarındaki çay bahçesinde elele tutuşup çay içen okullarından yeni çıkmış formalı genç sevgililer, elinde sağlık karnesi olmasından dolayı doktordan çıkmış veya doktora gidiyor olabileceğini düşündüğüm kadının karamsar bakışları, yaşlı bir teyzenin sabahları ekmek, gazete vs. için balkondan sarkıttığı sepete siparişleri yerleştirmekte olan çırak, bir yerlere yetişmeye çalışan insanlar, sürücülerin yüz ifadeleri... genelde bunlardır yoğunlaştıklarım, üzerine fikir yürüttüklerim.. birçok hayat... akmakta olan zaman, kimsenin karşı koyamadığı... bir çok hayat, mutlu-mutsuz..

işte böyle zamanlarda ruhumun huzur bulduğuna ve yalnız olmadığıma (daha da çok!) inanıyorum. böyle zamanlarda canı benden çok yananlar olabileceğini düşünüp kendi üzüntümden, isyanımdan utanıyorum. onların üzüntülerinden güç buluyorum...

...

işte bunlardı bir yolculukta zihnimden dökülen anlamlar/anlamsızlıklar...

yolculukları ve yolculuklarda kendimi olduğum yerden soyutlayıp başka hikayeler keşfetmeyi seviyorum kısacası. bu birden âşıkların aşkını hatırlattı bana. artık aşkın kendisine âşık olanları... benimki de o hesap. gidilen yerin pek önemi yok açıkçası, yolculuklardır esas anlamı katan.. ve bence hayat da bir yolculuk... yolumuz güzel olsun...

yol boyu bana eşlik eden şarkı eski ama etkileyiciliğini hiç kaybetmeyen bi şarkı: air -cherry blossom girl..

geçti dost kervanı..

2008-10-06T01:03:00.004+03:00

cherry blossom girl

2008-10-03T19:10:00.006+03:00

bugün büyükannemi ziyarete gittim, bayramda gidememiştim bi takım sebeplerden dolayı... bugünse nihayet gidebildim.

onu öyle orada görünce bi ton şey geçti aklımdan.. hayatı sorguladım.. ya hafife almalı dedim ya da tam tersi.. yani iki zıt kutup.. karar veremedim..

sonra dolaştım oralarda öylece, diğer taşlara baktım. kimilerinin üstünde tek bir tarih vardı, yaşam denen şansı/şanssızlığı hiç tatmamışlardı.. kimileri sadece bir gün görmüş, kimileri üç ay, kimileri yirmi yıl, kimileri büyükannem gibi doksan sekiz koca yıl...

doksan sekiz yıl.. dolu dolu.. bir dönem gizli içinde.. bir asır.. bir asırı devirmek kolay bişey olmamalı.. büyükannem buradayken, Atatürk'ün onları yunanistandan türkiyeye getirdiği dönemleri anlatırdı ara sıra. mübadele döneminde rumlar yunanistana götürülünce, oradaki türklerin evlerine yerleştirilmişler. yani her türk evinin diğer odasını rum ailelerle paylaşmış. daha sonra bundan şikayetçi olmaya başlamışlar, 'böyle olmuyor!' diye. Atatürk de 'beni seven türküm gelsin' demiş, onları türkiyeye getirmiş.. işte böyle anlatırdı hep gelişlerini.

onsuz ilk bayramım bu. yarım yani.. ama ilginç bişey oldu bugün onu görmeye gittiğimde, ağlarken onun adına mutlu olduğumu farkettim. daha güzel bi veda olamazdı.. onu çok özlesem de, iyi olduğunu biliyorum -biraz da inanmak istiyorum. tanrının ona iyi bakmasını istiyorum. o beni O'na emanet ederdi yanından her ayrılışımda, şimdi ben de onu O'na emanet ediyorum... =mutlu ol pamuğum=

+

2008-10-03T01:22:00.008+03:00

'''oyuncak bebekleri sevmedim çok
evcilik oynamayı
alkışı sevdim
bıçak sırtlarında dolaşmayı
tehlikeli sularda seyredip pupa yelken
geçici emniyetlere ulaşmayı
kadınları, erkekleri, romanları
hele başkaldıranları*

acılarım oldu herkes gibi elbet

herkese kısmet olmayan sevinçlerim
unutulmayı da göze aldım evet
hayat sana teşekkür ederim'''

yol

2008-10-02T01:41:00.014+03:00

bunlar benim bayram şekerlerimdi ceplerime doldurduğum ordan burdan.. bayramda yollara düşerken bunlar öylece takılıverdi gözüme.. yine çok iddiasızca buraya da koyayım dedim, eleştiriye tabiidir. lakin eski uyarımı hatırlayanlara sözüm yoktur, hatırlamayanlar bilmeyenler için dipnot!a dikkat efendim! evet, bu bir tehdittir.

----------------
Now playing: Jay-Jay Johanson - She Doesn't Live Here Anymore
via FoxyTunes

bayram datlusu

2008-09-30T21:10:00.013+03:00

bütün gün çok sevdiğim -bu konuda inanılmaz bi şekilde ciddiyim, kendim de şaşırıyorum bu duruma- bayram ziyaretlerini gerçekleştirmekle meşguldüm. özellikle büyüklerin (yaşlı demeye dilim varmayi!) bu ziyaretlerim sonucu sevinmelerini, böyle deli divane olup mutluluklarını nasıl açıklayacaklarını bilemez hallerini görmek belki beni onlardan da mutlu kılıyor. belki de benimki bencilce bi korkudur, içimi rahatlatmak için. zira ileride aksi bi ihtiyar keçi olup çoluk çombalağımın beni unutmasından, önemsememesinden korkuyorum - yalnız korkuya bakar mısın?! evlendim, çoluk çocuğa karıştım, oldu sanki, bi torun eksik! eh, hayal gücünün sınırlarına akıl sır ermez..

bayram ziyaretleri oldukça keyifliydi velhasıl kelam.. zor olanı bayram sabahı uyanmak idi. bunun nedeni de dün geceden epeyce geç uyumuş olmam. kafaya koymuştum, son 120 sayfam vardı ve çıldırmak üzereydim, haricim potırcıma bir yandan veda edecek olmaktan dolayı üzülüyor ve dolayısıyla kitabı okuma aşamasını geniş bir zamana yayp daha çok elimde tutmak istiyordum, bi yandan da olayların sonunu delice merak ediyordum. merakım baskın çıktı.

heri potırla tanışmam yedi sene evvelsine tekabül etmekte. böyle uzun bi geçmişimiz olunca ayrılacak olmak epey canımı sıkmadı değil. neyse efendim, her zaman dediğim gibi, vedalar hep can acıtır zaten, aksini iddia eden beri gelsin. ne diyor idim? heh. yedi sene evvelsi. yine sarımsaklıda geçirilen bir yaz tatilinin ortalarında gazetede okumuştum, dünyada epey yankı uyandırmış bir çocuk kitabının -valla aynen böyle, 'çocuk kitabı' diyordu gazete- türkiyedeki çevirisinin satışa sunulmaya başlaması ve olumlu tepkiler alacağının aşikar olduğu gibi bişeyler yazıyordu. aklımın önemli bi yerlerinde kalmıştı çünkü çocuk kitabı olmasına rağmen daha çok yetişkinler tarafından okunduğu kısmı epey ilgimi çekmişti. (15-16 yaşlarındaydım ya, kendimi artık yetişkin olarak görmek istiyordum herhalde:)) neyse aradan az biraz vakit geçti, tatil için bize gelen tanıdıklardan birinin çocuğunun (bu arada çocuk benden 4 yaş küçüktü-tam tarife uyuyordu yani; o küçük, ben de yetişkindim!:)) elinde gördüm kitabı, birden beynimde şimşekler çaktı: işte o kitap! misafirlerin bizde kaldığı iki gün boyunca ben çocuğun kitabı okumadığı her bir saniyeyi kaçırmayıp büyük heyecanla kitabı bitirdim. (bu arada ilk çeviri ülkü tamerindi ve yky o vakitler iyi işler yapıyordu sanırım ki çünkü kitabın baskısı da kapağı da epey kaliteliydi. sonradan ucuzcu mu oldu nedir. konuyla ilgili önceki laf sokuşturmacam için tıkla!) aman allahım dedim kitabın sonunda! inanılmaz etkilenmiştim. ikinci kitabı büyük bi sabırsızlıkla bekledim ve tatil bitip balıkesire döner dönmez serinin ikinci kitabı olan sırlar odasını aldım, ve yine bir solukta okudum ve devam eden günler, haftalarda da diğer halihazırda heri potır kitaplarını yaladım yuttum tabiri caizse. hatta melez prensin çıkmasını epey bekleyince dayanamayıp bütün kitapları baştan, tekrardan okudum ki her bir olay anılarımda canlı kalsın, melez prenste o heyecanı eksik yaşamayayım deyi... böylece son kitaba geldik.. ve ben kitabın artık son sayfalarına gelmeye başladıkça herinin yaşadığı her aksiyonda, her ölümle burun buruna gelişinde 'hadi be çocuk, bul bi çaresini! hadi be heri hadi!' şeklinde söylenerek, şekilden şekile girerek okudum. meraktan, okumakta olduğum her bir satırın altına da göz atarak okudum. onunla birlikte öğrendim kim-olduğunu-bilirsin-sen'i ve onunla birlikte düello ettim, direndim voldemort'a. hele bazı yerlerde, her bi satırda kalbim duracakmışçasına heyecanlandım. son kitap ve son sayfalar. kim ne dedi bilmiyorum, hakkında daha önce kimseyle de konuşmadım ama bence çok yakışmış kitaba, seriye ve olayların akışına. yalnız kurgu şahane hale geldi, olaylar lost'a döndü bi ara, tüm soruların cevaplarını aldık bu kitapla ve şimdi dualar ediyorum rowling abla bi kitap daha çiziktir be diye, hericim kadar güzel olur mu -olsun mu bundan da emin değilim ama- bilmiyorum ama çiziktir be! çünkü kalemini, ifadeni ve sevin okyay hanımlar ve kutlukhan kutlu beylerin çevirilerini hagaden de çok özleyeceğim. son söz: hari potır gitme! sonsözün sonu: seriyi bi kez daha okuyacağım kesinlikle.

bu arada mircan kayanın yeni albümünü dinledim ve - aman tanrııııııım! sabırsızlıkla beklediğim o albüm işte, dinledim, pek ifade edebilek gibi hissetmiyorum kendimi. ama albümde şöyle bi hava var sanki: 'ben bu işi bilen insanların elinin emeğinin ürünüyüm!' o ellere, emeklere sağlık... harika bi albüm olmuş. diğer albümlerle kıyaslama yoluna gidemiyorum yine her zamanki gibi, mircan kaya sözkonusu olduğunda herhangi bi mümkünü yok çünkü bunun. pek bişey demeyeceğim, dinleyin muhakkaktan öte. zaten numinosumu sevdiyseniz bunu sevmeme gibi bi ihtimaliniz yok.

bi de bu ara bayramlarda küslerin barışması hadisesi üzerine düşünüyorum. sizce bu küslüğün bi derecesi var mıdır, barışma aşaması için kimin adım atması gerekir? hayır, böyle bi adım atmayı pek düşünmüyorum. ama içten içe merak da etmiyor değilim.. yani en azından ben üstüme düşen bişey var mıdır diye anlamaya çalışıyorum. kırgınlıklar geçmez, mümkünü yok zaten, ama... ama, geriye baktığımda bi dolu zamanları, çokça hayatı paylaştığım, kardeşim dediğim insanın yanımda olmamasını ve şimdi ise sadece fotoğraflarda görüp yalan bi döneme baktığım hissine kapılmayı yadırgıyorum. böyle olmasaydı keşke diye.. bu arada yanlış anlamayın, gurur yapmıyorum barışma konusunda, gurur-sevgi dengesini başardığıma inandım hep ki başardım da. haksızsam da, haklıysam da, kardeşim dediysem kardeşimdir, silmem. ama çok daha farklı şeyler tabii yaşadıklarım.. anlatımı mümkün değil, kötü-ayıp-söylenmez vs den dolayı değil de, ifade edemem yani. çünkü benim mantığımda hiç bi sözcük açıklayamıyor vefa yoksunluğunu. bazı sözcükler çok yetersiz, bazıları epey içi boş kalıyor.. köprünün altından çok sular geçti aslında, barışmak falan zaten olmaz da, fikri de saçma geldi birden şimdi.. unutmalı. yapabileceğinin ötesini yapan biri için bunları düşünmek gereksiz aslında sanırım (kendimi pohpohlamıyorum yanlış düşünmeyin, bilseydiniz hak verirdiniz ama.. neden mi konuşuyorum böyle peki? belki bi nevi iç dökme, biraz fikirleri somutlaştırma. hem istediğimi yazarım canım, aaa!)

bu kadar yeter bu gecelik. ben gittim canlar. herkese pamuk şeker gibi bayramlar dilerim. her zamanki gibi önce sağlık -herşeyin başı sağlık!- sonra da huzur yuvalarınızdan, kalplerinizin derinlerinden eksik olmasın... dilediğiniz herşey değil ama sizin için iyi olacak her dilediğiniz olsun ve bilhassa da büyüklerinizi, anneanne-babaanne, büyükbaba, büyükanneanne, büyük teyze vs vs. artık her kimse... büyüklerinizi ziyaret edin, onları dinleyin, en azından -mış gibi yapın. çünkü bence bu onları mutlu etmeye yetip artacak bile.. ve şimdi, bi an gülümseyin.. gerçekten gülümseyin, inanarak bi an da olsa. çünkü bilimsel neticeler sonucunda mutlu olduğumuz için değil, güldüğümüz için mutlu olduğumuzun ortaya çıktığını okumuştum bi vakit bi yerlere.. hadi şimdi siz de gülümseyin.. ve mutlu kalın.. selam ederim.

not: empatiyi okumaya başladım! soluk soluğa başladı. öyle de bitecek sanırım. dolu dolu yeni bi kitap, yeni bi macera... adam fawer, abimsin!

etenşın pliiz: resimleri googleda buldum arkideşler, kimindir bilmediğim için soramıyorum ve yazamıyorum. yayında yapımda emeği geçen herkese hede hödö. sağolasınız.

bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir!

2008-09-29T13:21:00.012+03:00

sonunda 'yine' oldu ve yine de şok oldum görünce! ekşi sözlüğe erişim çok sevgili türkiye cumhuriyeti mahkemelerinin kararıyla engellenmiş arkadaşlar. bikaç yazı için sitenin kapatılmasının komiklik derecesini ifadede zorluk çekiyorum. girmek isteyenler yine girecektir elbette ki bu ne ilk kapanışı ne de son olacaktır bu gidişle tahmin ediyorum ki. youtubeun kapanmasına güldüğüm kadar buna da güldüm. gerçek olan şu ki; artık gülüyoruz ağlanacak halimize!

az biraz sonra: ota boka sansür uygulamasının son ayağı da böylece başladığı gibi yine ilginç bi şekilde sona ermiştir. bir dahaki sansürde görüşmek üzere sevgili ttnet mağdurları.

selam eder sözlükten bikaç alıntı çakarım:

+ (bkz: başbakanlığın önünde modem kırmak)

+ sayin ebeveynler evladimiz okuldan gelir gelmez elini yuzunu yikiycek, karnini doyurcek onnsonra napicek
ek$i sozlugu acicek. cunku neden ek$i de cok seslilik var,yoz beyinlere elestiri var.. ve bunlar nedir evladimizda olusacak saglikli bakis acisinin sirridir.
-e cocugumuz adnan oktarla ilgili zararlı seyleri okursa napicez?
aa yoo yo evlatlarimizi napicez koriycez erisimin engellenmesi ne icin var,bunun icin var..

+ mütemadiyen alıştığımız olay. ssg 3 kere üst üste müfteriyim derse açılacak diyorlar. bekleyip göreceğiz.

gibi, gibi, gibi...

söz çok da, takat yoktur..!

devinim

2008-09-28T15:17:00.007+03:00

müzik benim için garnitür değil, ana yemek oldu her zaman için. hayatımın ana menüsü.. karanlıkları aydınlığa çıkaran, uzun yolculuklara yoldaşlık eden, sıkıcı yalnızlıklara gülümseyiş katan, tekdüze olabilecek hayatları hayallere uçuran, tek renk olabilecek düşleri rengarenk kılan... herşeyi bambaşkalaştıran...

herkese iyi pazarlar, rengarenk düşler... melodileriniz eksik olmasın..

----------------
Now playing: Mor ve Ötesi - Hayat
via FoxyTunes

bu aralar...

2008-09-26T12:54:00.014+03:00

* bekliyorum: mor ve ötesinden yeni albüm nihayet geliyormuş arkadaşlar, bilmem tadı tuzu ne olur.. bi 'gül kendine' , bi 'şehir' kadar olmasa da son albümü de çok sevmiştim. (çocuklar ve hayvanlar da favorimdi -küçük sevgilime klibinden kaynaklanan bi antipati doğmuştu sonraları) keyifli albümdü, 'darbe'de çok eğlenirim hala.. (!)

* mircan kayanın yeni albümü OUTIM (once upoun a time in mingrelia) çoktan kaydedildi diye biliyorum, eylülde çıkacak diye duymuştum çıktı mı oldu mu nedir ne değildir bilmiyorum, zaten balıkesirde bulamam da şu an, izmire gitmeyi beklemem gerekecek ama delice sabırsızlanıyorum. mircan kayadan bi albüm daha ve yine limboyla.. dinlemelere doyulur mu? bence doyulmaz. gelsin gelsin gelsiiiin!

* okuyorum: harry potter bitmek, yapboz tamamlanmak üzere.. bi yandan bitsin istiyorum bi yandan bitmesin -son kitap olması az hüzün yaratmadı bu bünyede..

* gına geldi: siyasetin magazinleşmesinden. bi de dengir mir mehmet fırat (ısrarla ismi uzun uzun yazdım-tekerleme gibi!) beylerin fıkrasıyla çok eğlendik gerçekten! daha bişey demek istemiyorum. aldı başını gidiyo hakaretler. ama artık bu şerefsizin kimse ortaya çıkmasını rica edicem!

* dinliyorum: maria mena - all this time ve fish reklamının o cicili bicili müziği israel kamakawiwo'ole - somewhere over the rainbow. bir de -önyargıyla baktığım- elektronik müzik ürünü bi şarkıyı çok dinliyorum şimdilerde, sanırım fransızca ve bayan vokal olması bu önyargıyı unutup dinlememi ve çok sevmemi sağladı: yelle - ce jeu.

* izliyorum: ensemble c'est tout (bir aradayız, hepsi bu) tarafımdan izlenilmiş ve bağrına basılmış fransız filmlerinden biri haline gelmiştir. bir 'merhaba' nın insan hayatını nasıl değiştirebileceğinin kanıtıdır, günümüzde belki de hayli ütopik olsa da.. toplum olarak birbirimize bunca yabancılaşmış olmamız aslında tam da filmlerdeki dramları hatırlatır bana.. yine fransız filmlerini bu denli çok sevmemi haklı çıkaran bi film.. kitabı okumadım ama filmin hakkını vermişler bence. 3-5 kişiyle bi apartmanın iki dairesi arasında gelip gidişer arasında çekilen bi film ancak fransız filmi olurduysa bu dneli sıcak, bu denli güzel olabilirdi herhalde. teglaynı da pek hoş efendim: 'love might be closer than you think' bu arada filmde kendimi buldum desem yalan olmaz :) teglaynı bu denli hoş buluşum da bundan sebep..sevdicekle tanışmamız da tam da böyle arz-ı endam etti, başıma gelebilecek en güzel şey oldu.. (bu uzunca bi hikaye, belki bi ara öyle uzun uzun anlatırım..)

* anıyorum: kazım kanat... rahmetle anıyor, ailesine sabır diliyorum.. demiş ya hıncal uluç , 'öldü, ama yenilmedi'...

* teşekkür ediyorum: bu arada stajyer avukatlık yolumda bana destek olan, cesaretlendiren, kutlayan herkese bi çok teşekkür, bi dolu kelebek.. >< "kim küçük bir kız değil ki?" ; "seni tanımasam da senin için çok sevindim :)" ; "auukatt blogcu arkimiz var die de 1500 hava basarım çok pis :D" ; "kendi rutinini yaratırsın, o akış sevgili rutinin oluverir." ve benden esinlenerek yazılmış bi yazı, hukuk blogta.. ve daha niceleri.. çok, çok teşekkür ederim..

herkese güzel haftasonları şimdiden.. hava sıcaklıkları 6 derece daha düşecekmiş, dikkat edin, üşütmeyin. bayramda bol bol fındık fıstıklı tatlı yiyin. hoş kalın..

darlandım.

2008-09-23T23:46:00.005+03:00

bildiğim denizde, bilmediğim sulara, bilmediğim kıyılara yol almaktayım; bir devri ardımda bırakırken.. iş hayatı, soğuk adliye koridorları, resmi giysiler ve daha bir çok bilinmeyen olası/hayalgücümle hayat bulabilecek potansiyeldeki kaygı ürünleri gibi faktörler gözümü korkutmakta iken, bi yandan da kendimi becerekisizce gazlamak aşamasındayım..

hep bi beklenti halinde olmanın verdiği sıkıntı olmalı şu anki. çok şükür ki beklenti hezeyanlarım çoğunlukla anımın tadını yaşamamı engellemez. nitekim, geçmişe takılı kalarak veya geleceğin sancısı içinde yaşamak da bana göre değil. ancak arada bi geliyolar böyle, kafamın içinde karıncalanma yaşanıyor işte o zaman. lgs'ler, öss'ler (bu tam bi at yarışına döndü hakiki anlamda!), öss bitti üniversite koşturmacası, üniversite bitti iş bulma telaşı, işini bulunca da hep çıkar bişeyler... itirazım yok, çıksın da.. benim itirazım kendime. anlık gel-gitlerime, kafamdaki karıncalanmalara, bi gün herşeyin çok iyi gidebileceğine öylesine güvenip ertesi gün bütün heyecanını yitirmiş hissetmenin iğrençliğine..

yine sondan başladım anlatmaya..

izmirdeyim. dün okuldan çıkış belgemi aldım. bu esnada, hiç ummadığım şekilde, az da olsa duygulandığımı kabul etmeliyim. beklediğimden acıklı oldu geçici mezuniyet belgemi alıp okulu terketmek. ama şahsıma en çok koyanı da öğrenci kimlik kartının okula teslim edilmesi oldu, zira belediye otobüslerinde tam tarifeye göre kentkart basacak olmam şimdiden bünyemde epey yoğun bi çarpıntı yarattı. bunun hiç bi tesellisi yok benim için (daha ne kadar dramatikleştirebilirim tanrım?!) lakin yine de işimin düştüğüm tüm resmi kurum çalışanlarının güleryüzlü tavrı ve cesaretlendirici konuşmaları kentkart vakasının yıkıcı etkisini onarmaya yetti. (küçük şeylerden de mutlu olabiliyormuşum) yani anlayacağınız güzel bir dün geçirdim. güzeldi. ama -di'li geçmiş zaman anlaşılan üzere.

bunun dışında dünkü çabalarım ve bugünkü koşturmalarım nihayetinde staj için baronun lazım gördüğü bilimum evrakları toparladım; kaldı bikaç avukatın muvafakatname, tanıtma kağıdı ve tahkikat raporu denen belgeleri benim için imzalaması... aslında formalite gibi bişey bildiğim kadarıyla, ama bu tip 'taahhüt' altına girmek istemeyen avukatları da gördüm bugün adliyede.. üstelik bunlar genç avukatlar, halimizden en iyi anlaması gerekenler yani! 'ben sizi tanımıyorum, böyle bi taahhüt altına girip kendimi tehlikeye atamam' zihniyeti bugün başımı bi süre ağrıttı, yine beni hiç tanımayan -adliye koridorlarında şans eseri gördüğüm- bir avukat dışında: 'biliyorum, baro böyle bi uygulama getirmiş, n'olacak ki, hemen imzalarız. arkadaşlarım da imzalarlar belgelerini, dert etme hiç..' çok şükür böylece dört ayrı avukatın imzasıyla daha fazla koşuşturmacadan-araştırmacadan kurtuldum. taahhüt altına girmek istemeyen avukatı da anlamaya çalışıyorum ama içimde bi yanımı ona delice çemkirmek arzusundan sıyıramıyorum. evet, azılı bi teröristim, tehlikeli işler peşinde koşacağım, mafya avukatlığı yapacağım. bu mudur?! çok ütopik fikirler barındırmaktayım şu an o avukat hakkında. lakin ruhumu korumaya çalışıyorum. zaten yeterince sinirlerim bozuldu. biraz da onu düşünüp daha da gerilmeyeyim.

aslında somut bişey yok belki kafamı karıncalandıran.. belki de sonbaharın bi diğer yüzü, her ne kadar güzel de olsa böyle de depresif yanımı gizliden açığa çıkartır sonbahar, benim bahar yorgunluğum ilkbaharda değil sonbaharda uğrar bana daha çok. işte yine böyle belki de, bilinmez tarafımca şimdilik.

kaygılarım neler mi? kötü bi rüya gibi, karın ağrısı gibi.. adliye koridorlarında kaybolmak, stajımı yapacağım hakim/savcıların sorun çıkarması, stajımın ikinci döneminde yanında çalışacağım avukatın belirsizliği, izmirde avukatları hiç tanımıyor oluşum.. ciddi anlamda başarısız olup ailemi hayalkırıklığına uğratmak (çok şükür şimdiye değin olmadı ama hala bunun kaygısını taşıyorum elimde olmadan..).. başarılı olamamak, başarısızlıklarımdan ders çıkaramamak.. elimden gelebilecek şeyleri de anlamsız bi şekilde başaramamak, kifayetsizleşmek.. sevdiceğin stajımın başlayacağı gün olan 16 ekim günü iş icabı istanbulda bi fuarda olacak oluşu, yeni şarkılar keşfetme arzumun başarısızlıkla sonuçlanması (belki de bu noktada kötümserimdir, sorun şarkılarda olamaz).. aslında bi dolu şey sayabilirim.. ama hepsi küçük olurdu, ayrıntıdan ibaretti.. en önemlisi herşeyin artık çok büyük olması ama kendimi hala küçük bi kız gibi hissedişim... bilmediğim sularda boğulma kaygısı ve apaçık korkusu..

bugün adliyedeki koşturmaca, ardından alsancağa gidip baroyu araştırmaca-bulmaca-evrak teslim etmece ve bu esnada kimisi benim karamsarlığım ve kuruntum, kimisi de haklı kaygılarım nedeniyle çıkagelen stres bi anda saklandığı yerden çıkarıverdi o duyguyu.. ve bütün gecemi kapsadı. şimdilik hala benimle, ara ara bu davetsiz misafiri mat etsem de..

bahsettiğim anlarda herşey kötüdür, herşeyde üzülecek yan bulunur ve evrenin sizin canınızı sıkmak için bi sinerji oluşturduğunu düşünmeye kadar gider bu karamsarlık..
saçmalık..
ta ki o ana kadar ama.. comptine d'un autre ete: l'apres midi..
ben uyuyana kadar..

yeni gün güzel düşünceler, temiz hisler getirsin herkese..

uzuncana not: çok mu karamsarım? bi yandan içimde herşeyin güzel olacağına, hiç bişeyin sandığım gibi kötü olmadığına dair bi inanç da var.. hepsini bırakıp uyumaya çalışıyorum şimdi. yarın yine adliye koridorlarını aşındıracağım. bu kez ziyaret, ağır cezada bi duruşmaya gireceğim izleyici olarak.. ama ağır ceza olması insanı heyecanlandırmaya yetiyor bile:) evet, yarın herşey daha güzel olmalı, olacak..

renkli rüyalar...

----------------
Now playing: Yann Tiersen - Comptine D'un Autre Ete L'apres Midi
via FoxyTunes

miskinlik günceleri: beklediğim sonbahar geldi

2008-09-19T19:44:00.003+03:00

beklediğim sonbahar gecikmeli de olsa geldi sanırım.. istediğim gibi bi gün lakin adı cumartesi, bir de pazar olsa adıyla müsemma olacak idi. neyse. buna da şükür. ve tam da dilediğim gibi geçirmekteyim bu güneşsiz cumartesini.. diz battaniyesi bile aldım dizlerimin üstüne, buralar soğuk (böyle bi şarkısı vardı feridun düzağaç'ın, ne güzeldi, klibi de güzeldi, "yüreğimdeki tüm çiçekleri sana kopardım" der idi..)

bu arada harry potter hala başucumda sabitlendi. yeni yeni alevlendi konular. başlarda, bill ve fleur'ün düğünü canımı sıkmadı değil ama neyse ki düğün olaylı bitti de heyecan geldi kitaba. bu arada yapı kredi yayınlarını protesto etmek istiyorum, merak etmeseydim kitabı da almaz idim ya (ingilizcesinden okumak pek zor geldi efenim) aldım işte ama 700 sayfalık kitabı 300 sayfa kalınlığında basmak da bi meziyettir sayın yky yetkilileri, kutluyorum sizi! kapak desen, eski basımlardaki gibi çifte kapak değil zira eskilerde bir kap daha olurdu kitabın kapağını kaplayan.. böyle olmadığı gibi kapağın basımında kırmızı yaldızlımsı harflerle yazılan yazılar da aşınmakta.. yaprakların kalınlığına (inceliğine demeliyim aslında) gelirsek, bir yaprağı nasıl ortadan ikiye bölüp iki yaprak şeklinde kullanabiliriz şeklinde bir düşüncenin ürünü olacak incelikte, resimler yazılar arka sayfadan neredeyse okunabilecek.. mürekkep arka sayfada siyah siyah izler oluşturmuş, rezalet! neyse ki son kitap, bi daha da ykyden kitap neyin almam zaten.

bu arada bikaç gündür staj için gerekli evrakları tamamlamakla uğraşıyorum. bi dolu bürokrasi meyvesi.. neyse ki yarışın balıkesir ayağında muvaffak oldum, kısmet izmir ayağına da.. yarın izmire gidiyorum, geçici mezuniyet belgesi ve diğer staj evraklarını da halledince baroya gidip teslim edeceğim. sonrasında da 3 haftalık bi bekleme süresi var imiş. bayramdan sonra stajıma başlayacak olmam ve bilmediğim garip bi sürecin beni bekliyor olması dolayısıyla şimdi miskinliğin tadını iyice çıkarmaya çalışıyorum. hava da benden yana ne de olsa.. adımız miskindir bizim..

*

"adımız miskindir bizim düşmanımız kindir bizim 
biz kimseye kin tutmayız kamu alem birdir bize

biz dünyadan gider olduk kalanlara selam olsun 
bilmeyen ne bilsin bizi bilenlere selam olsun"

gördüklerim

2008-09-15T17:55:00.002+03:00

aslında maymun iştahlı biri değilimdir, her şeye bulaşmışlığım olsun, her işte parmağım olsun diye bi saplantım da yok, çok iyi olduğumu da iddia etmiyorum, zira henüz ne bilgim ne de tecrübem var.. çok iddiasızca, çok beceriksizce, öylesine bikaç fotoğraf çektim dün akşamüstü.. bikaç tanesini de buracıklara serpiştireyim dedim...*

*dipnot: dalga geçip bilmiş bilmiş hayır burası öyle olmayacak bilememişsin bikbikbikbik şeklinde eleştirilerle gelecek olanları uyarmak istiyorum. czzt! heyyaheyya hoo! :))

cumartesi

2008-09-13T17:52:00.002+03:00

ağaçların arasından ve masmavi durgun bir denizin üstünden, bir renk cümbüşü halinde gidişini gördüğüm müddetçe, yaşamak tutkusu benimle olacak bir süreliğine daha. hoşçakal güneş! yine gel, gittiğin gibi şarkılarla gel...

a-ha! gerildim ! (mim dalgası)

2008-09-12T18:49:00.002+03:00

nereden nereye şeklinde bi mim dalgası başlamış, dalgadan sıçrayan bi damla da gelmiş burnuma konmuş (pireti şipidikoğlu'na öpcüklerimle).

~ orda, burda, şurda.. hele de bilhassa umuma açık yerlerde; ne bileyim ben bir otobüs yolculuğu olsun, bir fatura ödeme sırası olsun, oturduğun mekanda yan masanın sinir katsayına etkisi olsun. nedir beni bunca delirten? hemen söyleyeyim, cark curk şeklinde ağzındaki havayı ilginç gel-gitlerle dişinin arasında kalmış herhangi bir şeyi çıkarmaya yönelik sesler çıkartan kişiler! nefret ediyorum sizden! o anda gözümün nasıl döndüğünü tahmin edemezsiniz. o tip anlarda resmen insan nasıl katil olabilirmiş bunu düşünüyorum. anlık bişey olmalı!

~ küçüklüğümden beri böyle bu. (ben bi de küçükken 'şey' diyenlere sinir olurdum, şey yaptım, şey oldu, şey aldım vs gib. bu da acayipmiş. allahtan atlattım.) ağzını şapırdatan insanlardan ne kadar nefret ettiğimin boyutlarını ancak benle aynı duyguları hisseden birisi anlayabilir sanıyorum. nasıl bi huzursuzluk, tedirginlik kaplıyor bedenimi. baştan aşağı geriliyorum resmen! gidip 'kapasana ağzını be ne var cark curk' dememek, kavga etmemek için kendimi zor tutuyorum! tiksinti, pöksüntü, ıyyykk hissi işte... bahsetmek bile canımı sıkmaya yetti!

~ sonracığıma. misal. bugün doktora gittim, yeni lens almak için muayene olayım bi deyi, gitmez olaydım! sırada beklerken karşımda oturan adamın ayağını terliğinden hafifçe çekmesi, çorabını çıkarması ve bunların devamında da ayağını ovmaya başlaması, parmak aralarını bir bir yoklaması ve onlarla oynaması.. ay içim kalktı! şeytan diyor ki, çek o adamı bi köşeye, bağla elini ayağını, sonra al o ayağını, sok ağzının içine!

~ yere tüküren insanlar! oha artık! ayı desem, yok, ayıcıklara kıyamıyorum resmen bu verdiğim örnekler dahilinde! ayılar, ayağını ağzına sokmak istediğim adamın da, haağğğkk huğğğğğkkk sesinin akabinde yere tükürüp yemyeşil bi sıvı bırakan insanların da yanında inanılmaz uygar kalıyorlar bence!

~ kitaplarımın, cdlerimin alınıp geri getirilmemesi, dikkatsiz kullanılması, özen gösterilmemesi, bir de bunun geyik konusu edilip yüzsüzce 'yaaa kaybettim cdniiiiii ama alırım valla yenisini, yaaaa kusura bakma artııık' denmesi! hayatta en değer verdiğim şeydir kitap ve cdlerim. zaten kimseyle paylaşmak da istemem, çünkü başım o kadar çok ağrıdı ki, ondan artık kimseye ödünç vermem ama tabii bazen kıramıyorsunuzdur ya da ne bileyim öyle bi durumdur işte.. ve bile bile lades olur! giden gelmez bi daha mesela... sonra lanet oku artık!

~ bi de bazı huylarım var; hayır diyememek, saçma sapan zamanlarda ve alakasız insanlara çok gerekmesine rağmen kabalaşamamak, dost kavramını gözümde çok büyütmek (bu hep ailemin yüzünden bence, tek çocuk olmanın gözü kör olsun!) ve umduğunu bulamayınca ya da hayal kırıklığına uğrayınca yüzellimilyon kere ağlamak, dıdısının dıdısını düşünüp olaylardan olmadık anlamlar çıkarmak ve bundan huzursuzlanıp huysuzlanmak..

~ vefa kavramının içinin bu denli boşlaştırılmış olmasından da nefret ediyorum. bu konuda ne denli dertli olduğumu anlatmayım, başlarsam bitmez deyi korkmaktayım zira!

~ kadın programları, evlendirme programları, yapış yapış aşk dizileri, vıcık vıcık kolpa sitcomlar, artık bö geldi, yetti ulan yetti! tiksindirdiniz! hele o evlendirme programları yok mu, bi de en çok izlenen kanallar nihayetinde bunlar, artık tv tam anlamıyla aptal kutusu oldu, izleyenleri de aptal ediyorlar işte!

~ ben sinirliyken üstüme gelenler, cevabı olmayan sorular soranlar, bilmiş bilmiş üsteleyenler, ısrarcılar, hepinizin üstüne kusmak istiyorum!

~ insanların iyi niyetlerini suistimal edenler; yaptıkları iyilikleri burnundan getirip arsızca bundan bahsedenler; paranın çirkinleştirdiği insanlar.. bi geri basın mümkünse, yakınlarımda olmayın da ne olacaksa olsun!

~ ayak kokusu, ter kokusu, pis ve kokan tuvaletler, ağız kokusu, kokan bardaklar ve özellikle de havlular.. gözüm görmesin, burnum algılamasın! kokular konusunda çok hassasım! burun demişken, burnunu karıştırmak demiyorum, tam anlamıyla kolunu burnuna sokanlara da tahammülüm hiç yok!

~ şiddet, töre, tecavüzler, güzel bi kadın görünce dayanamayıp ağzının suyunu akıtan afedersiniz öküzler (yine hayvanlardan bi örnek oldu- inanın kıyamıyorum bu hayvancıklara, benzetmemi mazur görünüz!) ve son olarak terör, her türlüsü. insanlıktan çıkıyoruz ulus olarak, dünyada da böyle gerçi.. şaşkınlık içindeyim! bu yüzden işte 3. sayfa haberlerini ne okurum, ne haberim olsun isterim... gerçi artık sözkonusu haberler 3. sayfayı da aştı, manşetlerimize de, hayatımızın ortasına da geldi oturdu... nefret ediyorum işte!

~~ son olarak da -günün anlam ve önemine layık olsun- "asmayalım da besleyelim mi?!"... nefretle anıyorum!

şimdi sıra mimleme işleminde; pek sevgili teletabi, mutrib, miss marttle, tod or not tod. biyrunuz efenim, seve seve nefret ediniz!

not: yazının sinirli içeriğinden dolayı gerginliğimi mazur görünüz, zira bunca nefretlikten bahsetmişken gerim gerim gerilmemem mümkün değildi. ziyade olsun.

bükemediğin bileği öpeceksin!

2008-09-11T01:56:00.001+03:00

valla işin ucunda mezun olmak söz konusu olunca, ben değil bükemediğim bileği öpmek, bükemediğim bileği yirim, yirim! o bileği yere göğre koyamam yareppim. pek sevgili deniz ticareti hocam da, tüm içtenliğimle, bugün beni yanılttı, ben o bileği zaten yirim yahu ne bükmesi dedim o an.

şimdi konuya tam ortadan bodoslama daldığım için az biraz sorun yaşadık, anlıyorum. başa saracak olursak filmi, şöyle oluyor şimdi. günlerdir, her sabaha o gün ders çalışmak ümitleriyle başlamakta ve bu konudaki tüm ümitlerimi de gün içinde bizzatihi kendim baltalamış bulunmaktayım. yumurta kapıya dayandığında ise (aslında bu terimi hiç sevmem, ama duruma cuk olduğu için söylemiş bulundum) günlerden 9 eylüldü. aradan uzunca bi zaman geçmiş gibi geliyor da böyle bahsediyorum, günlerden 9 eylüldü falan, aslında topu topu dünden bahsediyorum. hadi biraz daha zorlarsak, saatlerimizin yeni güne çoktan başlamış olduğunu hesaba katarsak evvelsi gün diyeyim net olsun, gerçi pek de önemi yok aslında.. evet, sadede geliyorum. mezun oldum!

şimdi de doğrudan sona geçtim, giriş-gelişme-sonuç sıralamasını hiç sevmezdim zaten! neyse işte, 9 eylülden sanki epey zaman geçmiş gibi bahsetmemin nedeni o günün bana ne denli uzun geldiğidir, başka da bişey değildir. bir de ödenmemiş adsl faturasının alıp başını yürümüş olması dolayısıyla netim de kesikti o gün, varın gerisini siz düşünün artık. evde kafayı yedim. ders çalışmak zorunda olmam ekstra dandik durumdu. hatta durumun kökeni buydu! çünkü ertesi gün tek ders sınavına girecektim! bu satırları yazmakta iken, mezun olmuş olmanın (eh artık dedem de mezun oldu, tek ders falan da ne ki diyenlerin dedelerini öperim!) verdiği rahatlık var lakin gelin dün geceye gidelim hep birlikte, yani işte yine o 9 eylül gecesine. türküler eşliğinde deniz ticareti çalıştım, size bu kadar diyorum! güzel izmirimizin kurtuluşu şerefine -aha bu noktada çok sevgili başbakanımıza (!) kutlamalara katılmamış olmasından kelli uzun bi hiciv döşemek isterim ama takatim yok billah!- evimin yamaçlarında yavuz bingöl konseri vardı. ben ha bitti, ha bitecek derken konser epey de bi sürdü. tam konser bitti, artık rahatça çalışabilirim dediğim anda, elektrikler kesildi! tanrım, öğrenim hayatım boyunca öğrenemediğim şey için bundan sonra bana yardım et; kontrolümden çıkmadan önce olayları denetlememe izin ver ve hatta yardımcım ol.. hiç bir gün hatırlamıyorum ki, derslere düzenli çalışılmış, sınava kendinden emin girilmiş... neyse konuyu yine asırlık çınarlara çevirdim, dallandırıp budaklandırdım. demem o ki, elektrik kesintisiydi, konserdi, net yokluğu dolayısıyla kendimi filmlere vurmuş olmamdı derken gece de aldıbaşını çekti gitti. benim göz kapakları da her sınav öncesi gece gibi, japon yapıştırıcısının en güçlü ve en yeni türünün kobayıymışçasına birbirinden ayrılmamaya başlamıştı. tabii sızdım sonra da zaten.

kutsal sabah gelmişti. kargaların henüz bir çeşit kahvaltılarını etmediğini tahmin ettiğim bir saatte uyandım. sınav 10daydı, heyecan da uyutmadı (!) derken 7de kalktım. öyle böyle şöyle...

tek ders sınavına girecek öğrenci arkidişlerimle birlikte -ki deniz ticaretine girecek sadece 4 kişi vardı- amfide biçare halde sınav kağıtlarının dağıtılamasını beklemekteydim, hoca gelip 'deniz ticaretine girecekler, benimle geliiiiöööönn!' diye hönkürmeden önce. şimdi yandık, dedim içimden.. neyse elindeki sözlü fişlerini de görünce, tamam dedim, bittiğim andır. yıl içinde, sevgili hocamla, amfide kola içtiğim (ama içmemiştim!) konusundaki sabit fikri dolayısıyla amfiden çıkarılmak istenmem ve benim bu konudaki direnişimi içeren karşılıklı atışmalar sonrası hocanın amfiyi terketmesi olayı ve bu olayın ayrıntı dediğimiz kısımlarının da epey can yakıcı olması bir şimşek gibi çaktı kafamda. bitişim, resmiyete kavuşacak derken, hoca beni tanımadı ya da unuttu ya da bilmiyordu ya da olayı tamamen unuttu.. vs. benim de pek işime geldi. hele bi de hocanın yapıcı konuşmalarını duyunca, sözlü yaparkenki rahat tavırları ve bizi de rahatlatmaya çalışmasını görünce öperim ben bu elleri dedim.

tartışmamızdan, beni bütünlemede bırakıp tek derse kalmama neden olmasından dolayı oldukça kızgındım haliyle, ama şimdi görüyorum ki, bu sınavdan kalmam elbette ki benim başarısızlığım değildi, geçenlerden eksik olduğum gibi durum da yok, falan filan belki ama en iyi yanı da şu ki, hocayla yeniden muhabbet eder olduk, üstelik hocayla sözlü esnasında ettiğimiz sohbetler neticesinde hocanın düşündüğüm gibi birisi olmayıp çok da eğleceli ve yapıcı biri olduğunu gördüm. sonra hocaya teşekkür ederek odasından çıktım. bu esnada sözlüm de bitmiş, ben çoktan mezun olmuştum! çok mutluyum arkidişlerim, mezun oldum falan tamam iyi hoş da esas nedeni bi daha ders çalışmak zorunda olmayışım. ancak işimle ilgili mevzularda kitap karıştırmam gerekirse.. çok mutluyum, çok!

anlayacağınız isim vermeden de olsa -gerçi isim çok açık ama- deniz ticareti hocamın bileğini ben değil bükmek, öperim abi! hazır geçmişim dersten de!

şimdi çok uykum var, uyumalıyım. dün gecenin uykusuzluğu, yorgunluğumu bünyemi sarstı! :) rüyamda okulu falan görmem inşallah, okuldan çıkarken son kez arkama baktım bugün de, hiç özlemeyeceğimi farkettim (ne kötüyüm!)

uyku sersemliğinden gözümü açabildiğim an veya daha mantıklı düşünebildiğim an belki de fikrim değişir, ama hayır. dersleri ve hocalarımı asla özletemezsiniz bana! :)
aha al, herkes o meşhur feysbuklarına, emesen iletilerine yazdı çizdi, al o zaman ben de rötarlı yazıyorum ulan, 'mezuuuuuuuuunnnnnn' !!! oldu mu efenim?

iyi sahurlar olsun -davulcu düştü yollara,geliyor hafiften. kafamın dibine gelmeden uyumalıyım! ballı rüyalar...

beşik...

2008-09-09T00:58:00.001+03:00

herşey geçiyor ömrümüzden... bir gün bitiminde belki, bizler de birilerinin ömründen geçip gitmiş olacağız.

buraya bu acıyı çekmeye geldik
hazdan kendimizden geçmeye geldik
hayat iksirinden içmeye geldik
geldik, gidiyoruz

yollar diken, yollar ıtır yasemen
her lezzeti tattık aynı kaseden
şeytan gibi bizi tene hapseden
bizdik, biliyoruz

beşik gibi sallar hayat bizi
çeker basar vesikalık resmimizi
gözlerimiz kimlik belgesi gibi
kayıt tutar, ya buz ya bebek mavisi
mükemmel teşhisi

netame

2008-09-07T02:01:00.002+03:00

bugün bi dostun tavsiyesi (equon - teşekkürlerimle!) sonucu yeni bi isim duydum. 'netame' demişti. isim merak uyandırmıştı, bahsettiği değişik tarz da. neyse, aklımın bi köşesinde yerini aldı, bi yerlere sorulacak, bulunacak, okunacaktı.. lakin umduğumdan da çarçabuk oldu.

gece alsancak civarlarında turlardaydımkine, haydin dedim iletişim kitabevini görmüşken girip bi roll alayım (bu arada bu ay çifte kapak yapmışlar anam. ben siyah fon üstüne cici çiçekçikler kondurulmuş baskıyı tercih ettim, yoksam her ikisi de r.e.m.. nisem, konumuz bu değil, şimdi olmasın yani). o esnada tam da çizgi filmlerdeki gibi bi ışık beliriverdi başımın sağ üstköşesinde. efendicağzıma söyleyeyim, hemen sordum etrafta dolanmakta olan görevli kıza, netame var mıdır acep deyi, biraz da çekindim, nedir bu netame yenilir mi içilir mi bilmiyordum, yine de pat diye soruverdim. ancak olumlu cevabı almamla birlikte bir kuş olup uçmam aynı vakte tekabül etmekte sanıyorum ki. hayır, grafik/roman nedir bildiğimden değil. nedendir bilinmez. belki de equon öyle bi söyledi ki dedim ben buna tapıcam! öyle de olacak sandım ki. zira dayanamayıp, heri poturu bu gecelik es geçip az biraz ısınma turları yaptım netameyle. incelemeye başladım nedir ne değildir diye, daha ilk bölümden, all i can say'dan başladı heyecan..beğeni.. anlatım süper, olaylar ilginç, illüstrasyonlar çok orjinal... ne demeli; gidin, edinin, okuyun, bakın. he bi de deniz cuylan öyle bi albüm yapmış ki, kitaba yaraşanından olmuş, çok güzel, çok orjinal ve bence sonuçta çok üst bi iş çıkmış. netame'yi denemelisiniz, dinlemelisiniz..

bi de uzun zamandır almak istediğim kitap okuma lambalarından aldım iletişimde görünce. çok pratik bişey. hemi de ucuz. orda burda her yerde kullanılabilecek, okumayı sevenlerin candostu olmaya aday bi buluş bence. tam olarak resimde gördüğünüz aleti, taktım netamenin arasına, süzüldüm yatağıma doğru, aldım yanıma meyve suyumu, açtım deniz cuylan'ı.. keyfime diyecek yok. dedem 'dokanma' derdi hep, 'dokunma' yerine.. şimdi ben diyorum, dokanmayın keyfime. iyi geceler olsun öyleyse.. haydin selametle!

haftasonu kıyağı

2008-09-06T13:57:00.002+03:00

kuklayı kitaplığın karmaşık raflarının arasında terketmeden evvel son bişeyler paylaşayım istedim kitaptan. 'yaşam kaybetme sanatını öğrenmektir' den sonra bi de şunu deneyin bakalım. beni etkilemeyi başardı..

"arkadaşlık açıklanması zor bir ilişkdir; iyi arkadaşlıktan söz ediyorum ama, sahte olmayanından, yalansızından. duygularla, alışkanlıklarla, masumiyetle ilgili bir şey gibi geliyor arkadaşlık bana. nitelikleri iyi diye bir insanı arkadaş olarak seçemezsiniz. her zaman kazançlı çıkabileceğiniz bir alışveriş değildir arkadaşlık. öyle arkadaşlıklar vardır ki devam etmesi için belki sürekli kaybetmeniz gerekir. bu kaybedeşin verdiği anlam, bazen kazanacaklarınızdan daha doyurucu olabilir. davranış bilimciler ne derse desin, bence arkadaşlık... uygun sözcük bulmakta zorlanıyorum. bence arkadaşlık sadece arkadaşlıktır. birini görmek size iyi geliyorsa, onu dinlemekten, ona anlatmaktan hoşlanıyorsanız, çirkinliği, aptallıkları onu küçümsemenize yol açmıyorsa, güzelliği, zekası, bir parça sizi kıskandırsa da gurur duymanızı sağlıyorsa, onunla abuk sabuk konular hakkında bile sohbet etmek sizi rahatlatıyorsa, onu arama gereği duyuyorsanız, onu düşündüğünüzde yüzünüze rahat, geniş bir gülümseme yayılıyorsa sorun kalmamıştır; o sizin arkadaşınızdır. onun zeki, aptal, iyi, yetenekli, kötü, kaba,nazik, güzel, çirkin, ünlü olmasının hiçbir önemi yoktur. arkadaşlık bütün bu niteliklerin üstündedir çünkü. yeter ki masumiyet yok olmasın. evet, bu meselede masumiyetin önemli olduğunu düşünüyorum; çünkü arkadaşlık iki kişinin birbirini etkileyerek çocuklaşabilme yeteneğidir. "

ahmet ümit, kukla
sf.365

"insanın en samimi olduğu anlar, ölüme ya da paraya çok yaklaştığı anlardır"

sf. 438

şimdi kitabı, kitaplıkta ahmet ümitin diğer kitaplarının da yer aldığı bölmeye gönül rahatlığıyla yerleştirebilirim.

dün gece ölüm yadigarlarına az biraz başladım, ama serinin bir önceki kitabını okuyalı neredeyse üç yıl olduğu için epey silikleşmiş olaylar zihnimde. yoldaşlık, voldemortun canlanması, dumbledore'un yok olması (nereye gidiyodu onu bile hatırlayamıyorum!), snape'in ihaneti (baştan beri hiç gözüm tutmamıştı zaten! ama sanki onda hala bi numara var gibi, bilemiyorum göreceğiz bakalım) derken kitap nasıl bitmişti net hatırlayamıyorum. önceki kitapta voldemortun çocukluğu ve gençliğinden mi söz edilmişti, bunu da tam kestiremiyorum. bu kitabı okudukça hatırlarım ümidiyle akşam iki bölüm okudum.

voldemort çok güçlenmiş yalnız, benden söylemesi! :) voldemorta ilk kitaplarda 'kim olduğunu bilirsin sen, adı anılmaması gereken kişi' falan diyorlardı, ben de özellikle 'kim olduğunu bilirsin sen'i çok seviyordum. bi ara dilime dolamıştım, herkese 'kim olduğunu bilirsin sen' diyordum, milletin cevabı hazırdı o vakitler, 'yeter gamze, bilmiyoruz kim olduğunu!' eha =)

nisem canlar, şimdilik bu kadar. son olarak benden size bi haftasonu kıyağı gelsin; oi va voi, gypsy desinler (şimdi kral tvnin çılgınsedatvari djlerine benzedim!) benden bu kadar şimdilik, kendime yaptığım haftasonu kıyağı da kızlarağasında dibek kahvesi! ziyade olsun efem.

ahmet ümit'e olan inancım konulu yazı

2008-09-06T01:23:00.002+03:00

"bilgisi ve görüşüne başvurulan bir kısım kişiler komisyonumuza; olayların 1970'li yıllarda başladığını ve o dönemde devlette bazı güçlerin, sağ-sol kavgasını başlattıklarını, bundan devletin içindeki bazı kurumların haberdar olduğunu ve yönlendirdiğini, sabah sol görüşlü kişilere sıkılan silahın akşam sağ görüşlü kişilere sıkıldığını söylemişlerdir. bu olaylar 12 eylül 1980'e kadar devam etmiştir. 12 eylül'den sonra da bir kısım ülkücü olarak bilinen ve aranılan şahıslardan olan bazılarının devlet tarafından yurtiçinde ve yurtdışında bazı operasyonlarda kullanıldığı, komisyonumuza verilen beyanlar ve intikal eden bir takım bilgilerden anlaşılmıştır.

TBMM susurluk araştırma
komisyonu sonuç raporu'ndan
susurluk belgeleri II. cilt,
sayfa 380, scala yayıncılık,
yayına hazırlayan: veli özdemir"

bu alıntıyla son buldu kukla. bense biraz tahminlerimin doğru çıkmasının verdiği mutluluk, biraz da kitabın pürüzsüz kurgusunun keyfi içinde kapattım kitabın kapağını. bir ahmet ümit kitabını daha memnuniyetle bitirmiş olmanın verdiği haz içindeyim. ahmet ümit henüz okuduğum kitaplarında beni hiç sıkmadan ve yanıltmadan devam ediyor, bakalım darısı sıradaki kitaplarına/kitaplara/yazarlara.. neler okudum yazarın kaleminden;

şeytan ayrıntıda gizlidir : bikaç sayfalık polisiye öykülerden oluşan kitap, bence kısa otobüs yolculukları için birebir. ya da otobüsünüzü, buluşmaya geciken arkadaşınızı vs beklerken size eşlik edecek minik öyküler diyebilirim.. hayat devam ededursun oralarda bi yerde, siz gömülün sayfaların arasına, minik öykülerde can bulun. bedeniniz durakta beklemeye devam ederken zihninizi özgür bırakın, o da katillerle kovalamaca oynasın kitabın sayfaları arasında..
beyoğlu rapsodisi : şahane bi son -yine!- çok canlı bi anlatım. istanbul, özellikle de beyoğlu severler kaçırmasın! kitabın her sayfasında bi yandan ilginç ipuçları bulurken bi yandan da beyoğlunun ara sokaklarında, pasajlarında tarihi gezilere çıkmak mümkün.. ahmet ümit sevme nedenimdir kitap! yazara olan inancımın oluşmasının ilk basamağıdır.
sis ve gece : yine çarpıcı bi son! üstelik öyle bi anlatım var ki canım yazarda, olayları gözünüzün önünde canlandırmanız işten bile değil! bu arada filmini izlemeyin derim:) zira kitaptan sonra izlenen filmden kaynaklanan hayal kırıklığı fazlasıyla sarsıyor bünyeyi. yine de kitabı okumam derseniz izleyin tabii, ama o zaman da bazı taşlar yerine oturmayabilir. demem o ki, kitap iyi güzel ama filmde kitaptan aldığım hazzı alamadım. olmamış.
kavim : komiser nevzatın maceralarına hastayım zaten bi kere! yardımcısı ali ve zeyneple ilgili de, kitabın çeşitli dizi uyarlamalarından dolayı belli bi portre oluşmuştu gözümde. bu yüzden kitabın her sayfasını fotoroman gibi okudum. her sahne öyle canlıydı ki! yine harika bi kurgu. adam bu işi biliyor dedirtiyor insana. çok güzeldi!
kukla : (sonuncu..) başlarda kahramanımız gazeteci adnan'ın paranoyaları, iç hezeyanları, kararsızlıkları ve bunlar üzerine uzun uzadıya düşünüp epey canımı sıkmıştı. ama sonra yine diğer kitaplarda da olduğu gibi, öyle bi noktaya geldi ki kitap, bi alt satırı dahi delicesine merak ediyor olmama rağmen ve bu esnada da gözüm aşağıya kayıp da çok önemli bi ayrıntıyı zamansız öğrenmeyeyim diyerekten her satırı bir bir dikkatle, alt satırı elimle kapatmak suretiyle itinayla okur hale geldim. az önce dediğim gibi bitti kitap. ben yine şok içerisinde, ama ahmet ümit kitaplarının mutlumsu sonlarının (az beri git spoylırı: sis ve gece hariç diyeyim bari!) güzelliğiyle yeni kitaplara yelken açacağım. sıradaki gelsin*:

not: bu ahmet ümit kitaplarının beni paranoyaklaştırması yakındır, benden söylemesi.

* çok heyecanlıyım! serinin son kitabı elimde ve ben geç de olsa nihayet okumaya başlayacağım. vakit kaybetmeden, hemen şimdi başlıyorum. iyi geceler canlar!

yaşam, kaybetme sanatını öğrenmektir

2008-09-04T10:57:00.001+03:00

yaşam, kaybetmeyi öğrenmektir.

kaybetme maceramız daha ana karnından çıktığımızda başlar. hiç emek harcamadan hüküm sürdüğümüz, dünyanın en güvenli, en yumuşak korunağını, ana rahmini kaybederiz önce. bizden intikam almak için bekleyen dünya, sanki niye çıktın ordan dercesine, gözlerimizi yakan ışıkları, kulaklarımızı turmalayan gürültüsü, sıcağı, soğuğu, açlığı, kiri, hastalığıyla saldırır üzerimize. ama biz de öyle kolay kolay pes etmeyiz. kaybettiklerimizin yerine anında başka bir şey koyarız. hem cennetimizi yitirsek de o kutsal yerin sahibi annemiz bizimledir, üstelik yanında bir de baba verilmiştir emrimize. dışarıdaki dünyaya alışmaya başlayınca kaybettiğimiz cenneti hemen unutuveriririz. ancak büyüdükçe annemiz de babamız da bizden uzaklaşmaya başlar; onları kardeşlerimizle paylaştığımızı anlarız. kardeşimiz yoksa babayı anneyle, anneyi ise babayla paylaştığımızı farkederiz. bize gösterilen ilgi günden güne azalır. azalan ilgi dünyanın bizden ibaret olmadığını gösteren bir uyarıdır aslında. ama bu uyarıyı görmezden geliriz. düşler kurar, hayaller uydurur, kaybettiklerimizin yerine yenilerini koyarak dünyayı kendimizin sanmayı, bu güzel yalana kanmayı sürdürürüz. yeniyetmelik çağımızda anne, baba sevgisinin yerini arkadaşlara duyulan bağlılık alır. arkadaşlarımızla hiç ayrılmayacağımızı düşünürüz. keşke sonsuza kadar böyle aynı mahallede, aynı okulda yaşasak diye dilekler tutar, birbirimize sözler veriririz, ama yıllar birer birer alır arkadaşlarımızı elimizden. ancak yeryüzünde ne kadar kötülük varsa bizde de o kadar umut vardır. ergenlikle birlikte aşk denilen o büyülü, o rezil, o soylu, o kahranaman, o korkak duygu utançtan kıpkırmızı olmuş bir yüzle çalar kapımızı. aklımız, yüreğimiz birine takılır kalır. bu kez yaşamın merkezine onu koyar, her davranışın, her duygunun, her düşüncenin anlamını onda ararız. kendimizi onun gözlerinde izleyip, bir benzerimizi bulduğumuzu sanarak, dünyanın en güzel, en olmayacak, en aptal düşünü kurarız. artık mutluluğu yakaladığımızı sanırız. şansı yolunda gidenler belki de mutluluğu yakalar, ama kısa süreliğine. çok geçmeden, koca bir kamyonun, küçük bir çocuğun bisikletini çiğneyip geçmesi gibi gerçek dünya, düşlerimizi parçalayıp verir elimize. yaşam, o kahrolası oyunlarından birini daha oynar bize. ilk sevgili, ellerimizin arasından kayıp, bilinmeyen sularda kaybolup gider. bu serüvenden bize düşen ise, dokunduğumuzda içten içe sızlayan bir yara gibi onun anısını sonsuza kadar yüreğimizin en derin yerinde saklamaktır.

ilk sevgiliyi yitiriş de bir uyarıdır aslında. ömür tanrısı, gençliğin geçici olduğunu sezdirmek istemiştir, ama bunun da farkına varmayız. yeniden aşık oluruz, olduğumuzu zannederiz, severiz, sevdiğimizi zannederiz ve kaçınılmaz sonuç: evleniriz. biriyle birlikte yaşarsak, yazgılarımızın birleşeceğini, yazgılarımız birleşince de kaybetmekten kurtulacağımızı zannederiz. derken çocuklarımız olur. yaşam bir yandan alırken bir yandan da vermektedir, diye düşünerek, kurnaz bir tüccar gibi kandırırız kendimizi. oysa o gözüpek yol arkadaşı, o deli dolu gençlik, bedenimizdeki gücü, tazeliği, ruhlarımızdaki sert fırtınaları toparlayıp çoktan terketmiştir bizi. derken annemiz, babamız en büyük ihaneti yapar, hangi yaşta olursak olalım, henüzz yeterince büyümediğimiz bir anda tek başımıza bırakıp giderler. ağlarız, yıkılırız, öfkeleniriz, kahrederiz, ama ne yaparsak boşuna, ömür rendesi durmadan bir şeyler eksiltecektir yaşamımızdan. ta ki artık taşımakta zorlandığımız yorgun bedenimizi, bıkkın ruhumuzu sonsuza dek teslim alana kadar.

ama tuhaftır kaybedeceğimizi bilsek de yine de yaşamayı sürdürürüz. çünkü hiç bir yerde yazılı olmayan o büyük yasa böyle demiştir. çoğumuz kaybettiğimizin bile farkına varmayız; her gün biraz daha azala azala yanmakta olan mum gibi tükeniriz. bazılarımızsa bu acı gerçeği farkeder. farkedenlerin bir kısmı kaybetmeye dayanamaz, oyunda yenildiğini anlayınca mızıkçılık yapan çocuklar gibi, hem kendisinin hem çevresindekilerin günlerini cehenneme çevirip mutsuzluklar denizinde ağır ağır boğulup gider. diğerleri ise bir gün yok olacaklarından emin oldukları halde ne heyecanlarından ne umutlarından ne de sevinçlerinden vazgeçerler. sonunda başlarına neler geleceğini bile bile, ölümle sınırlı bu maceranın her evresini, her anını merak eder, bir çocuk gibi şaşarak ve hayretler içinde kalarak yaşarlar. onlar yaşamı asla mutluluğa indirgemezler, çünkü mutluluğa indirgenmiş bir yaşam, yoksul geçirilmiş bir ömürdür. yaşamı mutluluğa indirgeyenler de ruhsal açıdan yoksun kimselerdir. ruh zenginliği kazanmış olanlar, yaşamı acısıyla, mutluluğuyla, ihanetiyle, çirkinliğiyle kabul edenlerdir. onlar ki, kaybetme sanatını öğrenmişlerdir, bu yüzden yaşama katlanabilme yeteneği geliştirmişlerdir.

ahmet ümit, kukla - sf. 337 vd

sonbahar yazısı

2008-09-01T11:21:00.001+03:00

sonbaharın ilk gününü yaşıyor bulunmaktayız. yaz bitti diyemeyiz henüz aslında ama yine de sonbaharın kendine has hüzünlü havasını seviyorum ben... bu havayı uzunca zamandır yaşamak mümkün olmasa da...

çocukken, soğuk kış günlerinde sıcak odamın penceresinden bakıp düşen kar tanelerini, çatılarda birikmiş beyaz örtüyü izlemeyi çok severdim. şimdi de serin bi sonbahar günü bekliyorum keyfime layık; şöyle gönlümce yaprakların düşüşünü izlerken evde müziğimi açıp, ayağıma pofuduk terliklerimi ve pijamalarımın üstüne kalınca bi hırka geçirip, bi elime ıhlamurumu ve diğer elime de kitabımı alıp camın kenarındaki mutfak masasına oturup yaprakların düşüşünü izlemeyi, yağmur damlalarının cama, evlerin çatılarına düşerken, oluklardan akarkenki sesini dinlemeyi, şemsiye altından geçen insanları izlemeyi, kitabıma gömülmeyi; biraz okuduktan sonra mayışmayı ve miskin bi şekilde odama geçerek güzel bi film açıp yine doğanın eşsiz melodisi eşliğinde (böyle havalarda aklıma hep sweet november gelir...) filmimi izlemeyi çok seviyorum ve böyle bi günü çok özledim...

üniversiteye geldiğim ilk yıl, 2004'te yani, tanrım! izmirin bitmek tükenmek bilmeyen yağmurları vardı... yağmaya başladı mı, hiç belli olmaz, kimi zaman bi hafta aralıksız yağardı... çok sinirlenirdim hayatı da felç ettiği için aynı zamanda. ama öğrencilik öyle güzel bişey ki, yağmur okul fikrinde çok güzel bi gölgelenme yaratır ve evde miskinlik yapmayı tercih edebilirdim, ederdim de.

şimdi düşünüyorum; okul bitti, sorumluluklar bir bir başlayacak artık.. yani demek oluyor ki artık yağmur kolay kolay o günkü planlarımı gölgeleyemeyecek, bahsettiğim yağmur-pijama-müzik/kitap/film kombinasyonlarına balıklama atlama günleri de sona eriyor... hoş, şimdilerde neredeyse yağmur duasına çıkacağız, bu da ayrı konu ya, neyse...

sonbaharla birlikte ramazan da geldi evlerimize, hoşgeldi.. ramazanın kendine has havasını da çok seviyorum. bolluk, bereket fikri içimi açıyor, huzur duygusunu içimin en derinlerine kadar işliyor.. iftar çadırları fikri de içime su serpiyor bi nebze.. ama ramazanı 'öğrenci evi'nde yaşamak pek keyifli değil. bu noktada anlamadığım şeyler devreye giriyor, ben de anne olunca anlayacağım sanıyorum! annem ve babam evde iki kişi ramazanı hakkını vererek yaşıyorlarken, gaye (ev arkadaşımdan bahsetmedim daha önce değil mi?) ve ben de nicelik bakımından onlarla eşit olmamıza rağmen evimizde ramazan atmosferini pek yakalayamıyoruz. bu sene bu konuda biraz daha çaba göstermek istiyorum. sanıyorum ki maharet yemek yapmakta, iftar sofrası hazırlamakta falan değil, başaramadığımız bişeyler var, emin değilim ama çabalayacağım! bu sene ramazanı öğrenci evimizin derinliklerine işlemek istiyorum, başarılı olup olamadığıma dair da haberleri vereceğim tabii size (dalga geçmek yok ama!).

bunların dışında, yeni kitaba başladım. empati ve yeni bi ahmet ümit kitabı konusunda kararsızdım ki, ahmet ümitin kitaplarını uzun zamandır beklettiğimi farkederek seçimimi bu yönde kullandım, ahmet ümit'in kukla'sını okumaya başladım. henüz pek bi atraksiyon yok. 200. sayfalara gelmiş olmama rağmen hala kitabın ana kahramanı gazeteci adnan'ın kendi kendine konuşmaları, tutarsızlıkları, şüpheleri vs gibi önem derecesinin pek yüksek olmadığını düşündüğüm şeyler anlatılmakta. zira kitap böyle gittiğine göre olayların bir anda patlayacağından adım gibi eminim. çünkü beyoğlu rapsodisi ve kavimden sonra ahmet ümite polisiye konusundaki güvenim tam!

bir de dün d&r dolaştım azıcık ve dayanamayıp, parama da azıcık kıyıp (şimdiye kadar o parayı nerelere-nelere verdim de bi buna gelmemişti sıra, oh! iyi oldu.) harry potter and the deathly hallowsu, yani harry potter ve ölüm yadigarlarını almış bulundum, cemi cümlemize hayırlı olsun arkadaşlar. son kitap beni uzun zamandan beri heyecanlandırıyordu. şaka maka üstünden de bir yıl geçmiş ben henüz alamamıştım ama artık dedim bu kitap eninde sonunda alınacak, bari al kurtul gamze, sonra da attım sepete gitti. kitabın arkasındaki 'yapboz bu kitapla tamamlanıyor!' ifadesi tüylerimi diken diken edip heyecanımı alevlendirmeye yetti. yine empatiye başlayamayacağım gibi görünüyor, kukladan sonra sıradaki kitap belli oldu.neyse ki, çok çabuk tüketilen bi kitap. inanılmaz merak ediyorum. bu arada kitabın filmini imdb iki part halinde oynatılacak diye gösteriyor, hayırlara vesile olsun deyim. neyse ki 2011'e kadar heyecan bizimle sevgili heri potır delileri!:) son bişey kitapla ilgili, elimdeki kitap ekim 2007'deki 100.000 adet baskıdan biri, sizce de ortada bi gariplik yok mu? bu kitap şimdiye baskı üstüne baskı yapmış olmamalı mıydı? bu nokta biraz kafamı karıştırdı açıkçası.

bi de yine-yine-yine junoyu izledim ve yine-yine etkisindeyim! soundtrack zaten çok orjinal, duble şukela biliyosunuz, ben iki tane -kendimce en orjinallerinden- seçtim sizin için. ama tabii hepsi süper! birincisi filmin en orjinal sahnelerinden birinde geçiyor -son sahne- michael cera ve ellen page kızanlar birlikte söylüyorlar en süperinden anyone else but you.. hayrını görünüz. ikinci seçimim de kimya dawson - tire swing.. şarkının ne denli cici olduğunu, müzik kutusu gibi havasını anlatacak değilim, bilenleriniz biliyordur, bilmeyenleriniz de buyrunuz keşfediniz, başka denizlere yelken açınız.. bi de ben vermiyim ama muhakkak dinleyiniz hatta üşenmeyip filmi de izleyiniz; ilk sahne ('it started with a chair'), juno 'tonlarca sunny d' içerken ve bir yandan yürürken çalan all i want is younun melodisi insanın kanını kaynatıveriyo dimi:)

...

ben yine çok konuştum ama henüz ne beklediğim sonbahar havası var, ne de ramazan atmosferini evimin her köşesine yerleştirebilmiş durumdayım! az laf, çok iş. bugün harekete geçiyorum. gelişmelerden haberdar edeceğim sizi, ben de kendime pek inanmıyorum ama başaracağım.

...

güneş bulutların arkasına mı geçti ne? beklediğim sonbahar geliyor mu? ben hemen gidip bi iftar mönüsü düşüneyim. hoşçakalın canlar! oralarda kalın..

qmbutterfly tatil güncesi

2008-08-28T12:06:00.001+03:00

yirmi iki ağustos iki bin sekiz // inanacak bir şeyim olmasaydı eğer, müzik olurdu ilk alternatifim... güzel türkülerimiz de en başlarda gelirdi herhalde..

bu gece mazlum çimen dinliyorum bolca, buram buram isyan, buram buram hüzün ve ayrılık kokulu türküler dinliyorum.. hep diyorum, bi kez daha tekrarlama vaktidir şimdi, dinleyemediğim her melodiyi düşünmek, içimi simsiyah yıldızsız bi gökyüzüne bürüyüveriyor... dinlediğim her güzel melodi ise ömrüme ömür katıyor, yaşadığımı anlıyorum, şükrediyorum yaradana her bir yıldız için ayrı ayrı.. teşekkürler tanrım, hala güzel insanlar olduğu, bize böyle güzel türküler dinlettikleri için..

yirmi beş ağustos iki bin sekiz // sarımsaklıda günler gayet güzel gidiyordu, ta ki ben sonunda içtiğim litrelerce buzlu suya yenik düşüp hastalanana kadar..

dün gece epey bi ateşim çıktı. bütün gece bilimum eklem yerlerime buz kalıpları koymakla geçti.. işin tek güzel kısmı şuydu, anneannem "oof!çok sıcak oldu.." dedikçe ben hem daha da üşüyordum, hem de durup buna katıla katıla (katıla katıla nasıl gülünür tam emin değilim, ağzımdan böylece çıkıverdi işte!) gülüyordum o sıkıntı arasında.. ben böyle tezatlıkları seviyorum. eğlenceli bişey.

bunun dışında belki bu sıkıntı gecesinin bi olumlu yanı daha olabilir, günlerdir elimde sürünen karanlık cevher dizisinin ilk kitabı kuzey ışıklarını böylece bitirmiş oldum. ama ne bitirmek! kitap dediğin nedir, başları sarmaz falan belki tamam, ama sonra hareketlenir ve sonra da içine alıverir seni.. bense kitabın ana kahramanı Lyra'nın dünyasına ilginç bi şekilde kitabın ortalarını geçtikten çok sonra girebildim..!

ben okuduğum kitabı 'yaşamayı' seviyorum. misal kimi yazarların/çevirmenlerin olaylar gözümün önünde, yanıbaşımda yaşanıyormuşçasına dolu dizgin bi anlatımı/çevirisi oluyor, bu gibi adamların ellerini öpmek istiyorum resmen! nerede j.k. rowling'in harry potter'ını ilk okuduğumdaki ele avuca sığmaz heyecanım, ikinci kitabı sabırsızlıkla-delicesine bekleyişim... ay dedim bi lyra git işine hadi ne olcaksa olsun artık... neyse ki ortalara doğru, sabrımın tükenmeye başladığı anlarda yani tam da, bi kıpırtı oldu kitabın sayfaları arasında.. sonrasında da biraz da hadi bitireyim başlamışken diyerekten -hazır hastayım, yatıyorum ne de olsa- bitirdim kitabı.. miniminnacık SPOILER! şimdi kahramanımız -kitabın sonunda- başka bi dünyaya gitti. normalde benim delicesine merak ediyor olmam lazım ("ee şimdi n'olacak?!"), ama kati suretle yok öyle bi durum. hatta kitap bitti, güle güle canım yeni maceralarında başarılar falan demek istedim Lyracığıma. ama ne yazık ki yarım bırakılmış şeyleri sevmediğimden ilk iş dizinin devamı alınacak, okunacak, o kız oralardan kurtarılacak!

neyse efendim. böyle serzenişli günler devirmekteyim sarımsaklıda..

bunun dışında bu gece de dinlenmemiş şarkıları çıkardım saklandıkları yerlerden, salıverdim gecenin karanlığına, aydınlattılar önümü.. şimbi biraz balkona çıkmak ve geceyi solumak vaktidir... 'güzel günler göreceğiz, güneşli günler' diyerek gidiyorum.. hoşkalasınız canolar! 02:03 25.08.2008
yirmi yedi ağustos iki bin sekiz // hayal kırıklığı ve yeni beklentiler arası gidip gelişler ~ insanın hayal dünyası bi ağaçtır bence, köklü bi ağaç.. heybetli bi çınar ağacı gibi mesela, gölgesinde huzur bulunan.. söğüt ağacı, farklı melodilerle hikayesinde eşlik eden.. çam ağacı, her daim güçlü ve kendinden bişey kaybetmeden... ve her yeni dal, her bir filiz dünyalardır aslında.. yeni hayaller, yeni dünyalar.. bense bu eşi benzeri bir daha bulunamayacak ve telafi edilemeyecek ağacı baltalayanlara, küçük bi dalını dahi incitenlere tepkiliyim.. o kadar!

qmbutterfly tatili..

2008-08-20T05:15:00.001+03:00

kitaplarımı ve cdlerimi aldım, biraz gidiyorum.. şemsiyenin altında gelip geçenleri seyretmenin, güneşin suyun üzerinde oluşturduğu parıltılara bakmanın, sahilde uyuklayarak kitap okumanın, soğuk suya alışmak üzereyken güya küçük ama aslen canavar çocukların saldırısına uğrayıp boydan boya ıslanmanın ve bunları suratımı şekilden şekile sokarak yapmanın tadını çıkarmaya gidiyorum..

balkonda oturmalıyım, mangalı üflemeliyim, biraz güneşlenmeli, biraz serinlemeliyim.. biraz biriken filmleri izlemeli, kitapları okumalı, özümsenmek üzere bekleyen müzikleri dinlemeli, fikir edinmeliyim.. yeni hikayeler edinmeliyim.. annemin gazına gelip sabah yürüyüşlerine çıkmalı, sızlanarak eve dönmeliyim; sabahın köründe uyanmak benim neyime deyip kafayı vurup uyumalıyım.. bi daha tadını çıkararak bunca boş zaman bulabilir miyim diye düşünerek, hepsinin tadına daha bi varmalıyım... belki de bu defa gerçekten anı yaşamalıyım..

görüşmek üzere canlar! sağlıcakla kalın..

bütün dualarım..

2008-08-19T15:32:00.002+03:00

duyduğum her sözünden, dinlediğim her şarkısından sonra tüm benliğimi teslim alıyor ona duyduğum hayranlık, baştan aşağı sımsıcak bi his kaplıyor her yanımı.. sonra tabiri caizse onun minik burnunu sıkmak, kısık gözlerini öpmek ve hatta ona yerleşmek, her türlü ev işini dahi yapmak falan istiyorum.. inanılmaz bi duygu patlaması yaşıyorum; gözlerimin ışıldadığını, güneşin daha farklı parladığını falan düşünüyorum..

bütün dualarım sezen'le..

ceza mahkemesi

2008-08-18T18:23:00.002+03:00

an itibariyle kanal d'de yayınlanmaya başlayan ceza mahkemesi isimli yeni programı izlemeye başladım. bütün gün nasıl bişey yapacaklar acaba diye merak ettim ama şimdi merakımın ve heyecanımın puf diye havaya uçmaya başladığını söylemeliyim.

-böyle güler yüzlü hakim gören varsa beri gelsin.. çok cici ya! bütün davalarıma böyle hakimler baksa keşke:)

-kimi konuşmalar, repliklerini ezberlemeye çalışan başarısız tiyatrocuların senaryoyu okur gibi konuşmalarını hatırlattı bana...

-müşteki ve müşteki vekili bomba! hele müştekinin davalıya bakışları aşmış durumda..

-davalı statüsündeki batu isimli kişiye hasta oldum, bunu da bilahare berlirtmek istedim.

yani kıssadan hisse deyim ben size, ilerleyen günlerde elbette göreceğiz ama bu program ancak halkın yasalar konusunda bilgilenmesini sağlamak üzere yarım adım öteye geçmemizi sağlayabilir ancak onun dışında RTL'deki (adını şimdi hatırlayamadığım) mahkeme programının kopyası (başarılı-başarısız demeyim net olarak, göreceğiz ilerleyen zamanlarda..) olması dışında pek bişeyler uyandırmadı bende..

neyse, yine de faydalı bi program olabileceğini düşünüyorum.. hafta içi her gün 17:30'da izleyebilecekmişiz bu programı, bakalım nasıl olacak göreceğiz.. hayırlı olsun!

2008-08-17T01:04:00.001+03:00

düşünüyorum da, güzel olan herşey çocuklukta kalmış..
tam da dediği gibi şairin, biz büyüdük ve kirlendi dünya...

+
çocukluğumu özledim..

----------------
Now playing: Yann Tiersen - Comtine D'un Autre Ete L'apres Midi
via FoxyTunes

boşluk

2008-08-15T01:29:00.002+03:00

şimdi, gidenlerin ardından oluşan boşluğu bir tek gözyaşı dolduruyor..

mekanları cennet olsun; tüm kayıplarımız için..

+

2008-08-14T20:29:00.002+03:00

kuzey ışıklarını okuyamama nedenimi araştırıyorum. binbir hevesle başladığım bu kitabın neden henüz dördüncü bölümüne geçebildim, günlerdir elimde olmasına rağmen, anlamış değilim. kendimi motive etmeye çalışsam da lotr'ten, harry potter'dan aldığım hazzı alamıyorum.. belli bi tempoda okumaya başlamalıyım belki de kitabın sarması için. lyra'ya süper haylaz bi çocuk olduğu için bi kere inanılmaz kanım ısındı. onun dışında başkan mı yoksa amcası lord asriel mi kötü ya da ikisi de mi kötü feci halde merak ediyourum. bu gece kitabı biraz kolaylarsam (kolaylamak annemin sık kullandığı bi tabir, ben de çok severim kullanmayı:)) yarısına falan gelirsem iyice olacak sanırım.. şimdilik güzel lakin pek büyük bi atraksiyonu olmayan izlenimi oluştu. yakında göreceğiz philip pullmanın dünyası (toz, kuzeyde havada asılı olan bi şehir, hamhumlar ve henüz bilmediğim nice gizem..) ne kadar sarıp sarmalayıp, içine çekiyor insanı..

bunun dışında yeni tanıştığım bi penguenin tavsiyesiyle dinlediğim detektivbyrån bu haftanın en güzeliydi ve sanıyorum ki uzunca bi süre de güzel tanımının hakkını verecek gruplardan... penguen beyaz dedi, bense bi yandan ona hak vermekle birlikte diğer yandan da ilk izlenimim toz pembeyle şeker pembesi arasında gidip geldi. siz de dinleyip karar verin grubun renginin ne olabileceğine... bi şarkı yeter mi renklerini anlamaya bilmiyorum lakin genel bi kanı oluşturur eminim ki.. haydi bakalım canlar, dinleyin.. bu kıyağı bn penguene, sizler de hala haberdar değilseniz bu gruptan bendenize borçlusunuz efenim.. saygılar...

indirgitsin : Detektivbyrån - E18
http://www.detektivbyran.net/
http://www.myspace.com/detektivbyran
http://www.lastfm.com.tr/music/Detektivbyr%C3%A5n

not: şuna da gözatmayı unutmayın, sonra vay ben bilmiyodum, yok ben görmedim demeyin, pişman da olmayın :)

insan (!)

2008-08-12T00:12:00.001+03:00

şimdi, hakiki anlamda canımı sıkan bir anımı anlatmak istiyorum. her aklıma gelişinde kan beynime sıçrıyor adeta.. siz karar verin, haklı mıyım diye..

yolda yürüyorum falan feşmekan gibi hikaye kısımlarını geçelim. önümde ikisi kadın birisi de henüz en fazla 3-4 yaşlarında bir çocuk yürüyorlar. çocuk, kadınlardan platin sarısı saçları olan ve kot pantalonunun üzerine kırmızı dar bir gömlek giyen kadının elini tutuyor, annesi olduğunu tahmin ediyorum ki az sonra misafir olacağım konuşmalarından da öyle olduğunu teyit ediyorum. neyse efendim. yürüyorum ve bi yandan da ister istemez önümde yürümekte olan bu üçlünün ilginç monolog-diyaloglarına şahit oluyorum.. hem monolog hem diyalog nasıl oluyor der gibisiniz, buyrun deyin, ama orda durun, önce bi anlatayım. çocuk sürekli olarak annesine sesleniyor. benim de bu üçlüye dikkatimi çeken nokta bu oldu zaten.. ama annesiyse sürekli ve nefes almaksızın yanındaki diğer hatun kişiyle hararetli hararetli bir şeyler konuşuyor, ne konuştuklarını net olarak duyamasam da (yalnız ne ayıp di mi, direkt dinliyorum. kaka ben!) diyalogları sayesinde dünyayı kurtarmadıkları kesindi, ne giymiş ne etmiş nereye gitmiş vs.. neyse bu diyalog sürerken de çocuğun monoloğu gözlerimin önünde sürmekte, çocuk sürekli olarak annesine seslenip birşeyler söylüyor ve öyle komik ki çocuğun anne sesine yoldan geçenler bile dönüp dönüp bakıyorlar. bu esnada kadınsa hala dünyayı kurtarıyor. sözü fazla uzatmayıp olayının akışına ve mükemmel sonuna gelmek istiyorum aslında. kadının bu vurdumduymazlığı bir yere kadar sürebilirdi, sonunda çocuğun elinden çekiştirmelerine ve bilmem kaçıncı kereye artık 'anneeeee!' diye haykırışlarına daha fazla sessiz kalamadı (sessiz derken?!) ve dönüp 'ne var be ne var sabahtan beri anne anne deyip başımın etini yedin yeter be bıktım bu sızlanmalarından!' deyip kızdı çocuğa. bu esnada ben hayretler içinde önümde yürümekte olan bu garip türlerin konuşmasına şahit oluyorum hala ve 'ne var be ne var sabahtan beri anne anne yetti.... vs ' deyişi , türk filmlerindeki kötü adamların melekvari kadına işkence ettikleri sahneler gibi, bir kristalin binbir parçasının içinde dönmeye başladı gözümün önünde. nasıl bu hale gelebilmişti bi anne? çocuk sadece 'çişim var' diyebildi ve annesinin onu sarsmasından ve yüzellinciye söyleyip de duyuramadığı ve artık mukayet olamadığı şeyin baskısından olacak artık kendini tutamamış ve çişini oracığa yapıvermişti. yolun ortasına, evet. hemen ardından da hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. annesiyse çok önemli (!) konuşmasının bölünmesinden ve daha bilemediğim, tasavvur edemediğim bilmem ne sebepten dolayı çocuğu sarsmaya, söylenmeye, kızmaya ve 'rezil ettin beni yolun ortasında, tüm günümü rezil ettin!' diye bağırmaya başlamıştı. müdahale damarım kabarsa da kadınla başetmeye gücümün olmadığını düşünüp oradan hızlı adımlarla uzaklaştım. zira o sinirle çok tehlikeli şeyler yapmaktan ciddi anlamda korktum. bu olayla ilgili yorum yapmak istemiyorum. yorumu size bırakıyorum sadece.. bu çocuk nasıl bir birey olacak gibi felsefi soruların ötesinde ilk önce sorulması gereken şu soru var esasında sanırım, kadını rezil eden gerçekten çocuk mu?

sevgiyle ve barışla kalın canlar, daha güzel yarınlara..

----------------
Now playing: The Damned - Alone Again Or
via FoxyTunes

bir özlem yazısı..

2008-08-10T22:58:00.002+03:00

büyükannem aklıma geldikçe, ki hergün, bian duruyor tüm dünya. zaman duruyor..öyle ağırlaşıyor ki nefes almak, içime biriken tüm çığlıkları koyuveriyorum hafiflemek umuduyla, olmuyor. resimler düşman oluveriyor böyle anlarda, bakmaktan kaçıyor insan. ama en büyük düşmanı zihni sanırım insanın, işte ondan bir kaçış yok. debelendikçe baştan aşağıya anılara bürünüyorum, boğuluyorum.

kimi zaman sitem ediyorum tanrıya, son kez göremediğim için. ama en büyük sitemim kendime aslında, dolu dolu geçiremediğim, yanımdayken elini yüzünü gözünü öpemediğim anlara.. belki diyorum bir resim daha olsaydı, bir kez daha öpseydim, bir kere daha güldürseydim onun kocaman 98 yılın eseri kırış kırış ama asla ışığı gitmeyen yüzünü.

özlemek kötülerdenmiş, bir daha geri gelmeyeceğini bilerek özlemekse en kötülerden.. hiç aklıma gelmemişti (yaşına rağmen- insan kabullenemiyor!) bir anda gideceği, dönüşü olmamacasına.. oysa artık sadece kemik ve deriden oluşsa da en sevdiğim şeydi pamuk ellerini tutmak, dünyanın en sevimli gülümsemesine bakmak..

şimdi zihnim delik deşik etti yüreğimi ve geriye bir tek resimler kaldı o günlerden.. seni çok özledim büyükanne..

blogcaazım..

2008-08-09T01:09:00.002+03:00

dün gece, sabahın köründe uyanmak zorunda olmama rağmen kafaya koyduğum şeyi yaptım ve sabahlayıp kitabı bitirdim, olasılıkSız'dan sözediyorum. tanrım! nasıl bi sondu o öyle? aslında perşembenin gelişi çarşambadan belliydi ama son paragraf çok çarpıcı oldu benim için: !spoylır efem!

"bilinci kaybolurken son bir şey düşündü: 'dondurma sevmem bile ben!' "
"bir ay önce çöplükte , julia, nava'nın elini son bir kez tuttu ve öldü. gülümsüyordu... dondurmayı düşünüyordu."

kitabın son bölümünde, laplace'ın şeytanı kısmında, artık iyice heyecan doruğa çıkmıştı ve kitap arkasındaki tanıtım cümlesinin hakkını artık tam anlamıyla vermişti: "bitirmek için yarını , başkasına anlatmak için bitirmeyi beklemeyeceksiniz."

bu arada benim şöyle bi huyum vardır, mesela, bi kitap okuyorum , onunla ilgili onu okumuş veya okumakta olan biriyle konuşmaz, biraz kritik yapmazsam patlayacak gibi oluyorum yahu! işte bunun gibi diğer örnekler: dinlediğim bi müzikle, izlediğim bi filmle, takip ettiğim bi yazarla ilgili.. daha da artırılabilir.. bu doğrultuda eğer birileriyle ortak paydada (payda burda sözkonusu kitap-müzik-film-yazar-vs oluyor.evet.) olumlu veya olumsuz buluşup bişeyler paylaşır ve üzerine konuşursam, sözkonusu aktiviteden aldığım zevk neredeyse tavan yapıyor, ikiye katlanıp sekizle çarpılıp karesi falan alınıyor.. bilmiyorum, bu konuda hastalıklı bi saplantım var.

sözkonusu saplantı olasılıksızda da baş gösterdi ve an itibariyle yamacımda olan kimse bu kitabı henüz okumamıştı, okuyanlarla da telefonda konferans yapmak biraz emek gerektiyor deyi kalkışmadım hiç (!) ama sinirlerim hayli gerildi bu duruma. zira kitaptan duyacağım hazzın çok daha fazla olabileceğini düşünüyorum.

bi diğer konu da şu: şimdi algıda seçicilik denen şeyin ne kadar kutsal olduğunu bi kez daha farkettim. aslında ne kadar da kesin konuşuyoruz çoğu zaman.. kesin ya da imkansız falan gibi sıfatlar kullanıyoruz bazı durumlar için, olasılığının az olması gerçeği sözkonusu iken.. bi hayli kafamı karıştırdı kitap, ne zaman çıkarım etkisinden bilemiyorum. belki de yeni kitaba alışıncaya kadar.

bugün başladım: philip pullman - kuzey ışıkları. cemi cümlemize hayırlı olsun. zira bu kitabı okuyan kimse yok sanıyorum çevremde, bilemiyorum 'kayıp mıdır?' göreceğim okuduğumda ben de. ama okuyan kimse olmadığına göre, kitaptan etkilenirsem kafanızı bi hayli ağrıtacağa benziyorum kitapla ilgili. filmini (the goldan compass) izlemedim henüz, aslında kitabı okumadan izlemeyi de düşünmüyorum ama vakti zamanında trailerından epey etkilenmiştim (daha ziyade nicole kidman'dan! :)) bakalım, bekleyip göreceğiz yine her zaman olduğu gibi... şimdi ben prettyinpink * dinleyerek uyumaya çalışacağım canlar, selametle...

~~~~

olasılıksızdan dimağımda kalan: koşullanma.

"filler daha bebekken kalın demir zincirlerle bağlanırlar.o ilk aylar boyunca da ne kadar çabalarlarsa çabalasınlar, bu zincirleri kıramadıklarını görürler. eğiticiler filler zincirleri kıramayacaklarını öğrenene kadar ip kullanmazlar. aslında o filleri orada tutan ipler değil, kendi akıllarındaki koşullanma. işte bu yüzden bilgi önemlidir. eğer birşey yapabileceğini düşünürsen, aslında bu mümkün olmasa bile yapabildiğini görürsün. eğer yapamayacağını düşünürsen, o zaman da çoğunlukla yapamazsın, çünkü denemezsin bile yapmayı."

~~~~

dene(me!) - yanılma

2008-08-08T23:06:00.001+03:00

sonunda blogu oyuncak haline getirmeyi başardım.
biri şablon seçeneklerini elimden almalı, yoksa daha kaç kez değiştirip blogu kılıktan kılığa sokabilirim tahmin bile edemiyorum. emme şunu biliyorum, inanılmaz keyifli bişey bu. zaten blog müessesesine yeni yeni adapte olduğum için her özellik fazlasıyla ilgimi çekiyor, sürekli 'bu ne, şu ne işe yarar?' diye meraklı çocuklar gibi blogun orasını burasını çekiştiriyorum, bundan da payını en çok şablon değişimi alıyor. sürekli değişimden pek hoşlaşmasam da içime en çok sineni bulana kadar, biraz arıza çıkartacağım kendime ve dolayısıyla size. sonrasında suyu taşırmayan gül yaprağı gibi usulca misafir olacağım bilgisayar ekranlarınıza... şimdilik beni mazur görünüz efem.
herkese güzel bi haftasonu dilerim..

dehşete düştüm!

2008-08-07T22:57:00.002+03:00

şu an almış bulunduğum bi karara göre, 'anne' olmamalıyım.
hayır, kendi halinde bi bireyken dahi bu denli konuşabildiğime göre anne olduğumda nasıl bi tür olacağımı tahmin bile edemiyorum!

henüz doğmamış oğul! şimdilik seni azad ediyorum. daha sonra yine aynı bu şekilde ani bi dönüş yapabilirim bu kararımdan. şimdiki galibiyetini sevgili anneannene borçlusun. ("annneee, uyu artııııııık!") haydi koş! git, henüz vakit varken...

yazarın notu: anneler bunu nasıl başarıyorlar?

i'm going back to the start..

2008-08-06T18:42:00.001+03:00

sözleri zaten aşmış güzellikte olan bu coldplay şarkısını her dinleyişimde, süper klibine mi içlensem yoksa wicker parktaki havaalanı sahnesine mi (aman allahım!) darlansam bilemiyorum.. hangisi daha etkileyici ya da seçim yapmak zorunda mıyım? değilim.
en kısa zamanda wicker park yeniden izlenecek.

----------------
Now playing: Coldplay - The Scientist
via FoxyTunes

geçmişten bi melodi takıldı kulağıma...

2008-08-05T12:24:00.001+03:00

Get Your Own Player!

bundan bikaç yıl öncesi, ara vermeden dinlediğim bi şarkı takıldı dilimin ve yüreğimin bi ucuna.. bilmem bilir misiniz bu şarkıyı, sibel tüzünün yunan müziğine ilgi duyduğu dönemlerde çıkardığı albümünden bi şarkı: peşindeyim. sibel tüzünün sıkı bi takipçisi değilim, deli bi fanı (hiç anla-ya-madığım bi kurum bu fanlık! kurum?!) hiç değilim, hakkında çok engin bilgim de yok.. olmasına gerek de yok.. eurovisiondaki komedyadansa bahsetmek bile istemiyorum.

ama hepsi bi yana, bence sibel tüzünün hayatında yaptığı yapacağı en güzel şarkıdır peşindeyim. sözleriyle, müziğiyle, düzenlemesiyle sımsıcak bi şarkı.. insanı saran bi atmosferi var şarkının. sevdiceğe dansedesi geliyor insanın bu şarkıyı söylerken, bi ömür birliktelik yeminleri edesi geliyor (bu mevzu çok derin aslında, net fikrimi yansıtamasa da bu tümce bi an çıkıverdi işte:))

sibel tüzünün eski hallerini hatırlıyorum, çocukluğuma, ilkokul yıllarıma tekabül eden bi vidyosu geliyor hep gözümün önüne, yanılmıyorsam hamamda çekilmiş bi klip.. sonra böyle birden çok iddialı bi tarza geçiş yaptı - belki de yapmaya çalıştı... sonuç hüsrandı onca dövme, piercing, küpe vs den sonra.. noldu, sonra yine süperstarı yaptı eurovision için... bu konudan bahsetmek bile istemiyorum demincek de dediğim gibi:)

ama herşeyin ötesinde benim için çok değerli bi şarkıya imza attı.. söz ve müziğinin kendisine ait olduğunu duyduğumda çok şaşırmıştım. aynı albümde 'hakkaten' (!) diye bi şarkı vardı mesela, inanılmaz sinir olurdum ona. klibini falan da bikaç bin kere itici bulmuştum. hoş, sibel tüzünü sevimli bulduğumu da söyleyemeyeceğim pek. (tamamen ve haksız bi önyargı, biliyorum, ama yıllardır böyleydi, böyle de gider sanırsam..) ama bu şarkı darbukasıyla, klarnetiyle bi başka diyarlara götürür beni hep. klarnet sesi ibadete çağırır beni müziğin kutsallığına.. farklı bi tılsım var bu şarkıda, belki de aslında hep gitmek istediğim denizaşırı memleketlere götürür... biraz hatırlamak istemediğim anılarıma, biraz mümkünü olmayan ve her türlü katledilmiş -kurtuluş umudu olmayan- bi hayalime, biraz da biraç zaman önceki yaz mevsimine... hepsinden biraz var ve daha ifade edemediğim nice duygu ve alemlere.. biraz hüzün, biraz umut, biraz sevinç, biraz sevgi, biraz öfke, biraz ihtiras, biraz kararlılık-biraz kararsızlık ve bolca tutku... bu duyguların hepsi aşk denen merette de yok mu? bilmiyorum, belli bi tanımı olmayan bi şeyden bahsediyoruz belki ama ara ara aşk böyle bişeymiş gibi gelir bana.. bu şarkı da bi yaz aşkı gibi gelir işte..

neyse işte.. pek severim bu şarkıyı, müzik klasörümü düzenlerken gözüme takıldı, sonra da yüreğime.. ve gördüğüm kadarıyla ziyadesiyle özlemişim bu şarkıyı, bi süre de müzik listeme takılacak, kurtuluşu(m) yok..

not: bu şarkıya albüm çıktıktan epey sonra bi klip çekmişlerdi, korkunç bi remix yaparak... siz, siz olun. dinleyecekseniz orjinalini tercih ediniz efendim.
sevgiyle kalın..

sezen aksu

2008-08-04T01:46:00.001+03:00

dinleyemeyeceğim her bir şarkısı için ömür boyu yas tutacağım güzel kadın. gizli tanrıça. gölgesi üstümüzden eksik olmasın...

adının anlamı dünyayı kucaklasa, taşta büyümezdi barış...

2008-08-03T21:37:00.002+03:00

-niye uçmuyor inci?
-uçar bir gün...

miskinlik günceleri: hayatımın geri kalanına bushmen olarak devam etmek istiyorum!

2008-08-03T16:36:00.002+03:00

the gods must be crazy!

dün, bütün gün evde miskinlik yapıp filmdi kitaptı falan vakit öldürdüm (işte en sevdiğim aktivite!). zaten sıcakta dışarı çıkmak niyetinde falan değildim. yani alev alev ve yapış yapış bi izmir cumartesisi için aslında gayet de ideal bi gün geçirdim. sonra biriken filmlere bi el atayım dedim. bilgisayarın dolu olduğu yetmiyor gibi, bir de üstüne dvdler birikmiş ancak çılgıncasına film indirme merakım sınavlar dolayısıyla sekteye uğramıştı. üstelik indirdiğim filmleri de izleyememiş bulunduğum için, bu kaybı tez elden gidermek için güzel bi başlangıç yaptım ben de.

1980 yapımı bi film tanrılar çıldırmış olmalı (the gods must be crazy) , hepimiz izlemişizdir aslında. ben de yıllar oluyor izleyeli, unutmuşum bile hatta. hayal meyal hatırlıyordum cola şişesini :)

filmi eski izleyişimden aklımda bi tek cola şişesi kalmış ama şimdi xi'nin (n!xau) ve ailesinin yaşamı beni o kadar çok etkiledi ki, yine sulugözlülüğüm tuttu ve ağladım bile bazı sahnelerde..

izlemeyenler için veya izleyip de benim gibi unutmaya yüz tutanlar için azcıkın hatırlatma gelsin öyleyse..

xi, susuzluktan dolayı insanlardan yoksun kalmış kalahari'nin minik insanlarından biridir, bi bushmendir. yaşadığı çölde su yoksa da, bu küçük şirin insanlar çiğ tanelerini, bi takım yumruları sivri uçlu cisimlerle rendeleyerek çıkardıkları bikaç damla suyu değerlendirip, dünyanın en mutlu insanları olarak yaşamlarını sürdürürler. suç yok, ceza yok, yasa yok, şiddet yok, polis yok, lider yok, mülkiyet kavramı yok, onların dünyasında hiç bişey kötü değil.. böylece dünyada başka insanların varlığından haberleri olmadan yaşarlar... bushmenler öyle insanlar ki, avcıları geyiğe, uyuşturucu etkisi veren bi maddeye batırılmış oklardan fırlatırlar ve geyiğin yere düşmesini beklerler, ardından da geyiğin yanına gidip ondan özür dileyip ailesinin yiyeceğe ihtiyacı olduğunu açıklar... böyle geçmekte günler bushmenler için.. bi gün gökyüzünde geçmekte olan bi uçaktan (kanatlarını çırpmadan uçan gürültülü kuşlar!) bi cola şişesi düşer ve böyle başlar xi ve ailesi için gariplikler... xi bu sert cisimin tanrıların işi olduğunu düşünür.. başlarda çok kullanışlı, herkes için çok faydalı olsa da yavaş yavaş farklı duygular gelişmeye başlar bu küçük insanlar içinde: paylaşmama isteği, sahiplenme hissi.. xi tanrılara kızar ve şeyi geri almalarını söyler ve gökyüzüne fırlatır ancak şey geri düşer, tanrılar bunu istemiyordur. sonra xi bu kötü şeyi dünyanın sonuna götürüp aşağıya atacağını söyler ve yola çıkar, kabile ise dünyanın sonunun çok uzak olduğunu düşünmekte bu esnada, 20 hatta belki de 40 gün yürümelidir xi oraya ulaşmak için.. (tatlılığa bakar mısınız?) böylece xi yola çıkar ve macerası başlar.. öte yandan da başkaları için yeni hikayeler başlar ve xi'nin macerası ile diğer hikayeler bi şekilde kesişirler...

çok anlattım, farkındayım :))tamam, bundan sonrasını izlemek de size kalsın:P
ben dün ilk iki filmi izledim ve sanıyorum ki en güzeli de onlar.. bugün yarın diğer filmlere de bakacağım. işin içine çekik gözlüler falan da giriyor son filmlere doğru, pek hazzetmesem de.. bana n!xau olsun yeter :)

güzel bi pazar gecesi diliyorum herkese... kalın sağlıcakla canlar..

the mummy: tomb of the dragon emperor

2008-08-02T01:37:00.002+03:00

gittim, gördüm. ingiltere'den himalayalara ve çin seddi'ne uzanan yine-yeni bir mumya hikayesi. yine dünyayı kurtarma meselesi:) elbette öyle. ve tabii ki mutlu son. ama ben yine de sevdim. (belki dünyanın merkezine yolculuktan sonra şahane gelmiş olabilir diyeceksiniz ama hayır, beğendim vallah!) ilk iki film kadar güzel miydi, değil miydi değişir elbette ama şunları söyleyebilirim filmle ilgili: filmde olaylar, ilk yarının sonuna kadar gayet sakin gelişti, o'connell'lar yaşlanmış, alex (luke ford) büyümüş falan feşmekan.. bu arada ne yazık ki evy (maria bello) çok zorlama olmuş, çok donuk, ruhsuz geldi bana, rolü sahiplenmeye çalışmış belki ama olmamış.. en baştan başlasaydı olabilirdi belki de ama rol rachel weisz için tabiri caizse biçilmiş kaftan olduğu için daha iyi örtüşüyordu.. ya da bana öyle geliyodu:) neyse, kendi fikrimdir arkadaşlar, ben beğenmedim... rachel weisz'ı geri istiyorum mümkünse! ne diyordum, jet li'ye rağmen gittim filme. o da hiç fena değildi gerçi bence, klasik jet li filmlerinden dolayı önyargısı olanlar kırsınlar önyargılarını bence, hiç itici değildi yani (canlandırdığı karakterden tamamen sıyutlarsak tabii!) efendim, dediğim gibi ilk yarı gayet sakin geçti. hatta olmamış bile diyecektim az kalsın. dikkat!!! bundan sonrası az buçuk sıpoylır içerebilir!!! ama ikinci yarıda enfes çekik gözlü hatunumuz isabella leong (lin) bişeyler fısıldayıp yetileri yardıma çağırınca tehlike çanları çaldı, filme heyecan geldi..

diyeceğim o ki, mumya hikayelerinin en güzeli değil belki ama ilk iki film izlendiyse kaçırılmaması gereken bi film..

not:(azcıksıpoylır!) bu arada jonathan yine bildiğimiz jonathan, hatta bu filmin de sonunda yine köşeyi dönüyor:)

kızgınım!

2008-08-01T16:59:00.001+03:00

sabah faturaları yatırmak için çıktım evden. tanrım ne sıcak! sıcakta insanlar şu key ödemeleri zımbırtısına rezil bi şekilde bankanın önünde en az bi 250-300 kişilik sıra oluşturmuşlar.. neyse dedim, canım ülkemde bu ne ki, bildiğimiz manzaralar..! sonrasında, fatura yatırmak için para çekmem gerekiyordu benim de ve dolayısıyla bankamatiklere doğru yöneldim. bankamatikler, bankanın giriş kapısının hemen sağında, uzun kuyruğun da hemen ardındaydı. geçtim sırayı ve yine para çekmek için bankamatiğin önünde yine bikaç kişiden oluşan sırayı beklemeye başladım. bu esnada birileri kalabalığı yarmaya çalışarak ama binbir güçlükle bankamatiklere doğru yaklaşmaya çalışıyordu. bi kıpırtı kalabalığın içinde, sırada bekleyenler de homurdanmaya başladılar sıralarını kaybetmek telaşına düşerek hemen. tekerlekli sandalyesiyle kalabalığın arasından sıyrılan adam, sırayı zar zor aşıp bankamatiği gördüğüne mi sevinsin, yoksa önünde önce yükseltilmiş bi kaldırım, ardından da yine fazlasıyla alçaltılmış bankamatik standını gördüğüne mi yıkılsın karar veremedi sanırsam ki bu durum gözünde ne kadar büyüdüyse, bakışlarından da belli oluyordu... sonra bankanın güvenliği geldi, aklı sıra etrafı kolaçan edip yine içeri girdi... tekerlekli sandalyedeki adam hala bekliyordu. kendi kendine bir kaç kez kaldırımdan geçmeye çalıştıysa da başarılı olamadı. sonra onu gören başka bir adam çıktı yardım etmeye, sandalyesinin ucundan tuttu kaldırmaya çalışıyor ki kaldırımdan geçebilsin diye, herkes de izliyor bu esnada... neyse çıktım bi adım öne, tuttum sandalyenin bi ucundan, geçirdik kaldırımdan ve hatta bankamatiğe doğru 'engelli' adamı. paramı çekmiştim ama çok sinirliydim, çünkü daha oradan para çekebilmesi için çok fazla engel aşması gerekiyordu... söylenerek ayrıldım ben de oradan...

bu arada bi de şu var, hep sinir olmuşumdur, engellilere 'özürlü' denmesine.. oysa onları özürlü kılan bir durum yok bence ortada, bu sadece bi engel.. özürlü kelimesi bana çok kaba geliyor, sanki defolu der gibi.. çünkü ayaklarını kullanamayan bir insanı diğer insanlardan ayıran şey sadece o engelidir, özrü değil...

şimdi, çok önceleri bi makalede okuduğum bi yaz geldi aklıma. yazıda, şimdi tam hatırlayamadığım avrupada yabancı bi memleketten gelmiş yazar, türkiyede engellileri neden sokaklarda göremediğini, görse de neden çok az gördüğünü anladığını yazıyordu. tam olarak benim bu sabah şahit olduğum şekilde yani.. özel bankamatik yapan bankalar var mesela ama bu o kadar nadir ki.. kaldırımlar yoldan bi karış yukarda, kaldırıma çıkmak için kimilerinde hiç bişey yapılmamış, kimilerindeyse bi rampa bırakılmış ama bazen bu rampayı bile öyle dik yapıyorlar ki zaten inip-çıkmak mümkün değil... yani bedensel engellileri aslında sokaklarda çok fazla görmüyorsak, bu onların çok olmadığından değil, evden çıkmalarının çok da kolay olmamalarından kaynaklı bi durum.. bu şahit olduğum ne birinci zorluktu onların yaşadığı, ne de eminim sonuncu olacak.. ve tüm bunlar ne ilk ne de sonsa, aslında bu hepimizin ayıbı!...

içimden geldi:)

2008-07-31T23:48:00.001+03:00